Het was een zomerse dag. De wind waaide zachtjes over
de aarde en de zon kwam net op. Het was nog heel vroeg
in de ochtend toen mijn man Shikitanka naast mij onder het
berenkleed lag en wakker werd. Hij keek mij in de ogen
en ik zag aan zijn gelaat dat hij bang was.
Ik vroeg nog aan hem of hij slecht geslapen had maar
hij wilde mij niet antwoorden en vertelde mij dat ik
met een gerust hart verder kon slapen. Ik wist aan
zijn gezichtsuitdrukking te zien dat hij niet de
waarheid sprak, maar besloot mij weer neer te geven.
Hij tuimelde door onze wigwam en bereide zich voor
op de wacht die hij deze dag zou hebben. Hij kleedde
zich aan. Zijn witte hemd en zijn bruine lerenbroek.
Zijn laarzen van berenvacht deed hij aan. Twee rode
strepen veegde hij met zijn vinger over zijn wang en
ik keek stiekem toe. Zoals ik zo vaak keek naar mijn
man als hij in de ochtend in alle vroegte zich voor
bereide op de wacht.
Zijn maïs brood pakte hij in en deed hij in een buidel
om zijn nek. De koker met pijlen hing hij over zijn
schouder en hij pakte de boog uit de hoek van de wigwam.
Hij trok langzaam aan het draad om te kijken of de
spanning strak genoeg was. Hij knoopte een extra knoop
in de draad zodat alles klaar was voor de jacht. Hij
keek naar mij en ik keek hem aan maar dit keer liep
hij zonder mij een zoen te geven de wigwam uit. Ik
snapte het niet, dit deed hij anders nooit.
Wat speelde er toch door zijn gedachten. Had ik nu
maar doorgevraagd toen ik in zijn ogen zag dat er
iets aan de hand was.
Ik stond op en kon niet meer slapen en om mijzelf
bezig te houden ging ik maïsbrood maken.
Shikitanka liep ondertussen door het verse groene
gras en de zon werd fel rood aan de horizon.
Hij stond bedenkelijk voor zich uit te kijken toen
hij de krijgers in de verte het bos in zag lopen.
Hij had deze week wacht en volgende week zou hij
weer met de krijgers meegaan.
De mannen wisselden elkaar af. Een groepje bleef
in het kamp om de vrouwen en kinderen te bewaken
en een groep ging op jacht.
Shikitanka zuchtte en dacht aan zijn droom. Het
was een vreselijke droom en hij wist diep in zijn
ziel dat het een waarschuwing was. Dromen konden
een waarschuwing zijn, dromen konden je dingen
vertellen. Shikitanka wist te weinig van dromen af.
Maar het gevoel waar hij nu de hele ochtend mee rond
liep beviel hem niet.
Hij klom op de grote rotsen aan de rand van het kamp
en ging zitten. Hij keek over de maïsvelden en tuurde
langs de bosrand. Er was niks te zien.
Behalve dan het hert wat graasde en de vogels die
druk bezig zijn met nesten bouwen.
Normaal kon hij genieten van het uitzicht en de
rust en stilte maar het nare gevoel in zijn buik
leek niet weg te gaan.
Hij dacht terug aan de trouwerij met mij en het
geluk wat we samen hadden. We zijn dolgelukkig met
elkaar en zo verzonk Shikitanka diep in zijn gedachten.
Hij beleefde onze jeugdjaren opnieuw. We konden
elkaar al van jongs af aan en waren onafscheidelijk.
Een vriendje en vriendinnetje die vele avonturen
samen beleefden.
Toen we wat ouder werden en ik vrouwelijke vormen
kreeg bleek onze vriendschap echt te zijn. We
groeiden niet uit elkaar maar raakten tot over
onze oren verliefd op elkaar.
We deelden onze geheimen en we verstopten ons in
het holst van de nacht voor onze ouders.
Stiekem lagen we dan onder de sterrenhemel.
Turend naar het geheim van de grote geest.
We vertelden aan elkaar wat we dachten dat het
geheim was van de hemelse vader.
We hadden allemaal wilde verhalen bedacht en we
konden er heerlijk om lachen.
Onze ouders lieten ons met rust want ze wisten wel
dat we onafscheidelijk waren en ze hadden hen allang
neergelegd bij het feit dat wij waarschijnlijk snel
zouden trouwen. We waren immers onafscheidelijk. Ja,
het klinkt als een echt liefdesverhaal en dat was
het ook. We hielden zielsveel van elkaar.
Je voelt het natuurlijk wel aankomen. Daar zat
Shikitanka weg gezonken in zijn gedachten en ik was
thuis druk bezig met het maken van maïsbrood. Ik
wilde dit keer iets nieuws uitproberen.
Ik had kersen geplukt en bessen en deze fijngestampt,
waarna ik het in de binnenkant van de vulling deed van
het deeg. Ik lag het op de stenen om te rijzen en
ondertussen maakte ik het avond eten klaar. Ik was van
plan Shikitanka te vragen wat hij voelde en wat hij
dacht die ochtend. Tijdens het koken dacht ik hier over na.
Mijn moeder kwam nog langs en was blij mij te zien.
Ze vond dat ze mij te weinig zag. Ik lachte en
begreep dat ze mij miste.
Sinds de trouwerij was ik vaak bezig en nam het
mij niet altijd aan tijd om mijn ouders te bezoeken.
Het was een groot indianenkamp en we hadden het
allemaal druk zo in dit seizoen. Er moest geoogst
worden en gezaaid.
Iedereen had zijn eigen taken en ik hield mij
bezig met het oogsten van de eerste bloei aan
de bomen. Je kent het wel die prachtige bloesem.
Ik klom dan in de boom en handig wipte ik vele
bloesems in mijn schoudertas. We gebruikten in
die tijd alles uit de natuur.
Of voor het eten of voor kruiden of zalfjes, het
maakte niet uit.
De prachtige witte en roze bloesem verzamelde ik.
Ik malde de bloesem tot het helemaal versnippert
en in elkaar gedrukt was en bereide het tot zalfjes.
Ik wilde veel leren over de helende werking van de
natuur en zo had ik veel les bij de wijze uit het dorp.
Hij vertelde mij alles en hij vertelde mij dat ik
ooit echt een medicijnvrouw zou worden.
Ik was dan verlegen en boog met mijn hoofd voorover.
Hij was verzekerd maar ik wist het nog niet. Ik
was gelukkig met Shikitanka en ik wist niet of ik
wel de verantwoording als medicijnvrouw wilde hebben.
Ik had net de laatste bloesem bereidt toen mijn moeder
mij een kus gaf en de wigwamopening uitging en mijn
lieve vriendin in de wigwamopening verscheen. Het
zonlicht viel naar binnen en scheen op haar gezicht.
Haar glinsterende bruine ogen keken mij aan en ik was
blij haar te zien. Ik opende mijn armen en veegde
snel nog wat resten bloesem van mijn vingers op mijn
schort waarna ik op mijn vriendin toe liep voor een
welkoms groet.
Ze duwde mij ineens weg. Ik wil van jou geen groet.
Ik snapte er niks van en was beduusd, van waar nu
ineens deze boosheid.
Ik keek met vragende ogen en vroeg wat er was en
toen vertelde zij mij haar diepste hartzeer.
Ik had nooit opgelet en nooit gemerkt dat ze
ongelukkig was verweet ze mij.
Al die jaren dat we vriendinnen waren had ze diep
verdriet in haar gedragen en ik had dat nooit aan
haar gemerkt.
Ze nam het mij kwalijk. Goede vriendinnen behoren
dat in elkaar ogen te zien zei ze.
Ik wist niet wat ik moest antwoorden.
Al die tijd was ze jaloers op mij geweest.
Dat ik de liefde van mijn leven had en dat ik
met hem getrouwd was. Ze wilde dat ook en
bovendien was ze stapelgek op Shikitanka.
Ik was perplex, ik had dit nooit gemerkt. Ja wel
dat ze gelukkig was hem te zien maar niet dat,
daar meer achter stak dan vriendschap.
Ik weet niet meer precies wat er gebeurde maar
Shileila werd boos en kookte over.
Ze greep het mes van de grond en sneed in een
opwelling mijn keel door, net als een wild dier.
Ik liet mij vallen en greep met mijn vingers naar
de snij wond. Ik keek naar mijn hand en zag allemaal
bloed. Shileila keek mij aan en ik keek haar aan
met vragende ogen.
Er knapte iets in mij terwijl zij haar hoofd omdraaide
en mij de rug toekeerde en gehaast de wigwam verliet.
Ik voelde geen pijn behalve de brandende snij wond.
Mijn lichaam lag levenloos op de grond en ik voelde
al mijn levenskracht uit mij lopen. Ik voelde mij
sloom en moe worden net alsof ik in een roes was.
Shikitanka was klaar met zijn wacht en liep nog in
gedachten terug door het gras naar onze wigwam.
Vlak bij de wigwam stootte hij tegen een wateremmer
aan en kwam terug uit zijn gedachten. Hij opende
de wigwam en zijn hart sloeg in zijn keel. Ik lag
daar bloedend op de grond en hij stortte knielend
bij mij neer. Hij pakte mijn bebloede hand die al
koud was en ik voelde zijn warme hand om de mijne.
Ik opende langzaam mijn ogen en keek hem beduusd
aan en ik kon nog net die laatste glimlach opbrengen
toen de laatste levenskracht uit mijn lichaam vloeide
en mijn hele lichaam geruisloos stil op de grond
bleef liggen. Ik zweefde er nu boven en keek neer.
Shikitanka lag huilend tegen mijn schouder en nam
mijn lichaam in zijn sterke armen. Mijn lichaam hing
slap. Ik keek diep ontroerd toe.
Hij heeft uren zo gezeten waarna hij mij in vrede
aflag. Mijn handen gekruist over mijn hart en hij
sloot mijn ogen met zijn vingers waarna hij een kus
op mijn voorhoofd gaf.
Het was een wonder dat hij nog net op tijd binnen
kwam zodat ik hem een laatste lach kon geven en
dit heb ik al die tijd dankbaar in mijn ziel
meegedragen. Het was toch nog een waardig
afscheid van dat bijzondere leven.
Mijn liefste heeft mij kunnen afleggen en ik heb
dit mogen zien.
Toen werd ik gehaald door de engelen die nu mijn
omringden in liefde. Het was zo’n prachtig mooi
licht en ik voelde zoveel liefde om mij heen.
Ik was weer thuis maar had al mijn dierbaren
op aarde achter moeten laten.
Na rust en heling kreeg ik een moeilijke keus.
Ik heb lang moeten na denken of ik het wel of
niet zou doen. De keus om dat leven op aarde mee
te kijken over de schouders van de engelen en gidsen,
die de zielen van mijn stam begeleiden.
Je kunt het zien als meekijken achter de schermen.
Als er een toneelstuk wordt gespeeld dan zien wij
alleen maar de mensen en het verhaal wat zichtbaar
is, maar we zien nooit wat er achter de coulissen
gebeurt. Ik besefte mij dat het verschrikkelijk
moeilijk zou worden als ik mee mocht kijken hoe het
verder ging met mijn stam. Hoe het verder ging met
mijn vriendin Jolita, mijn man Shikitanka en mijn
ouders. Ik wist dat er veel tranen zouden vloeien
en was ik hier wel aan toe? En kon ik dit wel aan?.
Als het mij teveel zou worden kreeg ik altijd de
keus om te stoppen en dus nam ik het besluit om mee
te kijken en inzichten te krijgen in liefde.
Nadat ik genoeg hersteld was van mijn innerlijke
pijn en de eerste aardse confrontatie weer aandurfde
begaf ik mij met mijn gidsen naar de aarde.
Het voelde erg spannend, je kunt het je
voorstellen als een nerveus gevoel van spanning
in je buik. Niet wetend wat je aan zult treffen
maar anderzijds blij dat ik nu eindelijk weer
mijn geliefden kon terug zien. Ze zouden mij niet
zien en horen en ik mocht mij verder ook niet met
hen leven bemoeien. Mijn gidsen en hen gidsen deden
het werk. De ondersteuning die de aardse mensen
nodig hadden gaven zij en ik mocht alleen toe kijken.
Dit viel niet mee want al gauw kwamen we in de wigwam
van mijn moeder. Ze zat huilend in een hoekje op haar
slaapplaats. Ik begreep meteen dat dit met mijn dood
te maken had en ik wist ook dat voor de aardse
mensen dit nog maar kort geleden was. Slechts
enkele dagen geleden en ik was voorbereid dat
vandaag de begrafenis zou plaatsvinden.
Voor mij voelde het al weer lange tijd terug.
De tijd boven bestaat niet wordt er wel beweerd
en ik kan jullie vertellen dat, dat inderdaad zo
is. De heling die in mijn plaats heeft gevonden
duurt op aarde jaren als het niet meer is.
Het was nodig voor mij om toch op een goede manier
mee te kunnen kijken en als ik nog vol pijn en
verdriet zat dan had ik dat simpel weg niet gekund.
Waarom zul je dan denken waarom koos ik ervoor om
mee te mogen kijken.
Ik had alle levens daarvoor en alle tijd aan
gene zijde gespendeerd om te leren in liefde en
inzichten. Net als je op aarde voor bepaalde
vakken kiest of een beroep, koos ik er al heel
lang geleden voor om mensen zowel astraal
(dus zonder stoffelijk lichaam) als aards
(dus met stoffelijk lichaam) te begeleiden.
Ik koos er dus voor op aarde mensen te kunnen
ondersteunen zowel als zielen die aan gene zijde
leven te ondersteunen en te begeleiden.
Hier had ik vele aardse uren liever gezegd
honderden jaren aan besteed en thuis aan gene
zijde pikte ik deze draad weer op. Je kunt wel
stellen dat ik nu dan ook heel ver ben in deze
lessen en dat leven toen was daar eigenlijk het
belangrijkste aardse leven in.Mijn moeder zat
met haar handen voor haar ogen te huilen en ik
lag mijn hand op haar schouder en stuurde haar
liefde vanuit mij. Gelukkig mocht ik dat wel doen,
zoveel liefde sturen als ik maar wilde en mijn
hand op hen schouder leggen.
Je kunt je voorstellen dat ik dat leven zoveel
mogelijk mijn dierbaren in liefde heb gesteund,
want het verdriet en de pijn die door deze moord
ontstond was groot.
Ik had nooit verwacht en nooit gedacht wat er
allemaal voort kon komen uit een moord maar dat
leven realiseerde ik mij dat ter degen.
Mijn moeder deed haar mooiste kleding aan. Ze
had alles gewassen met haar blote handen en het
zag er als nieuw uit. Ze had prachtige witte
bloemen op tafel liggen. Een ronde krans van
in 1 geregen bloemen. Grote witte bloemen met
een roze binnenkant en prachtige gele stampers.
In de bloem zie je kleine groene streepjes die
de bloem sieren.
Gelukkig waren mijn emoties wat afgevlakt, dit
hadden mijn gidsen bewust gedaan want anders kon
ik alsnog niet mee kijken.
Het zou nog wel een tijd duren voordat ik zelf weer
alles echt onder ogen kon zien.
Maar nu was het nog te vers.
Mijn vader kwam binnen en lag zijn hand op de
schouder van mijn moeder. Ook hij deed zijn mooiste
kleding aan. Het was gewoonte dat we werden begraven
drie dagen na ons dood.
Bij zonsondergang. Men keek hoe de zon weer terug
in de aarde reisde en totdat het laatste licht over
de aarde scheen bleef men aan het graf staan uit
eerbetoon. Wanneer de zon helemaal was verdwenen
in de aarde gaf men de laatste groet en lag men
hen rechterhand kruislings over het hart met de
vuist tegen de borst.
Iedereen mocht wat hij/zij wilde nalaten in het
graf en de laatste aarde werd dan gedolven.
Het hele kamp maakte zich klaar voor de begrafenis.
Hoe ironisch ook de kinderen speelden gewoon door.
Zelfs de kinderen die dicht verwant waren met mij,
ze speelden en lachten en maakten plezier.
Ik zelf genoot hiervan en ik zou het liefst willen
dat al die verdrietige volwassenen ook plezier
konden maken. Ik was immers net zo goed nog
levend en ik was weer thuis.
Meestal hing er niet zo’n heftige stemming in
het kamp. De indianen beseften dat de dood inherent
aan het leven was. Maar een moord kwam nauwelijks
voor en dus was dit een andere begrafenis met een
geheel andere stemming.
De zon zakte langzaam naar beneden boven het meer
dicht bij het kamp weerspiegelde ze over het water.
Daar zat Shikitanka voorover gebogen met zijn gezicht
in zijn handen. Hij wilde wel huilen maar kon het
niet. Hij was zo boos. De boosheid had hem overmand
en sindsdien waren de andere emoties weg geblokt.
Boos was misschien nog zacht uitgedrukt hij was
laaiend en zou niet rusten totdat hij de moordenaar
in zijn handen zou krijgen. Dit paste helemaal niet
bij hem. Hij was altijd zo vol liefde geweest en zo
zorgzaam voor iedereen. Ik had nog nooit zo’n boosheid
en woede bij hem gezien. Het was diepe haat.
Hij wist niet wat hij met zijn gevoel aan moest en
zo kon hij niet op de begrafenis verschijnen.
Ik zag hoe mijn gidsen en zijn gidsen in een kring
gingen staan rondom hem heen. Ik besloot er zelf
tussen te gaan staan want ik begreep hen intentie.
We openden onze harten naar hem en zo ontstond er
een energieveld rondom Shikitanka die de woede en
haat dempten. Dit mocht, we mochten niet zijn
leven voor hem bepalen want hij heeft zelf vrije
keus en hij moest zijn leven leiden. Maar een
aantal dingen stonden zijn levenslessen niet in
de weg en dat wisten de gidsen precies. Vandaar
dat het prima was om voor dat moment de woede te
dempen en als Shikitanka op dat moment de liefde
weer toeliet in zijn hart, dan had zijn leven heel
anders gelopen. Maar we konden alleen maar de energie
in zijn aura weg nemen. Hij hielt zelf zijn hart
pot dicht en het is niet aan ons om die te openen.
Dat is aan zichzelf.
Ik was wel teleurgesteld dat hij onze liefde niet
toe liet in zijn hart maar lag mij erbij neer.
Shikitanka pinkte nu toch een traan weg en stond
op om zich klaar te maken voor de begrafenis. Mijn
broers en zijn broers zouden de kist tillen en
waren al bezig met de voorbereidingen. Mijn
zusje had een prachtige witte jurk aan gedaan.
Ze had een bloemenkrans in haar, haar gelegd.
Ze was blij en zonnig en ik begreep niet waarom.
Ze was ook nog een kind. Ik schat zo’n 10 jaar
misschien iets jonger. Waarom was ze zo blij en
vrolijk. Toen realiseerde ik het mij. Mijn zusje
was anders dan de meeste mensen in het kamp.
Ze was een ziener net als ik en net als mijn moeder.
Maar mijn moeder had haar hier voor afgesloten en
mijn zusje niet.
Ze voelde mij blijkbaar om haar heen en misschien
kon ze me wel zien. Ik keek mijn gids aan die naar
mij knikte. Mijn zusje zag het groter geheel en
blijkbaar was haar ziel zo ver in de vervolmaking
dat ze in haar liefde en geluk kon blijven. Iets
wat ik op aarde niet had beseft maar nu besefte.
Ze was een verlicht wezen. Ze had alle lessen van
de aarde haar toegeëigend en was slechts weer in
een menselijk lichaam ingedaald om zo een licht te
zijn voor alle andere mensen.
Ik was niet de enige die het vreemd vond dat ze
zo vrolijk was. Mijn moeder keek met argusogen toe.
Ze liet mijn zusje haar gang gaan maar vond het maar
niks dat ze niet rouwde net als haar moeder.
Ik was blij dat ik begreep waarom mijn zusje zo’n
liefdevolle energie was en ik hoopte dat mensen tot
inzicht zouden komen door haar. Want ik wist dat het
verhaal twee kanten uit kon gaan. Mensen konden
verbitterd raken en hen hele leven laten beïnvloeden
door mijn dood en men kon kiezen om de draad weer op
te pakken en wat moois van het leven te maken.
Mijn zusje was daar het voorbeeld van. Ze had meteen
de draad weer opgepakt en leefde door vanuit haar
hart. Daar stonden alle indianen van het kamp bijeen
op de heuvel aan de voet van een berg.
Het was een groot veld met gras waar verschillenden
graven lagen. Nog niet zoveel want wij woonden nog
niet lang op deze plek. We waren vetrokken uit ons
vorig kamp slechts enkele jaren terug en hadden
hier een vruchtbaarder en mooier land gevonden.
Er was een stilte toen de trommel werd geslagen.
De hele aarde mocht wakker worden want 1 van hen
zielenmaatjes werd begraven. Voor de indianen was
ieder je broeder en je zuster, we stonden elkaar
heel naast.
De trom werd minutenlang geslagen en de echo was
tot in de verre omtrek te horen.
Het opperhoofd stapte naar voren en gebaarde dat
de trommel zachter door mocht klinken. Hij sprak
woorden over de daad van moord. Dat moord een
verschrikkelijke daad was en dat alleen de grote
geest deze ziel kon vergeven. Het was niet aan de
indianen om de moordenaar te veroordelen, het was
aan de grote geest hoe hij zich ontfermde over
deze daad.
Met andere woorden als 1 van de indianen de moordenaar
in zijn handen kreeg dan mocht hij hem niet
eigenhandig terechtstellen. Maar hij/zij moest
dit over laten aan de grote geest.
Het opperhoofd was een wijze man en probeerde op
deze manier de vrede in ieders hart weder te laten
keren. Hij vertelde ook dat we in liefde verder
moesten leven en we er niks aan hadden als we voor
altijd haat en woede mee zouden dragen.
Ik moest een mooie herinnering zijn, dat mooie
onge meisje dat altijd vrolijk speelde tussen
de wigwams.
Soms was ik ontdeugend en was ik te ver het bos
in gelopen. Ik rende achter de vlinders aan en
toen ik groter groeide en een volwassen vrouw werd,
deed ik liefdevol werk door zalven en kruiden te
maken. Het opperhoofd liet dit beeld van mij bij
de mensen door dringen om mij zo te herinneren en
niet de bewuste dag van moord.
Zoals hij dat vertelde zo had ik het precies gewild.
Ik zuchtte. Hij hief zijn handen omhoog waarna
iedereen een rouwlied krijste en zong.
Het was een soort gehuil en gelach. Een zang en
kreten. Het was prachtig.
Bij iedere begrafenis werd dit lied gezamenlijk
gezongen.
van de vrouwen vetrok uit de groep voordat ik
begraven werd. Ik zag in mijn ooghoeken haar uit
de menigte weglopen tijdens het lied. Ik zag dat
een aantal gidsen haar achterna gingen en ik besloot
te blijven tot mijn begrafenis voorbij was.
Na het lied gingen de laatste zonnestralen onder
en was de zon helemaal in de aarde verdwenen.
Iedereen die wat in mijn graf wilde nalaten kon dat
nu doen, waarna ze 1 voor 1 de begraafplaats verlieten.
Shikitanka bleef als laatste over. Hij gooide iets
in het graf maar ik kan mijn nu niet herinneren wat.
Waarna hij met de aarde mijn graf bedolf en terug
liep naar het meer. Blijkbaar was dit zijn plek van
herinneringen aan mij. We hadden hier veel tijd
doorgebracht met zijn tweeën. Zomers zwommen we
hier en hadden veel lol. Winters zaten we in de
sneeuw naar de heldere sterrenhemel te kijken.
Voelend hoe de sneeuwvlokken op de huid van ons
gezicht viel. Het was betoverend als je zo omhoog
keek naar de hemel terwijl miljoenen kleine witte
sneeuwvlokjes naar beneden vielen.
Hij ging hier ook vaak alleen heen om na te denken,
het was duidelijk zijn plek. Mijn plek was de berg
hier vlak bij. Een paar jaar terug ontdekte ik een
opening in de berg. Niemand had deze nog ontdekt.
Ik ging dan naar binnen en er was een hol. Het was
donker en het enige licht wat naar binnen scheen kwam
via de kleine kier waar ik met mijn tengere lichaam
net doorheen paste. Alleen de kinderen en de tengere
vrouwen konden hier doorheen.
Dit gaf mij een prettig gevoel. Het gevoel dat hier
nooit een krijger door heen kon komen.
Ik maakte dan een vuurtje en ging zitten op een steen
die in de hoek van het hol lag. Ik schreef in mijn
bundel papieren. Ik schreef gedichten en liefdesbrieven.
Maar ik schreef ook prachtige verhalen over de natuur.
Alles wat ik nieuw ontdekte beschreef ik.
Mijn ouders hebben mij vaak gemist en snapten niet
waar ik was, net als vele van mijn dierbaren. Ik
zorgde ervoor dat niemand mij volgde want ik wilde
echt alleen zijn, op een plek waarvan niemand wist.
Ook Shikitanka niet. De papieren verstopte ik in een
gat in de grond die ik gemaakt had bij de steen.
Het was hier veilig en droog.
De laatste drie jaar dat we in dit nieuwe kamp
woonden heb ik beschreven in mijn verhalen.
Ik heb geschreven over zovele dingen dat als
iemand deze papieren vond dan had die echt een
schat gevonden. Het waardevolste wat ik bezat
had ik nagelaten in de grot.
Niet wetend dat ik zo vroeg zou overlijden. Nee,
ik had nooit verwacht dat ik zo jong al naar de
hemelen op zou stijgen.
Na de begrafenis zou ik mij terug naar boven
begeven maar iets trok aan mij te blijven.
Naast mij stond een gids en vroeg mij of ik
eraan toe was om mijn vriendin onder ogen te
komen. Weliswaar kon zij mij net als alle
andere aardse mensen in het kamp niet zien.
Maar het weerzien met haar was natuurlijk voor
mij ontzettend moeilijk. Ik beleefde keer op keer
het laatste moment van mijn leven in gedachten.
Ze stond voor mij en ik opende mijn armen in
blijdschap haar te zien. Ik opende mijn hart en
mijn wigwam en toen ineens sneed ze mijn keel door.
Ik vertelde al op dat moment knapte er iets in mij.
Mijn vertrouwen in de mens en mijn vertrouwen in liefde.
Daarvoor had ik geleefd met open hart en overgave.
Ik vertrouwde het leven en was dankbaar. Ik was
zielsgelukkig. Maar op dat moment toen zij mij
de keel doorsneed was dat niet het enige wat
ze aanrichtte. Ze sneed mijn hart door midden.
Ik raakte hier letterlijk door verdeeld. Soms
kon ik wel in liefde vertrouwen en soms kon ik
dat niet. Ik kon mij niet meer overgeven in vol
vertrouwen.
Natuurlijk was ik een liefdevolle ziel gebleven.
Ik droeg veel liefde in mijn hart. Maar dit delen
met anderen werd verschrikkelijk moeilijk en heeft
mij menig leven nadien belemmerd in het kunnen
zijn wie was.
Hoe het verhaal verder ging.
Shikitanka was boos en verbitterd en dat bleef
hij voor lange tijd. Er was niets wat wij konden
doen om hem hierbij te helpen, hij koos hiervoor
zijn hart te sluiten.
Ik was daar verdrietig onder maar ik had de stille
troost dat we ooit elkaar weer zouden zien en dat
ik dan zijn hart weer aan mocht raken. Het was
niet voor eeuwig het was voor nu dat hij verbitterd
en boos was en al die woede in zijn hart droeg.
Hij was eenzaam en voelde zich alleen en hij liet
geen sprankje geluk meer binnen in zijn hart.
Hij zou en moest de dader vinden niet eerder zou
hij rusten, dat had hij gezworen na mijn dood.
Ik was daar helemaal niet blij mee maar dat kon
hij niet weten, hij dacht dat hij hier goed aan
deed en dat hij het onrecht uit de wereld zou
helpen. Maar hij maakte het alleen maar erger.
Niet alleen het leven van de dader was kapot,
het leven van hem ook.
Terwijl hij niets verkeerds gedaan had, hij kon
er helemaal niets aan doen. Maar toch voelde hij
zich schuldig. Diep van binnen had hij gevoeld
die ochtend dat er iets ging gebeuren maar hij
wuifde het weg. Hij wist wel dat ik zienersgaven
had en dat ze bestonden maar hij luisterde niet
naar de zijne.
Waarom niet bleef hij zich maar afvragen terwijl
hij zo was gewaarschuwd, waarom had hij niet
geluisterd naar zijn intuïtie. Hij bleef zich
dit maar afvragen en bleef zich maar schuldig
voelen. Kringetjes van zijn gedachten waarin hij
steeds dieper vast kwam te zitten. Geen licht geen
liefde kon door deze gedachten stromen, dat liet
hij niet toe.
Hij creerde zijn eigen hel op aarde en wij
mochten hem daar niet van verlossen, hij moest
zelf tot inzicht komen dat was zijn enige kans.
Kansen kreeg hij aangereikt van anderen.
Een warme hand lag op zijn schouder terwijl
hij met verbeten ogen en een krampachtig
gezicht naar het opperhoofd keek. Zijn warme
krachtige hand voelde hij op zijn schouder
rusten en hij kon diep van binnen wel huilen.
Maar hij hielt al deze emoties binnen en
stevig op slot tussen deuren van staal.
Het opperhoofd sprak wijze woorden vol
liefde maar ze kwamen niet echt binnen en
zo gingen er allemaal kansen voorbij, dat
hij zijn hart opnieuw zou openen voor geluk.
Shikitanka bleef verbitterd en vol met woede.
Shileila ging gebukt onder haar daad die ze
uit woede in een opwelling had gedaan. Ze
snapte met haar verstand niet dat ze tot zoiets
in staat was geweest. Hadden haar emoties haar
zo opgeblazen dat ze ontplofte en buiten zinnen
als een wilde haar hartsvriendin de keel had
doorgesneden. Ze kon hier niet meeleven. Ze
voelde haar klein en nietig en de grootste lafaard.
Ze durfde dit met niemand te delen, dit grote
geheim wat ze in haar hart droeg.
Menig maal dacht ze eraan haarzelf van haar
leven te beroven maar ze durfde niet, ze was
ook bang voor de dood. Wat zou er met haar
gebeuren na zo’n ernstige daad. Na zo’n
kille moordpoging. Ze was bang om te leven
en bang om dood te gaan en zo kon ze geen
kant meer op. Ik had medelijden met haar en
ik had haar allang vergeven.
Maar ik wist wel dat ze nooit uit deze cirkel
zou komen, dit zou lange tijd duren want met
deze daad kon ze niet leven.
Ik was veel bij haar. Ik lag mijn hand onzichtbaar
op haar schouders in mijn engelenverschijning
stond ik naast haar. Ik koesterde haar in mijn
licht om het dragelijker te maken, maar verder
mocht ik niets doen. Ik kon verder niets doen,
dan liefde en heling te sturen.
Kleine beetjes en ik voelde haar verdriet en
haar pijn en ik zong haar zachtjes in slaap
in haar dromen. Ik stilde haar gedachten zodat
ze rust kreeg.
Ze was nog steeds mijn hartsvriendin hoewel ik
zelf nog niet was geheeld. Ik had een groot gat
in mijn hart en dat deed zeer. Maar ik wist dat
dit gat ooit weer dicht zou gaan.
Net als Shileila en Shikitanka zou ik helen,
het had alleen tijd nodig.
Vergeven had ik haar al maar ik was mijn
vertrouwen kwijt geraakt. Immers een harstvriendin
die je met open armen wilt ontvangen in je
huis, in je hart en die dan naar een mes
grijpt en je dood. Dat is nogal wat en dat
is niet iets wat zomaar geheeld is.
Ik ging door met mijn liefdeswerk, het lichtwerk
wat vele zielen doen. Ik koos ervoor om de
zielen op aarde te begeleiden en mee te kijken
met de gidsen die deze zielen op aarde begeleiden.
Ik bracht veel tijd door bij Shileila,
Shikitanka en ook mijn moeder. Ze had krampen
in haar hart sinds de dag dat ik vermoord werd.
Haar kleine dochter.
Het was voor mij niet gemakkelijk om dit allemaal
te doorleven maar het bracht mij wel veel
inzichten en ik werd gesteund door de zielen
in het licht. Na een lange dag op aarde ging
ik nachts veel naar huis en daar vond ik heling
en koestering. Ik kon vele gesprekken voeren en
ik had veel steun aan de zielen thuis in de
hemelse sferen. Zonder dat zou ik het nooit
hebben gered. Het was een zware weg maar ik
zal deze weg nooit meer vergeten en eigenlijk
is het de basis van alles wat ik nu ben.
Shileila ging als eerste. Ze stierf met veel
pijn en verdriet en het was een hoopje mens.
Ze had lange grijze haren en rimpels van leed
in haar gezicht. Haar lichaam bleef zo levenloos
achter op aarde, terwijl de hemelpoort open
ging en haar ziel met liefde werd meegevoerd.
Ze liet haar opnemen in dit licht, ze strijde
hier niet tegen en gaf haar over. Daar waren we
erg dankbaar voor, ze liet het toe en ze
verbleef niet in het schemer daar waar tussen
hemel en aarde vele zielen nog tijden kunnen
verblijven. Ze was te moe en voor haar was het
genoeg geweest, ze had vele jaren vast gezeten in
haar ellende en ik was blij dat ze eindelijk thuis
was in het licht. Ze had het moeilijk, ze verwachte
nog steeds dat ze straf zou krijgen, maar niemand
was boos en iedereen behandelde haar met liefde
en respect. Niet wetend dat ze zelf had gekozen
om deze gewelddadige daad op haar te nemen.
Dit konden we haar ook nog niet uit leggen, ze
zou het niet begrijpen. Haar bewustzijn was nog
als de mens op aarde, klein en onwetend van wat
er allemaal vooraf was gegaan aan haar reïncarnatie
toen ze als baby op aarde geboren werd. Het was
nog niet tijd voor uitleg. Het was tijd voor rust
en heling en stapje voor stapje zou haar bewustzijn
vergroten en zou ze het geheel gaan begrijpen.
Ik heb haar de eerste tijd niet ontmoet. Ik mocht
haar wel zien in de hemelse sferen maar geen
contact met haar hebben. Dit zou ze niet
aankunnen en de gidsen besloten dat het contact
tussen ons pas later tot stand mocht komen. Ik
begreep het hoewel ik haar het liefst in mijn
armen wilde koesteren en haar verlossen van de
ellende, maar ik begreep ook dat het nog niet
de juiste tijd was voor ons wederzien.
Ze heelde langzaam, ze bleef vast zitten in
dezelfde gedachten als op aarde. De gedachten
van het gewelddadige wat ze mij had aangedaan
en ze voelde haar verschrikkelijk.
Ze kwam hier maar niet los van.
Ik was veel bij Shikitanka die nog steeds
verbitterd was. Hij woonde op de rand van
het kamp en was een oudere man geworden. Ook
hij had grijze haren en een verwrongen gezicht.
Vroeger had hij zo’n mooie glimlach, maar die
glimlach had ik sinds mijn dood niet meer op
zijn gezicht gezien. Het zat er echt niet in,
hij kon zijn haat niet los laten en hij zou
wraak nemen. Maar die wraak kon hij niet nemen
en het onrecht kon hij niet recht zetten.
De moordenaar heeft hij nooit gevonden.
Zijn manlijkheid was hem ontnomen, hij had
zijn vrouw niet kunnen beschermen. Hij was
totaal veranderd en ook hij stierf niet veel later.
Shileila was ondertussen genoeg hersteld en ze
wilde weer incarneren op aarde. Dit deed ze ook,
maar ze was niet volledig geheeld. Ze voelde diep
in haar ziel nog altijd de aanwezigheid van haar
slechte daad en dat leven op aarde leefde ze niet
vanuit geluk. Opnieuw steeg ze op naar de hemel,
opnieuw daalde ze weer naar de aarde en weer
leefde ze in het schemer van haar ziel. Ik was
degene die Shikitanka mocht ophalen en toen hij
stierf zag zijn ziel meteen mijn aardse verschijning
en ik lag mijn hand op zijn hart terwijl deze
opende als een bloem. Hij liet meteen weer liefde
binnen en begon ontzettend te huilen. Hij snikte
uren lang, huilend in mijn armen totdat ik hem
alleen achterliet met zijn gids. Hij was zo blij
weer liefde te voelen en was zo gelukkig mij weer
te zien.
Zijn gids gaf hem zijn levensboek en hij las het
en werd zich bewust van de contrasten die hij had
ondergaan op aarde. De eerste 20 jaar van zijn leven
was hij zielsgelukkig geweest en de laatste zestig
jaar van zijn leven was hij diep ongelukkig.
Hij besefte dat hij al die tijd een eigen keus had
gehad en hij koos voor verbittering. Voor haat,
woede en wrok.
Hij besefte dat hij door wrok alles alleen maar
erger had gemaakt en viel knielend op de grond
terwijl hij zijn handen tegen zijn gezicht sloeg.
Op dat moment koos hij voor het geluk en de liefde.
Hij zou nooit weer voor verbittering kiezen en
Shikitanka was ineens bevrijdt van al zijn boosheid.
Wonderbaarlijk hoe zijn ziel dit toeliet en ik had
dit nooit verwacht. Maar hij kon dat en hij deed het.
Shikitanka is daarna nog vele malen naar de aarde
geweest en heeft prachtig liefdeswerk gedaan.
Shileila en Shikitanka incarneerden keer op keer
maar hadden elkaar nog niet ontmoet in de hemelse
sferen.
Shileila kwam iedere keer weer thuis na een aards
leven, maar heelde nooit compleet van de pijn
die ze nog in haar hart droeg.
Ze had nog geen vrede gesloten met haar zelf
en haar geweten werd nog altijd bestookt met
de herinnering.
Tot op een moment ze Shikitanka wilde ontmoeten.
Ze verscheen in het licht en Shikitanka zag haar
aan komen lopen. Ze had haar aardse verschijning
als indiaanse vrouw. De mooie vrouw met lange
donkere haren en bruine stralende ogen. Zoals ze
was toen we allemaal nog leefden in dat ene leven.
Hij groette haar vol liefde en voordat Shikitanka
maar iets kon zeggen vertelde ze dat ze iets op
wilde biechten en daar vertelde ze Shikitanka wat
ze had gedaan. Hij opende zijn armen voor haar en
ze accepteerde zijn liefde, waarna twee zielen 1 werden.
Eindelijk kon ze haarzelf vergeven, eindelijk droeg
ze dit grote geheim niet meer in haar ziel. Na
zoveel levens op aarde was ze geheeld en kon ze
het los laten.
Ik leefde op aarde toen dit allemaal gebeurde,
terwijl hen bewustzijn volledig werd en alle
puzzelstukjes een plek kregen.
Shileila en Shikitanka hadden beide dezelfde ziel,
hen ziel en de mijne waren samen 1. Dus onze ziel
was oorspronkelijk 1 ziel. Deze ziel had zich
opgedeeld in drie zielen precies gelijk, het
hele complete bewustzijn was precies gelijk
toen we drie zielen werden apart van elkaar.
We besloten een route uit te stippelen en op
aarde te incarneren en zo begon ons verhaal als
drie eenheid, zo waren we geïncarneerd in dat
indianen leven.
Shileila en Shikitanka waren zich hier nu bewust
van en ze leefden nu in de hemelse sferen, maar
ik was op dat moment nog gewoon mens op aarde.
Ik was nog gewoon bezig met mijn aardse
beslommeringen terwijl zij beseften wat onze
afspraken waren, terwijl ze volledig verlicht
waren en weer compleet.
Ik was nog steeds niet geheeld en ik droeg nog
steeds het gat van dat leven toen in mijn hart.
Mijn hart kon niet meer vertrouwen, niet meer
volledig vertrouwen. Ik was een liefdevol mens
en ik deed prachtig werk.
Hoe dit verhaal nu verder gaat, tja?
Ikzelf ben dus nu nog op aarde en zij
waren tot kort geleden in de hemelen. Met
hen prachtige lichtwerk waren ze bezig al
vele levens.
Totdat het moment dat het tijd was voor mijn
ontwaking, spannend en bijzonder want hoe zou dat gaan.
Een aantal jaren terug werd de eerste aanzet gemaakt,
ik schreef een prachtig verhaal de openbaring van liefde.
Een indianenverhaal waarin een oude vrouw terug keek
op haar leven. Deze vrouw zat bij het vuur en keek
in haar handen die oud en rimpelig waren geworden.
Ze ging niet meer mee naar het winterkamp en terwijl
alle andere indianen hen spullen inpakten en de
wigwammen reisklaar maakten zat ze bij het vuur.
Ze staarde urenlang in de vlammen en al haar
herinneringen flitsten in fragmenten voorbij als
een film. Het opperhoofd vroeg of ze mee ging,
maar ze boog haar hoofd naar beneden en vertelde
dat ze deze reis niet meer ging maken.
Terwijl het haar stam vetrok en zij in de stammen
staarde voelde ze het in haar wezen, haar stam was
in gevaar er schuilde kwaad bloed. Zou ze toch nog
de anderen inhalen en hen met haar voorspellingen
proberen te behoeden, of zou ze haar geest ten
ruste leggen en een eigen reis gaan maken. Haar
vuur wakkert van binnen aan en ze probeert haar
stam in te halen, maar als ze bij een grote berg
komt beseft ze dat ze haar stam los moet laten.
Ze mag haar lichtkarma neer leggen, vrij van dat
mag ze verder reizen.
Ik besef dat ik die vrouw ben en dat ik dus die
keus heb in het nu en al schrijvende werd mij
steeds meer duidelijk. Tot op een gegeven moment
ik in een hoofdstuk terug ga in een ander
indianenleven waar ik een jonge vrouw ben
en de man van mijn dromen ontmoet.
Het hoofdstuk wat ik voor een deel met jullie
heb gedeeld, waarin mijn beste vriendin mij
letterlijk de keel doorsnijdt.
Vanaf dat moment besef ik schrijver van dat
verhaal, dat mij dit is overkomen en dat deze
gebeurtenissen nog steeds verbinding hebben met wie
ik in wezen ben.
Ben ik nu wel of niet geheeld van dat leven waarin
letterlijk onze wereld van deze drie zielen op de
kop is gezet.
Maar ik laat los want het leven ontvouwt zich en
dingen worden vanzelf duidelijk. Zo zit ik op een
gegeven moment achter de computer en schrijf verder
aan die bijzondere verhaal over de drie eenheid.
Shileila en Shikitanka, althans hen ziel laten mij
weten dat ze op dat moment mijn gidsen zijn. Ik stem
mij af op Shikitanka en hij voelt nog steeds goed
en hij loopt naast mij. Waarna ik mij vervolgens op
Shileila af stem en het gevoel weer in mij opkomt
van wat is gebeurt.
Ik besef dat ik haar niet heb vergeven wel met mijn
verstand, maar niet met mijn hart.
Nu ik besef dat ze in wezen mij is, dat Shileila
zoveel verdriet en leed heeft gehad om haar daad
en dat ik nog steeds niet verder kan open ik mijn
hart voor haar.
Want diep van binnen weet ik beter.
Niet veel later lig ik te zonnen en voel hen
aanwezigheid. Ze zijn delen van mijn ziel en ik
ben deel van hen zielen. We zijn immers met zijn
drieën 1. Als de ziele frequentie over 1 komt dan
is het ook logisch dat hen energie zich kan vermengen
met de mijne zonder weerstand.
En zo laten ze mij weten, die twee delen van mijn
ziel dat het tijd is om weer samen te voegen.
Om weer samen 1 te worden. Met als gevolg dat alles
wat ik heb geleerd, alles wat zij hebben geleerd 1
worden in 1 energie in 1 ziel. Merkte ik daar wat van,
dat we samenvoegden. Nee, want immers we waren al die
tijd op 1 of andere manier sterk verbonden.
Ja ik ben ook heel benieuwt hoe dit verhaal afloopt?
Ik kan jullie wel vertellen dat het heel bijzonder is.
Ikzelf ben dus nu nog op aarde en zij waren tot
kort geleden in de hemelen. Met hen prachtige
lichtwerk waren ze bezig al vele levens.
Totdat het moment dat het tijd was voor mijn ontwaking,
spannend en bijzonder want hoe zou dat gaan.
Een aantal jaren terug werd de eerste aanzet gemaakt,
ik schreef een prachtig verhaal de openbaring van liefde.
Een indianenverhaal waarin een oude vrouw terug keek
op haar leven. Deze vrouw zat bij het vuur en keek
in haar handen die oud en rimpelig waren geworden.
Ze ging niet meer mee naar het winterkamp en terwijl
alle andere indianen hen spullen inpakten en de wigwammen
reisklaar maakten zat ze bij het vuur. Ze staarde
urenlang in de vlammen en al haar herinneringen
flitsten in fragmenten voorbij als een film. Het
opperhoofd vroeg of ze mee ging, maar ze boog haar
hoofd naar beneden en vertelde dat ze deze reis niet
meer ging maken.
Terwijl het haar stam vetrokken was en zij in de
vlammen staarde voelde ze het in haar wezen, haar
stam was in gevaar er schuilde kwaad bloed. Zou
ze toch nog de anderen inhalen en hen met haar
voorspellingen proberen te behoeden, of ze haar
geest ten ruste leggen en een eigen reis gaan maken.
Haar vuur wakkerde van binnen aan en ze probeert haar
stam in te halen, maar als ze bij een grote berg komt
beseft ze dat ze haar stam los moet laten. Ze mag haar
lichtkarma neer leggen, vrij van dat mag ze verder reizen.
Ik besef dat ik die vrouw ben en dat ik dus die keus
heb in het nu en al schrijvende werd mij steeds meer
duidelijk. Tot op een gegeven moment ik in een hoofdstuk
terug ga in een ander indianenleven waar ik een jonge
vrouw ben en de man van mijn dromen ontmoet.
Het hoofdstuk wat ik voor een deel met jullie heb
gedeeld, waarin mijn beste vriendin mij letterlijk
de keel doorsnijdt.
Vanaf dat moment besef ik schrijver van dat verhaal,
dat mij dit is overkomen en dat deze gebeurtenissen
nog steeds verbinding hebben met wie ik in wezen ben.
Ben ik nu wel of niet geheeld van dat leven waarin
letterlijk onze wereld, van deze drie zielen op de
kop is gezet.
Maar ik laat los want het leven ontvouwt zich en
dingen worden vanzelf duidelijk. Zo zit ik op een
gegeven moment achter de computer en schrijf verder
aan die bijzondere verhaal over de drie eenheid.
Shileila en Shikitanka, althans hen zielen laten
mij weten dat ze op dat moment mijn gidsen zijn.
Ik stem mij af op Shikitanka en hij voelt nog steeds
goed en hij loopt naast mij. Waarna ik mij vervolgens
op Shileila af stem en het gevoel weer in mij opkomt
van wat is gebeurt.
Ik besef dat ik haar niet heb vergeven wel met mijn
verstand, maar niet met mijn hart. Nu ik besef dat
ze in wezen mij is, dat Shileila zoveel verdriet en
leed heeft gehad om haar daad en dat ik nog steeds
niet verder kan open ik mijn hart voor haar. Want
diep van binnen weet ik beter.
Niet veel later lig ik te zonnen in de tuin en voel
hen aanwezigheid. Ze zijn delen van mijn ziel en ik
ben deel van hen zielen. We zijn immers met zijn drieën 1.
Als de ziele frequentie over 1 komt dan is het ook
logisch dat hen energie zich kan vermengen met de
mijne zonder weerstand.
En zo laten ze mij weten, die twee delen van mijn
ziel dat het tijd is om weer samen te voegen.
Om weer samen 1 te worden. Met als gevolg dat alles
wat ik heb geleerd, alles wat zij hebben geleerd 1
worden in 1 energie in 1 ziel.
Merkte ik daar wat van, dat we samenvoegden. Nee,
want immers we waren al die tijd op 1 of andere
manier sterk verbonden. Hoe diepe haat uit diepe
liefde voort kan komen.
Later zal ik jullie meer vertellen over de heling
die voortkomt uit vergeving, want dat is o.a. 1
van de belangrijkste dingen die ik geleerd heb van
Shileila haar hoedanigheid.
En of de dingen letterlijk waar gebeurt zijn, tja ..............?
Het zouden ook indianenverhalen kunnen zijn.
Wat de bedoeling van dit allemaal is zal mij
vanzelf nog duidelijk gaan worden en dus richt
ik mij hier niet teveel op en probeer ik niks
op te roepen.
Immers op mijn tijd wordt het vanzelf aangereikt
of op 1 of andere manier duidelijk.
Wat ik wel heb geleerd is dat diepe haat uit
diepe liefde kan voortkomen en dat is de les
die Shikitanka graag met jullie wilde delen
Shileila was verliefd op Shikitanka en ze durfde
hierover niets tegen mij te zeggen. Immers
ik was getrouwd met Shikitanka en stapelgek met hem.
We waren al van jongs af aan elkaars maatjes en niet
bij elkaar weg te slaan en Shileila voelde haar in
die zin derde wiel aan de wagen.
Zij had immers dolgraag ook zo'n liefde gewild en haar
lichaam gaf allerlei signalen af als Shikitanka in
de buurt kwam. In de pubertijd speelde dit op bij
haar, wat moest ze met al die gevoelens doen, waar
moest ze daar mee heen. Shikitanka had alleen maar
oog voor mij en beschouwde Shileila als vriendin.
Maar Shileila wilde meer en deze gevoelens begonnen
steeds meer aan haar te knagen, ze kon ze met niemand
delen want immers ik en Shikitanka hoorden toen
al bij elkaar in ieders ogen.
Ik was haar beste vriendin en ze was stapelgek
met mij, logisch immers we zijn 1 en dezelfde ziel.
Natuurlijk voelde haar ziel dat en begreep mijn
ziel haar ziel als geen ander.
We werden in die zin letterlijk naar elkaar toegetrokken
en we waren soulmates.
Maar door al de aardse sluiers voelde ik niet aan
dat zij verliefd was op Shikitanka mijn vriend.
En Shileila durfde deze gevoelens van hevige
verliefdheid met niemand te delen bang, dat ik
haar niet meer zou aanzien. Bang voor mijn reactie.
Natuurlijk kon ze deze intense gevoelens niet met
mij delen, dacht ze. Ze kon toch niet aan haar
beste vriendin vertellen, dat ze verliefd was op
haar vriend.
Zo verzweeg ze deze gevoelens en deelde ze deze met
niemand, nooit niet in schaamte en angst voor de
reactie van anderen.
Toen ik trouwde met Shikitanka bleef ze nog steeds
verliefd op hem en je kunt wel nagaan hoe dat is
op een trouwerij om toe te moeten kijken hoe de
liefde van je leven met een ander trouwt. Zonder
dat je nog steeds deze gevoelens met iemand hebt
gedeeld.
Het knaagde aan Shileila en het beïnvloede haar
steeds meer en ze raakte hierdoor geestelijk
in de war. Haar gevoelens waar ze geen kant mee
op kon en zo explodeerde dit uit onmacht. In een
daad die ze nooit en te nimmer zou hebben gedaan
met haar liefdevolle intenties. Maar ze deed het
wel en zo sneed ze in een opwelling mijn keel door.
Al haar frustraties en haar al opgekropte emoties
liet ze gaan en vlak voor de daad gooide ze dit er
allemaal uit naar mij toe. Met alle verwijten die
erbij kwamen.
Ze nam mij het kwalijk dat ik nooit wat had gemerkt,
was ik dan wel zo'n goede vriendin als ik dit niet
eens had gevoelt aan haar.
Shileila had mij vermoord en vanuit deze daad kon ze
helemaal niet meer met haarzelf leven, ze kon niet meer
in het reine komen met haarzelf. Ze walgde letterlijk
van haarzelf en voelde haar klein en nietig.
Zo klein dat ze vond dat ze het niet meer waard was
om er te mogen zijn. Ze haatte haarzelf verschrikkelijk.
Uiteindelijk heeft ze zelfmoord gepleegd op oudere
leeftijd. Want ze werd ouder en ouder en
probeerde haar staande te houden, maar dat lukte
haar niet. Ze ging constant gebukt onder deze
verschrikkelijke daad.
Zoals jullie hebben gelezen heeft het haar veel moeite
gekost om te helen. Zelfs toen ze dood was en in de
hemelen was kon ze het niet verkroppen. Ze kreeg
begeleiding en heling maar ze kon niet in het reine
komen met haar daad. Haar bewustzijn bleef afgesneden
van het groter geheel, gewoon omdat ze als ziel voor
dit alles gebeurde hiervoor had gekozen.
Ze wilde haar niet herinneren dat ze gekozen had voor
deze moeilijke en zware weg en wilde niet herinneren,
dat haar ziel een deel van de mijne was, net als die
van Shikitanka. En we hadden alle drie ervoor gekozen
dat we dit niet meer wilden herinneren.
Shileila ging dus keer op keer terug naar de aarde
zonder kennis te hebben van het werkelijke plaatje,
dat voor ons allen nog steeds verborgen was.
Een leven waarin ze niet echt gelukkig werd op aarde
omdat nog altijd in haar ziel de gevoelens van haar slechte daad
overheerste. Ze had nog steeds niet gesproken met Shikitanka,
ze was daar voor haar gevoel niet aan toe en durfde hem niet
onder ogen te komen. Ze heeft vele kansen gehad na haar aardse
levens om naar hem toe te gaan, maar ze durfde niet. Iedere keer
vertrok ze weer naar de aarde met deze ballast in haar ziel.
Totdat ze op een dag besefte dat ze Shikitanka onder
ogen wilde komen, hij die in dat bewuste leven op aarde
na de moord op mij, alles zou doen om de moordenaar
in handen te krijgen. Mijn dood zou hij wreken. Zo
was er in Shikitanka diepe haat ontstaan jegens
de moordenaar en Shileila aanschouwde dit iedere
dag dat aardse leven. Ze leefde immers in dezelfde
stam als Shikitanka en zij kon zien hoe hij van een
liefdevolle man voor de moord, veranderde in een haat
dragend persoon.
Hij had geen goed woord over voor de moordenaar en
zou niet rusten, niet rusten, niet rusten.
En inderdaad die rust kreeg hij op deze manier ook
niet.
Hij was op zoek naar een man, want hij heeft al
die tijd gedaan, dat een man alleen maar in staat
was tot zo’n gruwelijke daad. Was het een wilde
geweest uit een andere stam? Hij wist het niet
en kreeg hier nooit antwoord op.
Maar wat hij wel kon na dat leven is het zichzelf
meteen vergeven toen hij realiseerde, wat hij zichzelf
had aangedaan al die jaren en jaren.
Zijn liefde was veranderd in haat.
Dit wilde hij nooit meer en zo vergaf hij zichzelf en
heelde.
Hij koos voor liefde.
Hij zocht niet langer naar de moordenaar en was hier
niet langer meer mee bezig, hij ging verder op het pad
van licht en hielp andere zielen met zijn inzichten.
Inzichten in wat haat kan doen met de mens en waartoe
vergeving leidt.
Shileila verscheen aan hem, eindelijk durfde ze het.
Dit inzicht had ze gekregen na het aardse leven wat
ze honderden jaren later had geleidt. Ze was een
volwassen vrouw een blanke en leefde in Engeland.
Dat leven liet haar inzien waar ze al die tijd al
die eeuwen al die levens mee bezig was geweest.
Na dit leven werd ze dat bewust en durfde eindelijk
de stap te zetten om Shikitanka onder ogen te komen en
haarzelf te vergeven. Want door de stap te zetten vergaf
ze haarzelf.
Gelukkig was Shikitanka verlicht en hij zat daar toen
ze aan hem verscheen en toen ze haar ware aard liet zien,
kon hij alleen maar zijn hart voor haar openen en haar
in de armen nemen.
Zoals ik al eerder vertellen, op dat moment werden
twee zielen 1.
Zo lieve lezer wil ik jullie laten weten hoe belangrijk
vergeving is. Hij belangrijk dit is in een helingsproces.
Want pas als je echt vergeeft vanuit je hart, heel
je en komt er ruimte voor liefde.
Maar ik wil jullie ook la zien, dat haat niet
alleen uit haat voorkomt.
Haat kan uit liefde voortkomen, want immers in “der
beginne was er alleen maar liefde”. Het was een zomerse dag. De wind waaide zachtjes over
de aarde en de zon kwam net op. Het was nog heel vroeg
in de ochtend toen mijn man Shikitanka naast mij onder het
berenkleed lag en wakker werd. Hij keek mij in de ogen
en ik zag aan zijn gelaat dat hij bang was.
Ik vroeg nog aan hem of hij slecht geslapen had maar
hij wilde mij niet antwoorden en vertelde mij dat ik
met een gerust hart verder kon slapen. Ik wist aan
zijn gezichtsuitdrukking te zien dat hij niet de
waarheid sprak, maar besloot mij weer neer te geven.
Hij tuimelde door onze wigwam en bereide zich voor
op de wacht die hij deze dag zou hebben. Hij kleedde
zich aan. Zijn witte hemd en zijn bruine lerenbroek.
Zijn laarzen van berenvacht deed hij aan. Twee rode
strepen veegde hij met zijn vinger over zijn wang en
ik keek stiekem toe. Zoals ik zo vaak keek naar mijn
man als hij in de ochtend in alle vroegte zich voor
bereide op de wacht.
Zijn maïs brood pakte hij in en deed hij in een buidel
om zijn nek. De koker met pijlen hing hij over zijn
schouder en hij pakte de boog uit de hoek van de wigwam.
Hij trok langzaam aan het draad om te kijken of de
spanning strak genoeg was. Hij knoopte een extra knoop
in de draad zodat alles klaar was voor de jacht. Hij
keek naar mij en ik keek hem aan maar dit keer liep
hij zonder mij een zoen te geven de wigwam uit. Ik
snapte het niet, dit deed hij anders nooit.
Wat speelde er toch door zijn gedachten. Had ik nu
maar doorgevraagd toen ik in zijn ogen zag dat er
iets aan de hand was.
Ik stond op en kon niet meer slapen en om mijzelf
bezig te houden ging ik maïsbrood maken.
Shikitanka liep ondertussen door het verse groene
gras en de zon werd fel rood aan de horizon.
Hij stond bedenkelijk voor zich uit te kijken toen
hij de krijgers in de verte het bos in zag lopen.
Hij had deze week wacht en volgende week zou hij
weer met de krijgers meegaan.
De mannen wisselden elkaar af. Een groepje bleef
in het kamp om de vrouwen en kinderen te bewaken
en een groep ging op jacht.
Shikitanka zuchtte en dacht aan zijn droom. Het
was een vreselijke droom en hij wist diep in zijn
ziel dat het een waarschuwing was. Dromen konden
een waarschuwing zijn, dromen konden je dingen
vertellen. Shikitanka wist te weinig van dromen af.
Maar het gevoel waar hij nu de hele ochtend mee rond
liep beviel hem niet.
Hij klom op de grote rotsen aan de rand van het kamp
en ging zitten. Hij keek over de maïsvelden en tuurde
langs de bosrand. Er was niks te zien.
Behalve dan het hert wat graasde en de vogels die
druk bezig zijn met nesten bouwen.
Normaal kon hij genieten van het uitzicht en de
rust en stilte maar het nare gevoel in zijn buik
leek niet weg te gaan.
Hij dacht terug aan de trouwerij met mij en het
geluk wat we samen hadden. We zijn dolgelukkig met
elkaar en zo verzonk Shikitanka diep in zijn gedachten.
Hij beleefde onze jeugdjaren opnieuw. We konden
elkaar al van jongs af aan en waren onafscheidelijk.
Een vriendje en vriendinnetje die vele avonturen
samen beleefden.
Toen we wat ouder werden en ik vrouwelijke vormen
kreeg bleek onze vriendschap echt te zijn. We
groeiden niet uit elkaar maar raakten tot over
onze oren verliefd op elkaar.
We deelden onze geheimen en we verstopten ons in
het holst van de nacht voor onze ouders.
Stiekem lagen we dan onder de sterrenhemel.
Turend naar het geheim van de grote geest.
We vertelden aan elkaar wat we dachten dat het
geheim was van de hemelse vader.
We hadden allemaal wilde verhalen bedacht en we
konden er heerlijk om lachen.
Onze ouders lieten ons met rust want ze wisten wel
dat we onafscheidelijk waren en ze hadden hen allang
neergelegd bij het feit dat wij waarschijnlijk snel
zouden trouwen. We waren immers onafscheidelijk. Ja,
het klinkt als een echt liefdesverhaal en dat was
het ook. We hielden zielsveel van elkaar.
Je voelt het natuurlijk wel aankomen. Daar zat
Shikitanka weg gezonken in zijn gedachten en ik was
thuis druk bezig met het maken van maïsbrood. Ik
wilde dit keer iets nieuws uitproberen.
Ik had kersen geplukt en bessen en deze fijngestampt,
waarna ik het in de binnenkant van de vulling deed van
het deeg. Ik lag het op de stenen om te rijzen en
ondertussen maakte ik het avond eten klaar. Ik was van
plan Shikitanka te vragen wat hij voelde en wat hij
dacht die ochtend. Tijdens het koken dacht ik hier over na.
Mijn moeder kwam nog langs en was blij mij te zien.
Ze vond dat ze mij te weinig zag. Ik lachte en
begreep dat ze mij miste.
Sinds de trouwerij was ik vaak bezig en nam het
mij niet altijd aan tijd om mijn ouders te bezoeken.
Het was een groot indianenkamp en we hadden het
allemaal druk zo in dit seizoen. Er moest geoogst
worden en gezaaid.
Iedereen had zijn eigen taken en ik hield mij
bezig met het oogsten van de eerste bloei aan
de bomen. Je kent het wel die prachtige bloesem.
Ik klom dan in de boom en handig wipte ik vele
bloesems in mijn schoudertas. We gebruikten in
die tijd alles uit de natuur.
Of voor het eten of voor kruiden of zalfjes, het
maakte niet uit.
De prachtige witte en roze bloesem verzamelde ik.
Ik malde de bloesem tot het helemaal versnippert
en in elkaar gedrukt was en bereide het tot zalfjes.
Ik wilde veel leren over de helende werking van de
natuur en zo had ik veel les bij de wijze uit het dorp.
Hij vertelde mij alles en hij vertelde mij dat ik
ooit echt een medicijnvrouw zou worden.
Ik was dan verlegen en boog met mijn hoofd voorover.
Hij was verzekerd maar ik wist het nog niet. Ik
was gelukkig met Shikitanka en ik wist niet of ik
wel de verantwoording als medicijnvrouw wilde hebben.
Ik had net de laatste bloesem bereidt toen mijn moeder
mij een kus gaf en de wigwamopening uitging en mijn
lieve vriendin in de wigwamopening verscheen. Het
zonlicht viel naar binnen en scheen op haar gezicht.
Haar glinsterende bruine ogen keken mij aan en ik was
blij haar te zien. Ik opende mijn armen en veegde
snel nog wat resten bloesem van mijn vingers op mijn
schort waarna ik op mijn vriendin toe liep voor een
welkoms groet.
Ze duwde mij ineens weg. Ik wil van jou geen groet.
Ik snapte er niks van en was beduusd, van waar nu
ineens deze boosheid.
Ik keek met vragende ogen en vroeg wat er was en
toen vertelde zij mij haar diepste hartzeer.
Ik had nooit opgelet en nooit gemerkt dat ze
ongelukkig was verweet ze mij.
Al die jaren dat we vriendinnen waren had ze diep
verdriet in haar gedragen en ik had dat nooit aan
haar gemerkt.
Ze nam het mij kwalijk. Goede vriendinnen behoren
dat in elkaar ogen te zien zei ze.
Ik wist niet wat ik moest antwoorden.
Al die tijd was ze jaloers op mij geweest.
Dat ik de liefde van mijn leven had en dat ik
met hem getrouwd was. Ze wilde dat ook en
bovendien was ze stapelgek op Shikitanka.
Ik was perplex, ik had dit nooit gemerkt. Ja wel
dat ze gelukkig was hem te zien maar niet dat,
daar meer achter stak dan vriendschap.
Ik weet niet meer precies wat er gebeurde maar
Shileila werd boos en kookte over.
Ze greep het mes van de grond en sneed in een
opwelling mijn keel door, net als een wild dier.
Ik liet mij vallen en greep met mijn vingers naar
de snij wond. Ik keek naar mijn hand en zag allemaal
bloed. Shileila keek mij aan en ik keek haar aan
met vragende ogen.
Er knapte iets in mij terwijl zij haar hoofd omdraaide
en mij de rug toekeerde en gehaast de wigwam verliet.
Ik voelde geen pijn behalve de brandende snij wond.
Mijn lichaam lag levenloos op de grond en ik voelde
al mijn levenskracht uit mij lopen. Ik voelde mij
sloom en moe worden net alsof ik in een roes was.
Shikitanka was klaar met zijn wacht en liep nog in
gedachten terug door het gras naar onze wigwam.
Vlak bij de wigwam stootte hij tegen een wateremmer
aan en kwam terug uit zijn gedachten. Hij opende
de wigwam en zijn hart sloeg in zijn keel. Ik lag
daar bloedend op de grond en hij stortte knielend
bij mij neer. Hij pakte mijn bebloede hand die al
koud was en ik voelde zijn warme hand om de mijne.
Ik opende langzaam mijn ogen en keek hem beduusd
aan en ik kon nog net die laatste glimlach opbrengen
toen de laatste levenskracht uit mijn lichaam vloeide
en mijn hele lichaam geruisloos stil op de grond
bleef liggen. Ik zweefde er nu boven en keek neer.
Shikitanka lag huilend tegen mijn schouder en nam
mijn lichaam in zijn sterke armen. Mijn lichaam hing
slap. Ik keek diep ontroerd toe.
Hij heeft uren zo gezeten waarna hij mij in vrede
aflag. Mijn handen gekruist over mijn hart en hij
sloot mijn ogen met zijn vingers waarna hij een kus
op mijn voorhoofd gaf.
Het was een wonder dat hij nog net op tijd binnen
kwam zodat ik hem een laatste lach kon geven en
dit heb ik al die tijd dankbaar in mijn ziel
meegedragen. Het was toch nog een waardig
afscheid van dat bijzondere leven.
Mijn liefste heeft mij kunnen afleggen en ik heb
dit mogen zien.
Toen werd ik gehaald door de engelen die nu mijn
omringden in liefde. Het was zo’n prachtig mooi
licht en ik voelde zoveel liefde om mij heen.
Ik was weer thuis maar had al mijn dierbaren
op aarde achter moeten laten.
Na rust en heling kreeg ik een moeilijke keus.
Ik heb lang moeten na denken of ik het wel of
niet zou doen. De keus om dat leven op aarde mee
te kijken over de schouders van de engelen en gidsen,
die de zielen van mijn stam begeleiden.
Je kunt het zien als meekijken achter de schermen.
Als er een toneelstuk wordt gespeeld dan zien wij
alleen maar de mensen en het verhaal wat zichtbaar
is, maar we zien nooit wat er achter de coulissen
gebeurt. Ik besefte mij dat het verschrikkelijk
moeilijk zou worden als ik mee mocht kijken hoe het
verder ging met mijn stam. Hoe het verder ging met
mijn vriendin Jolita, mijn man Shikitanka en mijn
ouders. Ik wist dat er veel tranen zouden vloeien
en was ik hier wel aan toe? En kon ik dit wel aan?.
Als het mij teveel zou worden kreeg ik altijd de
keus om te stoppen en dus nam ik het besluit om mee
te kijken en inzichten te krijgen in liefde.
Nadat ik genoeg hersteld was van mijn innerlijke
pijn en de eerste aardse confrontatie weer aandurfde
begaf ik mij met mijn gidsen naar de aarde.
Het voelde erg spannend, je kunt het je
voorstellen als een nerveus gevoel van spanning
in je buik. Niet wetend wat je aan zult treffen
maar anderzijds blij dat ik nu eindelijk weer
mijn geliefden kon terug zien. Ze zouden mij niet
zien en horen en ik mocht mij verder ook niet met
hen leven bemoeien. Mijn gidsen en hen gidsen deden
het werk. De ondersteuning die de aardse mensen
nodig hadden gaven zij en ik mocht alleen toe kijken.
Dit viel niet mee want al gauw kwamen we in de wigwam
van mijn moeder. Ze zat huilend in een hoekje op haar
slaapplaats. Ik begreep meteen dat dit met mijn dood
te maken had en ik wist ook dat voor de aardse
mensen dit nog maar kort geleden was. Slechts
enkele dagen geleden en ik was voorbereid dat
vandaag de begrafenis zou plaatsvinden.
Voor mij voelde het al weer lange tijd terug.
De tijd boven bestaat niet wordt er wel beweerd
en ik kan jullie vertellen dat, dat inderdaad zo
is. De heling die in mijn plaats heeft gevonden
duurt op aarde jaren als het niet meer is.
Het was nodig voor mij om toch op een goede manier
mee te kunnen kijken en als ik nog vol pijn en
verdriet zat dan had ik dat simpel weg niet gekund.
Waarom zul je dan denken waarom koos ik ervoor om
mee te mogen kijken.
Ik had alle levens daarvoor en alle tijd aan
gene zijde gespendeerd om te leren in liefde en
inzichten. Net als je op aarde voor bepaalde
vakken kiest of een beroep, koos ik er al heel
lang geleden voor om mensen zowel astraal
(dus zonder stoffelijk lichaam) als aards
(dus met stoffelijk lichaam) te begeleiden.
Ik koos er dus voor op aarde mensen te kunnen
ondersteunen zowel als zielen die aan gene zijde
leven te ondersteunen en te begeleiden.
Hier had ik vele aardse uren liever gezegd
honderden jaren aan besteed en thuis aan gene
zijde pikte ik deze draad weer op. Je kunt wel
stellen dat ik nu dan ook heel ver ben in deze
lessen en dat leven toen was daar eigenlijk het
belangrijkste aardse leven in.Mijn moeder zat
met haar handen voor haar ogen te huilen en ik
lag mijn hand op haar schouder en stuurde haar
liefde vanuit mij. Gelukkig mocht ik dat wel doen,
zoveel liefde sturen als ik maar wilde en mijn
hand op hen schouder leggen.
Je kunt je voorstellen dat ik dat leven zoveel
mogelijk mijn dierbaren in liefde heb gesteund,
want het verdriet en de pijn die door deze moord
ontstond was groot.
Ik had nooit verwacht en nooit gedacht wat er
allemaal voort kon komen uit een moord maar dat
leven realiseerde ik mij dat ter degen.
Mijn moeder deed haar mooiste kleding aan. Ze
had alles gewassen met haar blote handen en het
zag er als nieuw uit. Ze had prachtige witte
bloemen op tafel liggen. Een ronde krans van
in 1 geregen bloemen. Grote witte bloemen met
een roze binnenkant en prachtige gele stampers.
In de bloem zie je kleine groene streepjes die
de bloem sieren.
Gelukkig waren mijn emoties wat afgevlakt, dit
hadden mijn gidsen bewust gedaan want anders kon
ik alsnog niet mee kijken.
Het zou nog wel een tijd duren voordat ik zelf weer
alles echt onder ogen kon zien.
Maar nu was het nog te vers.
Mijn vader kwam binnen en lag zijn hand op de
schouder van mijn moeder. Ook hij deed zijn mooiste
kleding aan. Het was gewoonte dat we werden begraven
drie dagen na ons dood.
Bij zonsondergang. Men keek hoe de zon weer terug
in de aarde reisde en totdat het laatste licht over
de aarde scheen bleef men aan het graf staan uit
eerbetoon. Wanneer de zon helemaal was verdwenen
in de aarde gaf men de laatste groet en lag men
hen rechterhand kruislings over het hart met de
vuist tegen de borst.
Iedereen mocht wat hij/zij wilde nalaten in het
graf en de laatste aarde werd dan gedolven.
Het hele kamp maakte zich klaar voor de begrafenis.
Hoe ironisch ook de kinderen speelden gewoon door.
Zelfs de kinderen die dicht verwant waren met mij,
ze speelden en lachten en maakten plezier.
Ik zelf genoot hiervan en ik zou het liefst willen
dat al die verdrietige volwassenen ook plezier
konden maken. Ik was immers net zo goed nog
levend en ik was weer thuis.
Meestal hing er niet zo’n heftige stemming in
het kamp. De indianen beseften dat de dood inherent
aan het leven was. Maar een moord kwam nauwelijks
voor en dus was dit een andere begrafenis met een
geheel andere stemming.
De zon zakte langzaam naar beneden boven het meer
dicht bij het kamp weerspiegelde ze over het water.
Daar zat Shikitanka voorover gebogen met zijn gezicht
in zijn handen. Hij wilde wel huilen maar kon het
niet. Hij was zo boos. De boosheid had hem overmand
en sindsdien waren de andere emoties weg geblokt.
Boos was misschien nog zacht uitgedrukt hij was
laaiend en zou niet rusten totdat hij de moordenaar
in zijn handen zou krijgen. Dit paste helemaal niet
bij hem. Hij was altijd zo vol liefde geweest en zo
zorgzaam voor iedereen. Ik had nog nooit zo’n boosheid
en woede bij hem gezien. Het was diepe haat.
Hij wist niet wat hij met zijn gevoel aan moest en
zo kon hij niet op de begrafenis verschijnen.
Ik zag hoe mijn gidsen en zijn gidsen in een kring
gingen staan rondom hem heen. Ik besloot er zelf
tussen te gaan staan want ik begreep hen intentie.
We openden onze harten naar hem en zo ontstond er
een energieveld rondom Shikitanka die de woede en
haat dempten. Dit mocht, we mochten niet zijn
leven voor hem bepalen want hij heeft zelf vrije
keus en hij moest zijn leven leiden. Maar een
aantal dingen stonden zijn levenslessen niet in
de weg en dat wisten de gidsen precies. Vandaar
dat het prima was om voor dat moment de woede te
dempen en als Shikitanka op dat moment de liefde
weer toeliet in zijn hart, dan had zijn leven heel
anders gelopen. Maar we konden alleen maar de energie
in zijn aura weg nemen. Hij hielt zelf zijn hart
pot dicht en het is niet aan ons om die te openen.
Dat is aan zichzelf.
Ik was wel teleurgesteld dat hij onze liefde niet
toe liet in zijn hart maar lag mij erbij neer.
Shikitanka pinkte nu toch een traan weg en stond
op om zich klaar te maken voor de begrafenis. Mijn
broers en zijn broers zouden de kist tillen en
waren al bezig met de voorbereidingen. Mijn
zusje had een prachtige witte jurk aan gedaan.
Ze had een bloemenkrans in haar, haar gelegd.
Ze was blij en zonnig en ik begreep niet waarom.
Ze was ook nog een kind. Ik schat zo’n 10 jaar
misschien iets jonger. Waarom was ze zo blij en
vrolijk. Toen realiseerde ik het mij. Mijn zusje
was anders dan de meeste mensen in het kamp.
Ze was een ziener net als ik en net als mijn moeder.
Maar mijn moeder had haar hier voor afgesloten en
mijn zusje niet.
Ze voelde mij blijkbaar om haar heen en misschien
kon ze me wel zien. Ik keek mijn gids aan die naar
mij knikte. Mijn zusje zag het groter geheel en
blijkbaar was haar ziel zo ver in de vervolmaking
dat ze in haar liefde en geluk kon blijven. Iets
wat ik op aarde niet had beseft maar nu besefte.
Ze was een verlicht wezen. Ze had alle lessen van
de aarde haar toegeëigend en was slechts weer in
een menselijk lichaam ingedaald om zo een licht te
zijn voor alle andere mensen.
Ik was niet de enige die het vreemd vond dat ze
zo vrolijk was. Mijn moeder keek met argusogen toe.
Ze liet mijn zusje haar gang gaan maar vond het maar
niks dat ze niet rouwde net als haar moeder.
Ik was blij dat ik begreep waarom mijn zusje zo’n
liefdevolle energie was en ik hoopte dat mensen tot
inzicht zouden komen door haar. Want ik wist dat het
verhaal twee kanten uit kon gaan. Mensen konden
verbitterd raken en hen hele leven laten beïnvloeden
door mijn dood en men kon kiezen om de draad weer op
te pakken en wat moois van het leven te maken.
Mijn zusje was daar het voorbeeld van. Ze had meteen
de draad weer opgepakt en leefde door vanuit haar
hart. Daar stonden alle indianen van het kamp bijeen
op de heuvel aan de voet van een berg.
Het was een groot veld met gras waar verschillenden
graven lagen. Nog niet zoveel want wij woonden nog
niet lang op deze plek. We waren vetrokken uit ons
vorig kamp slechts enkele jaren terug en hadden
hier een vruchtbaarder en mooier land gevonden.
Er was een stilte toen de trommel werd geslagen.
De hele aarde mocht wakker worden want 1 van hen
zielenmaatjes werd begraven. Voor de indianen was
ieder je broeder en je zuster, we stonden elkaar
heel naast.
De trom werd minutenlang geslagen en de echo was
tot in de verre omtrek te horen.
Het opperhoofd stapte naar voren en gebaarde dat
de trommel zachter door mocht klinken. Hij sprak
woorden over de daad van moord. Dat moord een
verschrikkelijke daad was en dat alleen de grote
geest deze ziel kon vergeven. Het was niet aan de
indianen om de moordenaar te veroordelen, het was
aan de grote geest hoe hij zich ontfermde over
deze daad.
Met andere woorden als 1 van de indianen de moordenaar
in zijn handen kreeg dan mocht hij hem niet
eigenhandig terechtstellen. Maar hij/zij moest
dit over laten aan de grote geest.
Het opperhoofd was een wijze man en probeerde op
deze manier de vrede in ieders hart weder te laten
keren. Hij vertelde ook dat we in liefde verder
moesten leven en we er niks aan hadden als we voor
altijd haat en woede mee zouden dragen.
Ik moest een mooie herinnering zijn, dat mooie
jonge meisje dat altijd vrolijk speelde tussen
de wigwams.
Soms was ik ontdeugend en was ik te ver het bos
in gelopen. Ik rende achter de vlinders aan en
toen ik groter groeide en een volwassen vrouw werd,
deed ik liefdevol werk door zalven en kruiden te
maken. Het opperhoofd liet dit beeld van mij bij
de mensen door dringen om mij zo te herinneren en
niet de bewuste dag van moord.
Zoals hij dat vertelde zo had ik het precies gewild.
Ik zuchtte. Hij hief zijn handen omhoog waarna
iedereen een rouwlied krijste en zong.
Het was een soort gehuil en gelach. Een zang en
kreten. Het was prachtig.
Bij iedere begrafenis werd dit lied gezamenlijk
gezongen.
van de vrouwen vetrok uit de groep voordat ik
begraven werd. Ik zag in mijn ooghoeken haar uit
de menigte weglopen tijdens het lied. Ik zag dat
een aantal gidsen haar achterna gingen en ik besloot
te blijven tot mijn begrafenis voorbij was.
Na het lied gingen de laatste zonnestralen onder
en was de zon helemaal in de aarde verdwenen.
Iedereen die wat in mijn graf wilde nalaten kon dat
nu doen, waarna ze 1 voor 1 de begraafplaats verlieten.
Shikitanka bleef als laatste over. Hij gooide iets
in het graf maar ik kan mijn nu niet herinneren wat.
Waarna hij met de aarde mijn graf bedolf en terug
liep naar het meer. Blijkbaar was dit zijn plek van
herinneringen aan mij. We hadden hier veel tijd
doorgebracht met zijn tweeën. Zomers zwommen we
hier en hadden veel lol. Winters zaten we in de
sneeuw naar de heldere sterrenhemel te kijken.
Voelend hoe de sneeuwvlokken op de huid van ons
gezicht viel. Het was betoverend als je zo omhoog
keek naar de hemel terwijl miljoenen kleine witte
sneeuwvlokjes naar beneden vielen.
Hij ging hier ook vaak alleen heen om na te denken,
het was duidelijk zijn plek. Mijn plek was de berg
hier vlak bij. Een paar jaar terug ontdekte ik een
opening in de berg. Niemand had deze nog ontdekt.
Ik ging dan naar binnen en er was een hol. Het was
donker en het enige licht wat naar binnen scheen kwam
via de kleine kier waar ik met mijn tengere lichaam
net doorheen paste. Alleen de kinderen en de tengere
vrouwen konden hier doorheen.
Dit gaf mij een prettig gevoel. Het gevoel dat hier
nooit een krijger door heen kon komen.
Ik maakte dan een vuurtje en ging zitten op een steen
die in de hoek van het hol lag. Ik schreef in mijn
bundel papieren. Ik schreef gedichten en liefdesbrieven.
Maar ik schreef ook prachtige verhalen over de natuur.
Alles wat ik nieuw ontdekte beschreef ik.
Mijn ouders hebben mij vaak gemist en snapten niet
waar ik was, net als vele van mijn dierbaren. Ik
zorgde ervoor dat niemand mij volgde want ik wilde
echt alleen zijn, op een plek waarvan niemand wist.
Ook Shikitanka niet. De papieren verstopte ik in een
gat in de grond die ik gemaakt had bij de steen.
Het was hier veilig en droog.
De laatste drie jaar dat we in dit nieuwe kamp
woonden heb ik beschreven in mijn verhalen.
Ik heb geschreven over zovele dingen dat als
iemand deze papieren vond dan had die echt een
schat gevonden. Het waardevolste wat ik bezat
had ik nagelaten in de grot.
Niet wetend dat ik zo vroeg zou overlijden. Nee,
ik had nooit verwacht dat ik zo jong al naar de
hemelen op zou stijgen.
Na de begrafenis zou ik mij terug naar boven
begeven maar iets trok aan mij te blijven.
Naast mij stond een gids en vroeg mij of ik
eraan toe was om mijn vriendin onder ogen te
komen. Weliswaar kon zij mij net als alle
andere aardse mensen in het kamp niet zien.
Maar het weerzien met haar was natuurlijk voor
mij ontzettend moeilijk. Ik beleefde keer op keer
het laatste moment van mijn leven in gedachten.
Ze stond voor mij en ik opende mijn armen in
blijdschap haar te zien. Ik opende mijn hart en
mijn wigwam en toen ineens sneed ze mijn keel door.
Ik vertelde al op dat moment knapte er iets in mij.
Mijn vertrouwen in de mens en mijn vertrouwen in liefde.
Daarvoor had ik geleefd met open hart en overgave.
Ik vertrouwde het leven en was dankbaar. Ik was
zielsgelukkig. Maar op dat moment toen zij mij
de keel doorsneed was dat niet het enige wat
ze aanrichtte. Ze sneed mijn hart door midden.
Ik raakte hier letterlijk door verdeeld. Soms
kon ik wel in liefde vertrouwen en soms kon ik
dat niet. Ik kon mij niet meer overgeven in vol
vertrouwen.
Natuurlijk was ik een liefdevolle ziel gebleven.
Ik droeg veel liefde in mijn hart. Maar dit delen
met anderen werd verschrikkelijk moeilijk en heeft
mij menig leven nadien belemmerd in het kunnen
zijn wie was.
Hoe het verhaal verder ging.
Shikitanka was boos en verbitterd en dat bleef
hij voor lange tijd. Er was niets wat wij konden
doen om hem hierbij te helpen, hij koos hiervoor
zijn hart te sluiten.
Ik was daar verdrietig onder maar ik had de stille
troost dat we ooit elkaar weer zouden zien en dat
ik dan zijn hart weer aan mocht raken. Het was
niet voor eeuwig het was voor nu dat hij verbitterd
en boos was en al die woede in zijn hart droeg.
Hij was eenzaam en voelde zich alleen en hij liet
geen sprankje geluk meer binnen in zijn hart.
Hij zou en moest de dader vinden niet eerder zou
hij rusten, dat had hij gezworen na mijn dood.
Ik was daar helemaal niet blij mee maar dat kon
hij niet weten, hij dacht dat hij hier goed aan
deed en dat hij het onrecht uit de wereld zou
helpen. Maar hij maakte het alleen maar erger.
Niet alleen het leven van de dader was kapot,
het leven van hem ook.
Terwijl hij niets verkeerds gedaan had, hij kon
er helemaal niets aan doen. Maar toch voelde hij
zich schuldig. Diep van binnen had hij gevoeld
die ochtend dat er iets ging gebeuren maar hij
wuifde het weg. Hij wist wel dat ik zienersgaven
had en dat ze bestonden maar hij luisterde niet
naar de zijne.
Waarom niet bleef hij zich maar afvragen terwijl
hij zo was gewaarschuwd, waarom had hij niet
geluisterd naar zijn intuïtie. Hij bleef zich
dit maar afvragen en bleef zich maar schuldig
voelen. Kringetjes van zijn gedachten waarin hij
steeds dieper vast kwam te zitten. Geen licht geen
liefde kon door deze gedachten stromen, dat liet
hij niet toe.
Hij creerde zijn eigen hel op aarde en wij
mochten hem daar niet van verlossen, hij moest
zelf tot inzicht komen dat was zijn enige kans.
Kansen kreeg hij aangereikt van anderen.
Een warme hand lag op zijn schouder terwijl
hij met verbeten ogen en een krampachtig
gezicht naar het opperhoofd keek. Zijn warme
krachtige hand voelde hij op zijn schouder
rusten en hij kon diep van binnen wel huilen.
Maar hij hielt al deze emoties binnen en
stevig op slot tussen deuren van staal.
Het opperhoofd sprak wijze woorden vol
liefde maar ze kwamen niet echt binnen en
zo gingen er allemaal kansen voorbij, dat
hij zijn hart opnieuw zou openen voor geluk.
Shikitanka bleef verbitterd en vol met woede.
Shileila ging gebukt onder haar daad die ze
uit woede in een opwelling had gedaan. Ze
snapte met haar verstand niet dat ze tot zoiets
in staat was geweest. Hadden haar emoties haar
zo opgeblazen dat ze ontplofte en buiten zinnen
als een wilde haar hartsvriendin de keel had
doorgesneden. Ze kon hier niet meeleven. Ze
voelde haar klein en nietig en de grootste lafaard.
Ze durfde dit met niemand te delen, dit grote
geheim wat ze in haar hart droeg.
Menig maal dacht ze eraan haarzelf van haar
leven te beroven maar ze durfde niet, ze was
ook bang voor de dood. Wat zou er met haar
gebeuren na zo’n ernstige daad. Na zo’n
kille moordpoging. Ze was bang om te leven
en bang om dood te gaan en zo kon ze geen
kant meer op. Ik had medelijden met haar en
ik had haar allang vergeven.
Maar ik wist wel dat ze nooit uit deze cirkel
zou komen, dit zou lange tijd duren want met
deze daad kon ze niet leven.
Ik was veel bij haar. Ik lag mijn hand onzichtbaar
op haar schouders in mijn engelenverschijning
stond ik naast haar. Ik koesterde haar in mijn
licht om het dragelijker te maken, maar verder
mocht ik niets doen. Ik kon verder niets doen,
dan liefde en heling te sturen.
Kleine beetjes en ik voelde haar verdriet en
haar pijn en ik zong haar zachtjes in slaap
in haar dromen. Ik stilde haar gedachten zodat
ze rust kreeg.
Ze was nog steeds mijn hartsvriendin hoewel ik
zelf nog niet was geheeld. Ik had een groot gat
in mijn hart en dat deed zeer. Maar ik wist dat
dit gat ooit weer dicht zou gaan.
Net als Shileila en Shikitanka zou ik helen,
het had alleen tijd nodig.
Vergeven had ik haar al maar ik was mijn
vertrouwen kwijt geraakt. Immers een harstvriendin
die je met open armen wilt ontvangen in je
huis, in je hart en die dan naar een mes
grijpt en je dood. Dat is nogal wat en dat
is niet iets wat zomaar geheeld is.
Ik ging door met mijn liefdeswerk, het lichtwerk
wat vele zielen doen. Ik koos ervoor om de
zielen op aarde te begeleiden en mee te kijken
met de gidsen die deze zielen op aarde begeleiden.
Ik bracht veel tijd door bij Shileila,
Shikitanka en ook mijn moeder. Ze had krampen
in haar hart sinds de dag dat ik vermoord werd.
Haar kleine dochter.
Het was voor mij niet gemakkelijk om dit allemaal
te doorleven maar het bracht mij wel veel
inzichten en ik werd gesteund door de zielen
in het licht. Na een lange dag op aarde ging
ik nachts veel naar huis en daar vond ik heling
en koestering. Ik kon vele gesprekken voeren en
ik had veel steun aan de zielen thuis in de
hemelse sferen. Zonder dat zou ik het nooit
hebben gered. Het was een zware weg maar ik
zal deze weg nooit meer vergeten en eigenlijk
is het de basis van alles wat ik nu ben.
Shileila ging als eerste. Ze stierf met veel
pijn en verdriet en het was een hoopje mens.
Ze had lange grijze haren en rimpels van leed
in haar gezicht. Haar lichaam bleef zo levenloos
achter op aarde, terwijl de hemelpoort open
ging en haar ziel met liefde werd meegevoerd.
Ze liet haar opnemen in dit licht, ze strijde
hier niet tegen en gaf haar over. Daar waren we
erg dankbaar voor, ze liet het toe en ze
verbleef niet in het schemer daar waar tussen
hemel en aarde vele zielen nog tijden kunnen
verblijven. Ze was te moe en voor haar was het
genoeg geweest, ze had vele jaren vast gezeten in
haar ellende en ik was blij dat ze eindelijk thuis
was in het licht. Ze had het moeilijk, ze verwachte
nog steeds dat ze straf zou krijgen, maar niemand
was boos en iedereen behandelde haar met liefde
en respect. Niet wetend dat ze zelf had gekozen
om deze gewelddadige daad op haar te nemen.
Dit konden we haar ook nog niet uit leggen, ze
zou het niet begrijpen. Haar bewustzijn was nog
als de mens op aarde, klein en onwetend van wat
er allemaal vooraf was gegaan aan haar reïncarnatie
toen ze als baby op aarde geboren werd. Het was
nog niet tijd voor uitleg. Het was tijd voor rust
en heling en stapje voor stapje zou haar bewustzijn
vergroten en zou ze het geheel gaan begrijpen.
Ik heb haar de eerste tijd niet ontmoet. Ik mocht
haar wel zien in de hemelse sferen maar geen
contact met haar hebben. Dit zou ze niet
aankunnen en de gidsen besloten dat het contact
tussen ons pas later tot stand mocht komen. Ik
begreep het hoewel ik haar het liefst in mijnMe look
armen wilde koesteren en haar verlossen van de
ellende, maar ik begreep ook dat het nog niet
de juiste tijd was voor ons wederzien.
Ze heelde langzaam, ze bleef vast zitten in
dezelfde gedachten als op aarde. De gedachten
van het gewelddadige wat ze mij had aangedaan
en ze voelde haar verschrikkelijk.
Ze kwam hier maar niet los van.
Ik was veel bij Shikitanka die nog steedsMe look
verbitterd was. Hij woonde op de rand van
het kamp en was een oudere man geworden. Ook
hij had grijze haren en een verwrongen gezicht.
Vroeger had hij zo’n mooie glimlach, maar die
glimlach had ik sinds mijn dood niet meer op
zijn gezicht gezien. Het zat er echt niet in,
hij kon zijn haat niet los laten en hij zou
wraak nemen. Maar die wraak kon hij niet nemen
en het onrecht kon hij niet recht zetten.
De moordenaar heeft hij nooit gevonden.
Zijn manlijkheid was hem ontnomen, hij had
zijn vrouw niet kunnen beschermen. Hij was
totaal veranderd en ook hij stierf niet veel later.
Shileila was ondertussen genoeg hersteld en ze
wilde weer incarneren op aarde. Dit deed ze ook,
maar ze was niet volledig geheeld. Ze voelde diep
in haar ziel nog altijd de aanwezigheid van haarMe look
slechte daad en dat leven op aarde leefde ze niet
vanuit geluk. Opnieuw steeg ze op naar de hemel,
opnieuw daalde ze weer naar de aarde en weer
leefde ze in het schemer van haar ziel. Ik was
degene die Shikitanka mocht ophalen en toen hij
stierf zag zijn ziel meteen mijn aardse verschijning
en ik lag mijn hand op zijn hart terwijl deze
opende als een bloem. Hij liet meteen weer liefde
binnen en begon ontzettend te huilen. Hij snikte
uren lang, huilend in mijn armen totdat ik hem
alleen achterliet met zijn gids. Hij was zo blij
weer liefde te voelen en was zo gelukkig mij weer
te zien.
Zijn gids gaf hem zijn levensboek en hij las het
en werd zich bewust van de contrasten die hij hadMe look
ondergaan op aarde. De eerste 20 jaar van zijn leven
was hij zielsgelukkig geweest en de laatste zestig
jaar van zijn leven was hij diep ongelukkig.
Hij besefte dat hij al die tijd een eigen keus had
gehad en hij koos voor verbittering. Voor haat,
woede en wrok.
Hij besefte dat hij door wrok alles alleen maar
erger had gemaakt en viel knielend op de grond
terwijl hij zijn handen tegen zijn gezicht sloeg.
Op dat moment koos hij voor het geluk en de liefde.
Hij zou nooit weer voor verbittering kiezen en
Shikitanka was ineens bevrijdt van al zijn boosheid.
Wonderbaarlijk hoe zijn ziel dit toeliet en ik had
dit nooit verwacht. Maar hij kon dat en hij deed het.
Shikitanka is daarna nog vele malen naar de aarde
geweest en heeft prachtig liefdeswerk gedaan.
Shileila en Shikitanka incarneerden keer op keer
maar hadden elkaar nog niet ontmoet in de hemelse
sferen.
Shileila kwam iedere keer weer thuis na een aards
leven, maar heelde nooit compleet van de pijn
die ze nog in haar hart droeg.
Ze had nog geen vrede gesloten met haar zelf
en haar geweten werd nog altijd bestookt met
de herinnering.
Tot op een moment ze Shikitanka wilde ontmoeten.
Ze verscheen in het licht en Shikitanka zag haar
aan komen lopen. Ze had haar aardse verschijning
als indiaanse vrouw. De mooie vrouw met lange
donkere haren en bruine stralende ogen. Zoals ze
was toen we allemaal nog leefden in dat ene leven.
Hij groette haar vol liefde en voordat Shikitanka
maar iets kon zeggen vertelde ze dat ze iets op
wilde biechten en daar vertelde ze Shikitanka wat
ze had gedaan. Hij opende zijn armen voor haar en
ze accepteerde zijn liefde, waarna twee zielen 1 werden.
Eindelijk kon ze haarzelf vergeven, eindelijk droeg
ze dit grote geheim niet meer in haar ziel. Na
zoveel levens op aarde was ze geheeld en kon ze
het los laten.
Ik leefde op aarde toen dit allemaal gebeurde,
terwijl hen bewustzijn volledig werd en alle
puzzelstukjes een plek kregen.
Shileila en Shikitanka hadden beide dezelfde ziel,
hen ziel en de mijne waren samen 1. Dus onze ziel
was oorspronkelijk 1 ziel. Deze ziel had zich
opgedeeld in drie zielen precies gelijk, het
hele complete bewustzijn was precies gelijk
toen we drie zielen werden apart van elkaar.
We besloten een route uit te stippelen en op
aarde te incarneren en zo begon ons verhaal als
drie eenheid, zo waren we geïncarneerd in dat
indianen leven.
Shileila en Shikitanka waren zich hier nu bewust
van en ze leefden nu in de hemelse sferen, maar
ik was op dat moment nog gewoon mens op aarde.
Ik was nog gewoon bezig met mijn aardse
beslommeringen terwijl zij beseften wat onze
afspraken waren, terwijl ze volledig verlicht
waren en weer compleet.
Ik was nog steeds niet geheeld en ik droeg nog
steeds het gat van dat leven toen in mijn hart.
Mijn hart kon niet meer vertrouwen, niet meer
volledig vertrouwen. Ik was een liefdevol mens
en ik deed prachtig werk.
Hoe dit verhaal nu verder gaat, tja?
Ikzelf ben dus nu nog op aarde en zij
waren tot kort geleden in de hemelen. Met
hen prachtige lichtwerk waren ze bezig al
vele levens.
Totdat het moment dat het tijd was voor mijn
ontwaking, spannend en bijzonder want hoe zou dat gaan.
Een aantal jaren terug werd de eerste aanzet gemaakt,
ik schreef een prachtig verhaal de openbaring van liefde.
Een indianenverhaal waarin een oude vrouw terug keek
op haar leven. Deze vrouw zat bij het vuur en keek
in haar handen die oud en rimpelig waren geworden.
Ze ging niet meer mee naar het winterkamp en terwijl
alle andere indianen hen spullen inpakten en de
wigwammen reisklaar maakten zat ze bij het vuur.
Ze staarde urenlang in de vlammen en al haar
herinneringen flitsten in fragmenten voorbij als
een film. Het opperhoofd vroeg of ze mee ging,
maar ze boog haar hoofd naar beneden en vertelde
dat ze deze reis niet meer ging maken.
Terwijl het haar stam vetrok en zij in de stammen
staarde voelde ze het in haar wezen, haar stam was
in gevaar er schuilde kwaad bloed. Zou ze toch nog
de anderen inhalen en hen met haar voorspellingen
proberen te behoeden, of zou ze haar geest ten
ruste leggen en een eigen reis gaan maken. Haar
vuur wakkert van binnen aan en ze probeert haar
stam in te halen, maar als ze bij een grote berg
komt beseft ze dat ze haar stam los moet laten.
Ze mag haar lichtkarma neer leggen, vrij van dat
mag ze verder reizen.
Ik besef dat ik die vrouw ben en dat ik dus die
keus heb in het nu en al schrijvende werd mij
steeds meer duidelijk. Tot op een gegeven moment
ik in een hoofdstuk terug ga in een ander
indianenleven waar ik een jonge vrouw ben
en de man van mijn dromen ontmoet.
Het hoofdstuk wat ik voor een deel met jullie
heb gedeeld, waarin mijn beste vriendin mij
letterlijk de keel doorsnijdt.
Vanaf dat moment besef ik schrijver van dat
verhaal, dat mij dit is overkomen en dat deze
gebeurtenissen nog steeds verbinding hebben met wie
ik in wezen ben.
Ben ik nu wel of niet geheeld van dat leven waarin
letterlijk onze wereld van deze drie zielen op de
kop is gezet.
Maar ik laat los want het leven ontvouwt zich en
dingen worden vanzelf duidelijk. Zo zit ik op een
gegeven moment achter de computer en schrijf verder
aan die bijzondere verhaal over de drie eenheid.
Shileila en Shikitanka, althans hen ziel laten mij
weten dat ze op dat moment mijn gidsen zijn. Ik stem
mij af op Shikitanka en hij voelt nog steeds goed
en hij loopt naast mij. Waarna ik mij vervolgens op
Shileila af stem en het gevoel weer in mij opkomt
van wat is gebeurt.
Ik besef dat ik haar niet heb vergeven wel met mijn
verstand, maar niet met mijn hart.
Nu ik besef dat ze in wezen mij is, dat Shileila
zoveel verdriet en leed heeft gehad om haar daad
en dat ik nog steeds niet verder kan open ik mijn
hart voor haar.
Want diep van binnen weet ik beter.
Niet veel later lig ik te zonnen en voel hen
aanwezigheid. Ze zijn delen van mijn ziel en ik
ben deel van hen zielen. We zijn immers met zijn
drieën 1. Als de ziele frequentie over 1 komt dan
is het ook logisch dat hen energie zich kan vermengen
met de mijne zonder weerstand.
En zo laten ze mij weten, die twee delen van mijn
ziel dat het tijd is om weer samen te voegen.
Om weer samen 1 te worden. Met als gevolg dat alles
wat ik heb geleerd, alles wat zij hebben geleerd 1
worden in 1 energie in 1 ziel. Merkte ik daar wat van,
dat we samenvoegden. Nee, want immers we waren al die
tijd op 1 of andere manier sterk verbonden.
Ja ik ben ook heel benieuwt hoe dit verhaal afloopt?
Ik kan jullie wel vertellen dat het heel bijzonder is.
Ikzelf ben dus nu nog op aarde en zij waren tot
kort geleden in de hemelen. Met hen prachtige
lichtwerk waren ze bezig al vele levens.
Totdat het moment dat het tijd was voor mijn ontwaking,
spannend en bijzonder want hoe zou dat gaan.
Een aantal jaren terug werd de eerste aanzet gemaakt,
ik schreef een prachtig verhaal de openbaring van liefde.
Een indianenverhaal waarin een oude vrouw terug keek
op haar leven. Deze vrouw zat bij het vuur en keek
in haar handen die oud en rimpelig waren geworden.
Ze ging niet meer mee naar het winterkamp en terwijl
alle andere indianen hen spullen inpakten en de wigwammen
reisklaar maakten zat ze bij het vuur. Ze staarde
urenlang in de vlammen en al haar herinneringen
flitsten in fragmenten voorbij als een film. Het
opperhoofd vroeg of ze mee ging, maar ze boog haar
hoofd naar beneden en vertelde dat ze deze reis niet
meer ging maken.
Terwijl het haar stam vetrokken was en zij in de
vlammen staarde voelde ze het in haar wezen, haar
stam was in gevaar er schuilde kwaad bloed. Zou
ze toch nog de anderen inhalen en hen met haar
voorspellingen proberen te behoeden, of ze haar
geest ten ruste leggen en een eigen reis gaan maken.
Haar vuur wakkerde van binnen aan en ze probeert haar
stam in te halen, maar als ze bij een grote berg komt
beseft ze dat ze haar stam los moet laten. Ze mag haar
lichtkarma neer leggen, vrij van dat mag ze verder reizen.
Ik besef dat ik die vrouw ben en dat ik dus die keus
heb in het nu en al schrijvende werd mij steeds meer
duidelijk. Tot op een gegeven moment ik in een hoofdstuk
terug ga in een ander indianenleven waar ik een jonge
vrouw ben en de man van mijn dromen ontmoet.
Het hoofdstuk wat ik voor een deel met jullie heb
gedeeld, waarin mijn beste vriendin mij letterlijk
de keel doorsnijdt.
Vanaf dat moment besef ik schrijver van dat verhaal,
dat mij dit is overkomen en dat deze gebeurtenissen
nog steeds verbinding hebben met wie ik in wezen ben.
Ben ik nu wel of niet geheeld van dat leven waarin
letterlijk onze wereld, van deze drie zielen op de
kop is gezet.
Maar ik laat los want het leven ontvouwt zich en
dingen worden vanzelf duidelijk. Zo zit ik op een
gegeven moment achter de computer en schrijf verder
aan die bijzondere verhaal over de drie eenheid.
Shileila en Shikitanka, althans hen zielen laten
mij weten dat ze op dat moment mijn gidsen zijn.
Ik stem mij af op Shikitanka en hij voelt nog steeds
goed en hij loopt naast mij. Waarna ik mij vervolgens
op Shileila af stem en het gevoel weer in mij opkomt
van wat is gebeurt.
Ik besef dat ik haar niet heb vergeven wel met mijn
verstand, maar niet met mijn hart. Nu ik besef dat
ze in wezen mij is, dat Shileila zoveel verdriet en
leed heeft gehad om haar daad en dat ik nog steeds
niet verder kan open ik mijn hart voor haar. Want
diep van binnen weet ik beter.
Me look
Niet veel later lig ik te zonnen in de tuin en voel
hen aanwezigheid. Ze zijn delen van mijn ziel en ik
ben deel van hen zielen. We zijn immers met zijn drieën 1.
Als de ziele frequentie over 1 komt dan is het ook
logisch dat hen energie zich kan vermengen met de
mijne zonder weerstand.
En zo laten ze mij weten, die twee delen van mijn
ziel dat het tijd is om weer samen te voegen.
Om weer samen 1 te worden. Met als gevolg dat alles
wat ik heb geleerd, alles wat zij hebben geleerd 1
worden in 1 energie in 1 ziel.
Merkte ik daar wat van, dat we samenvoegden. Nee,
want immers we waren al die tijd op 1 of andere
manier sterk verbonden. Hoe diepe haat uit diepe
liefde voort kan komen.
Later zal ik jullie meer vertellen over de heling
die voortkomt uit vergeving, want dat is o.a. 1
van de belangrijkste dingen die ik geleerd heb van
Shileila haar hoedanigheid.
En of de dingen letterlijk waar gebeurt zijn, tja ..............?
Het zouden ook indianenverhalen kunnen zijn.
Wat de bedoeling van dit allemaal is zal mij
vanzelf nog duidelijk gaan worden en dus richt
ik mij hier niet teveel op en probeer ik niks
op te roepen.
Immers op mijn tijd wordt het vanzelf aangereikt
of op 1 of andere manier duidelijk.
Wat ik wel heb geleerd is dat diepe haat uit
diepe liefde kan voortkomen en dat is de les
die Shikitanka graag met jullie wilde delen
Shileila was verliefd op Shikitanka en ze durfde
hierover niets tegen mij te zeggen. Immers
ik was getrouwd met Shikitanka en stapelgek met hem.
We waren al van jongs af aan elkaars maatjes en niet
bij elkaar weg te slaan en Shileila voelde haar in
die zin derde wiel aan de wagen.
Zij had immers dolgraag ook zo'n liefde gewild en haar
lichaam gaf allerlei signalen af als Shikitanka in
de buurt kwam. In de pubertijd speelde dit op bij
haar, wat moest ze met al die gevoelens doen, waar
moest ze daar mee heen. Shikitanka had alleen maar
oog voor mij en beschouwde Shileila als vriendin.
Maar Shileila wilde meer en deze gevoelens begonnen
steeds meer aan haar te knagen, ze kon ze met niemand
delen want immers ik en Shikitanka hoorden toen
al bij elkaar in ieders ogen.
Ik was haar beste vriendin en ze was stapelgek
met mij, logisch immers we zijn 1 en dezelfde ziel.
Natuurlijk voelde haar ziel dat en begreep mijn
ziel haar ziel als geen ander.
We werden in die zin letterlijk naar elkaar toegetrokken
en we waren soulmates.
Maar door al de aardse sluiers voelde ik niet aan
dat zij verliefd was op Shikitanka mijn vriend.
En Shileila durfde deze gevoelens van hevige
verliefdheid met niemand te delen bang, dat ik
haar niet meer zou aanzien. Bang voor mijn reactie.
Natuurlijk kon ze deze intense gevoelens niet met
mij delen, dacht ze. Ze kon toch niet aan haar
beste vriendin vertellen, dat ze verliefd was op
haar vriend.
Zo verzweeg ze deze gevoelens en deelde ze deze met
niemand, nooit niet in schaamte en angst voor de
reactie van anderen.
Toen ik trouwde met Shikitanka bleef ze nog steeds
verliefd op hem en je kunt wel nagaan hoe dat is
op een trouwerij om toe te moeten kijken hoe de
liefde van je leven met een ander trouwt. Zonder
dat je nog steeds deze gevoelens met iemand hebt
gedeeld.
Het knaagde aan Shileila en het beïnvloede haar
steeds meer en ze raakte hierdoor geestelijk
in de war. Haar gevoelens waar ze geen kant mee
op kon en zo explodeerde dit uit onmacht. In een
daad die ze nooit en te nimmer zou hebben gedaan
met haar liefdevolle intenties. Maar ze deed het
wel en zo sneed ze in een opwelling mijn keel door.
Al haar frustraties en haar al opgekropte emoties
liet ze gaan en vlak voor de daad gooide ze dit er
allemaal uit naar mij toe. Met alle verwijten die
erbij kwamen.
Ze nam mij het kwalijk dat ik nooit wat had gemerkt,
was ik dan wel zo'n goede vriendin als ik dit niet
eens had gevoelt aan haar.
Shileila had mij vermoord en vanuit deze daad kon ze
helemaal niet meer met haarzelf leven, ze kon niet meer
in het reine komen met haarzelf. Ze walgde letterlijk
van haarzelf en voelde haar klein en nietig.
Zo klein dat ze vond dat ze het niet meer waard was
om er te mogen zijn. Ze haatte haarzelf verschrikkelijk.
Uiteindelijk heeft ze zelfmoord gepleegd op oudere
leeftijd. Want ze werd ouder en ouder en
probeerde haar staande te houden, maar dat lukte
haar niet. Ze ging constant gebukt onder deze
verschrikkelijke daad.
Zoals jullie hebben gelezen heeft het haar veel moeite
gekost om te helen. Zelfs toen ze dood was en in de
hemelen was kon ze het niet verkroppen. Ze kreeg
begeleiding en heling maar ze kon niet in het reine
komen met haar daad. Haar bewustzijn bleef afgesneden
van het groter geheel, gewoon omdat ze als ziel voor
dit alles gebeurde hiervoor had gekozen.
Ze wilde haar niet herinneren dat ze gekozen had voor
deze moeilijke en zware weg en wilde niet herinneren,
dat haar ziel een deel van de mijne was, net als die
van Shikitanka. En we hadden alle drie ervoor gekozen
dat we dit niet meer wilden herinneren.
Shileila ging dus keer op keer terug naar de aarde
zonder kennis te hebben van het werkelijke plaatje,
dat voor ons allen nog steeds verborgen was.
Een leven waarin ze niet echt gelukkig werd op aarde
omdat nog altijd in haar ziel de gevoelens van haar slechte daad
overheerste. Ze had nog steeds niet gesproken met Shikitanka,
ze was daar voor haar gevoel niet aan toe en durfde hem niet
onder ogen te komen. Ze heeft vele kansen gehad na haar aardse
levens om naar hem toe te gaan, maar ze durfde niet. Iedere keer
vertrok ze weer naar de aarde met deze ballast in haar ziel.
Totdat ze op een dag besefte dat ze Shikitanka onder
ogen wilde komen, hij die in dat bewuste leven op aarde
na de moord op mij, alles zou doen om de moordenaar
in handen te krijgen. Mijn dood zou hij wreken. Zo
was er in Shikitanka diepe haat ontstaan jegens
de moordenaar en Shileila aanschouwde dit iedere
dag dat aardse leven. Ze leefde immers in dezelfde
stam als Shikitanka en zij kon zien hoe hij van een
liefdevolle man voor de moord, veranderde in een haat
dragend persoon.
Hij had geen goed woord over voor de moordenaar en
zou niet rusten, niet rusten, niet rusten.
En inderdaad die rust kreeg hij op deze manier ook
niet.
Hij was op zoek naar een man, want hij heeft al
die tijd gedaan, dat een man alleen maar in staat
was tot zo’n gruwelijke daad. Was het een wilde
geweest uit een andere stam? Hij wist het niet
en kreeg hier nooit antwoord op.
Maar wat hij wel kon na dat leven is het zichzelf
meteen vergeven toen hij realiseerde, wat hij zichzelf
had aangedaan al die jaren en jaren.
Zijn liefde was veranderd in haat.
Dit wilde hij nooit meer en zo vergaf hij zichzelf en
heelde.
Hij koos voor liefde.
Hij zocht niet langer naar de moordenaar en was hier
niet langer meer mee bezig, hij ging verder op het pad
van licht en hielp andere zielen met zijn inzichten.
Inzichten in wat haat kan doen met de mens en waartoe
vergeving leidt.
Shileila verscheen aan hem, eindelijk durfde ze het.
Dit inzicht had ze gekregen na het aardse leven wat
ze honderden jaren later had geleidt. Ze was een
volwassen vrouw een blanke en leefde in Engeland.
Dat leven liet haar inzien waar ze al die tijd al
die eeuwen al die levens mee bezig was geweest.
Na dit leven werd ze dat bewust en durfde eindelijk
de stap te zetten om Shikitanka onder ogen te komen en
haarzelf te vergeven. Want door de stap te zetten vergaf
ze haarzelf.
Gelukkig was Shikitanka verlicht en hij zat daar toen
ze aan hem verscheen en toen ze haar ware aard liet zien,
kon hij alleen maar zijn hart voor haar openen en haar
in de armen nemen.
Zoals ik al eerder vertellen, op dat moment werden
twee zielen 1.
Zo lieve lezer wil ik jullie laten weten hoe belangrijk
vergeving is. Hij belangrijk dit is in een helingsproces.
Want pas als je echt vergeeft vanuit je hart, heel
je en komt er ruimte voor liefde.
Maar ik wil jullie ook la zien, dat haat niet
alleen uit haat voorkomt.
Haat kan uit liefde voortkomen, want immers in “der
beginne was er alleen maar liefde”.
©
Martina
It was a summery day. The wind blew smooth over
The earth and the sun appeared net. It was still quite asked
In the morning when my man Shikitanka beside me under it
Berenkleed lay and roused. He watched me in the eyes
And I saws on his face that he was scared.
I asked still on him or he badly slept had but
He did not want tell me answers and me that I
With a safely heart further could sleep. I knew on
His mime to see that he not the
Reality spoke, but decided me again down to give.
He tumbled by our wigwam and ready himself for
On the guard that he have this day would. He dressed
On. His white shirt and be brown Pants of leather.
His boots of Manure skin put on he. Two red
Dashes wiped he with his finger over his cheek and
I looked secretly. Like I searched so often to my
Urge as he in the morning in all early hours for
Ready on the guard.
His maize loaf got he in and did he in a pouch
To neck are. The vessel with arrows hung he over be
Shoulder and he got the bow from the corner of the wigwam.
He pulled slow on it thread in order to look whether the
Voltage was tight enough. He knotted an extra knot
In the fibre so that everything was ready for the yacht. He
Search to me and I watch him on but this time went
He without me to issue a kiss the wigwam. I
Nothing realized, this did he otherwise never.
What played nevertheless by be thoughts. I had now
But kept asking when I in his eyes saw that there
Something occured.
I stood up and can no more both and to myself
To occupy ging make I maize loaf.
Shikitanka went meanwhile by it fresh green
Grassens and the sun was fierce red on the distance.
He began to dubious for watch out when
He the warriors distantly the wood in saw march.
He this week was on duty and next week would he
Again along the warriors go.
The men alternated each other. A small party stayed
In the camp to watch over the women and children
And a group went on yacht.
Shikitanka groaned and thought on his dream. It
Was a horrid dream and he knew deep in be
Soul was that the a warning. Dreams could
A warning are, dreams could your things
Tell. Shikitanka fails too little of dreams.
But the feeling stuff he now the whole morning along around
Go did not please him.
He ascended on the big rocks on the margin of the camp
And went to sit. He searched over the maize fields and stared
Along the fringe of the wood. There was nothing to see.
Except then it hert what grazed and the birds that
Press busy his with nests build.
Normal he could enjoy the view and the
Rest and silence but it nare sentiment in his tummy
Do not seem to leave.
He rethinked on the Wedding with and it
Succeeded what we together had. We be deliriously with
Each other and so verzonk Shikitanka deep in his thoughts.
He lived our youth years again. We could
Each other all of since young age on and good-bye corpse were.
A little friend and girl friend that many adventures
Together survived.
When we were what older and I feminine forms
Get appeared our friendship really to be. We
Did not grow from each other but hit till over
Our ears amorously on each other.
We shared our secrets and we hindered us in
The holst of the night for our parents.
Sneaky layers we then under the star ren sky.
Staring to the secret of the big spirit.
We told on each other what we think that it
Secret was of the celestial father.
We had invented only wild stories and we
Could laugh there wonderful to.
Our parents allowed us with rest because they knew well
That we good-bye corpse were and them them had for a long time
That we lay down in the fact likely quickly
Would marry. We were since good-bye corpse. Yes,
It sounds like a real love story and that was
It also. We held soul much of each other.
You feel it of course well arrive. There sat
Shikitanka way plummeted in his thoughts and I had
Home busy busy with getting of maize loaf. I
Wild this time something try news.
I had plucked cherries both berries and this fijngestampt,
After that I call in the inside of the stuffing did of
The paste. I lay it on the stones in order to swell and
Meanwhile finished I call evening eat. I was of
Plan Shikitanka to request what he felt and what he
That morning thought. During the cookery I reflect on here.
My mother came by still and was pleased to see me.
She found that she me saw too little. I laughed and
Understand that she me missed.
Since the Wedding I was often busy and it took
Me to do not visit always on time to my parents.
It was a big Indians camp and we had it
Only pressure so in this season. There had to harvested
Are and disseminated.
Everybody had his own tasks and I held me
Busy with harvesting of the first inflorescence
The trees. You know the well that beautiful blossom.
I ascended then in the tree and dexterously I overthrew many
Blossoms in my shoulder bag. We used in
That time everything from the nature.
Or for the food either for herbage or ointments, it
Did not terminate.
The beautiful white and pink blossom I sampled.
I pulverized the blossom till it completely disintegrates
Both in each other pressed was and ready it till ointments.
I wanted to learn much over the healing operation of the
Nature and so had I endure lesson in the mode from the village.
He told me everything and he told me that I
Ever really a medication woman would be.
I was then in need of and bow with my head headfirst.
He had been ensured but I did not know it. I
Was happy with Shikitanka and I did not know or I
Well the responsibility as medication woman wanted to have.
I had prepared net the last blossom when my mother
Me a kiss gave both the Wigwam orifice exited and my
Nice girl friend in the Wigwam orifice appeared. It
Sunlight fell inwards and seemed on her face.
Her sparkling brown eyes looked at me and I was
Glad hair to see. I opened my arms and wiped
Quickly still what blossom of my fingers remain on my
Suspend after that I on my girl friend towards went for a
Welkoms greet.
She pushed me at once way. I do not want of jou a greeting.
I realized nothing of and am upset, whence now
At once this anger.
I look with interrogative eyes both asked what there was and
When she told me her innermost heart very.
I had paid attention never and never that they perceive
Unhappily was reproved she me.
All that years were had that we girl friends them deep
Distress in hair carried and I had that never
Hair perceive.
She found nothing nice. Good girl friends belong
That in each other eyes to see said she.
I did not know what I must reply.
All that time had been jealous them on me.
That I had the love of my life and that I
With him married was. She wanted that also and
Moreover them was stack madman on Shikitanka.
I was perplexed, I had perceived this never. Yes well
That they happy was him to do not see but that,
There more back friendship put then.
I know no more exactly what there took place but
Shileila was angry and cooked over.
She seized the knife of the ground and sliced in a
Impulse my throat by, just like a wild animal.
I allowed me to fall and grasp with my fingers to
The snij wound up. I look to my hand and saw only
Bleed. Shileila looked at me and I looked at hair
With interrogative eyes.
There something in me snapped whereas she reversed her head
Go with the back to me to allow and urged the wigwam abandoned.
It did not hurt except the burning snij wound up.
My corpus lay inanimate on the ground and I felt
All my vitality from me go. I felt
Lethargic and tired net are as if I in a roes was.
Shikitanka was ready with his guard and went still in
Recollected by the grassens to our wigwam.
Near the wigwam thrusted he against a water bucket
On and returned from his thoughts. He opened
The wigwam and his heart hit in his throat. I lay
There bleeding on the ground and he scattered kneeling
In me down. He got my bloodied hand that all
Cold was and I felt his warm hand to mine.
I opened slow my eyes and watch him upset
On and I can produce still net that last smile
When the last vitality from my corpus flowed
And my whole corpus noiseless silently on the ground
Stay to lie. I hovered there now above and denigrated.
Shikitanka lay weeping against my shoulder and took
My corpus in are strong arms. My corpus hung
Sleep. I minded deep stirred.
He has sat hours so after that he me in peace
Aflag. My hands interbreed over my heart and he
My eyes with his fingers close after that he a kiss
On my forehead gave.
It was a miracle that he still net in time in
Come so that I him a last laugh could give and
This have time I all that thankful in my soul
Meegedragen. It nevertheless still a deserved
Separate of that particular life.
My nicest has me may afleggen and I have
This can see.
When I was got by the scary lens that now my
Beseted in love. It was such beautiful nice
Light and I felt as much love to forth.
I was again home but all my nice little things had
On earth must abandon.
After rested and receiving got I a hard choice.
I have long must after thought either I call well or
Will fail. The choice sympathize to that on earth
To look over the shoulders of the scary lens and guides,
That the souls hail from escort my.
You can see it as Me look backstage.
If there a drama is played then see we
Only the people and the story what visible
Is, but we see never what there back the coulissen
Takes place. I realized that it terribly
Hard will be as I along can look how it
Continued with my stem. How it continued with
My girl friend Jolita, my man Shikitanka and my
Parents. I knew that there much tears would flow
And was I here well to? And could I this well?.
If it me surplus would be got I always the
Choice in order to stops and so took I call decision to along
To look and understandings to get in love.
After I enough fixed had been of my inward
hurts and the first earthly confrontation dared to again
I proceeded with my guides to the earth.
It felt very exiting, you can the you
Suggest as a nervous sentiment of voltage
In your tummy. Do not knowing what you will encounter
But on the other hand happily that I now finally again
My sweethearts could see astern. They would not me
See both hear and I can me further not even with
Them live meddle in. My guides and them did guides
The work. The support that the earthly people
Endowments asked she and I could look only towards.
This did not turn out better because all quick we came in the wigwam
Of my mother. She sat weeping in a nook on hair
Sleeping-place. I understood immediately that this with my death
To get had and I knew also that for the earthly
Mean this as little as rebated ago was. Only
Some days ago and I was prepare that
Today the funeral would take place.
For it felt all again long time astern.
The time above does not exist be there well claimed
And I can you tell that, that indeed so
Is. The receiving that in my occured have found
Years as nothing keep on on earth more is.
It was necessary for me to nevertheless on a good way
Along to can look and as I still crowded pijn and
Sorrow sat then have I that dull do not can go.
Why zul then think why chose I in front of it to
Along to can look.
I had time all lives before and all on
That side spent in order to learn in love and
Understandings. Just like you on earth qualified for
Sections choose or a profession, I chose honour all whole
Long ago for to mean as well as astral
(So without physical corpus) as strain
(So with physical corpus) to escort.
I chose there so for on earth mean to can
Souls support both that on that side
Live to support and to escort.
Here I had said many earthly hours rather
Hundreds years on spend and home on that
Side picked up I this fibre again. You can well
Put that I now then also quite far am in this
Quench and that life when was there actual it
Main earthly life in.My mother sat
With her hands for her eyes to weep and I
My hand on her shoulder lie and hair sent
Love from me. Happy I that can do,
As much love send as I but wild and my
Hand on them place shoulder.
You can you proposals that I that life as much
Possibly my nice little things in love have supported,
Because the sorrow and the pijn that by this murder
Emerged was big.
I had never expected and never thought so what
Only forward could come from a murder but that
Life realized I that to rapier.
My mother put on her nicest clothing. Them
Everything have plants with her bareback hands and it
See there as new from. She had beautiful white
Flowers on table lie. A round wreath of
In 1 threaded flowers. Big white flowers with
A pink inside and beautiful yellow pistil.
In the flower you see small green lines that
The flower ornament.
Happy my emotions were what afgevlakt, this
Had my guides consciously done because differently could
I do not look still along.
It would keep on still a time before I myself again
Everything could see really under eyes.
But now it was still to poem.
My father came and lay his hand on the
Shoulder of my mother. Also he did his nicest
Clothing on. It was habit that we were buried
Three days after us death.
In sunset. One looked back how the sun again
In the earth traveled and till the last light over
The earth seemed stayed one on the tomb
Tribute. When the sun was completely disappeared
In the earth one gave the last greeting and one lay
Them right-hand man kruislings over the heart with the
Fist against the breast.
Everybody could what he wanted to overlook/she in it
Tomb and the last earth was excavated then.
The whole camp finished itself for the funeral.
How ironical also the children played on normally.
Self were the children that densely related with me,
They played both laughed and made pleasure.
I enjoy myself from this and I want the nicest
That all that sad adults also pleasure
Could make. I was since so well still
Alive and I home was again.
Mostly such fervid balloting did not hang there in
The camp. The indians recognized that the death inherent
On the life was. But a murder come hardly
For and so this was another funeral with a
Whole other balloting.
The sun decreased slow down above it more
Densely in the camp she reflected over the water.
There Shikitanka sat headfirst curved with his face
In his hands. He wanteded to weep well but can it
Not. He was so angry. The anger had him overpowered
And since then the other emotions had been obstructed way.
Angry was perhaps still softly expressed he had
Flaming and will not rest till he the murderer
In his hands would get. This just completely not
In him. He had been always so crowded love and so
Careful for everybody. I had never before such anger
And wrath in him see. It was deep hate.
He did not know what he with his sentiment on must and
So he could not appear on the funeral.
I saw how my guides and his guides in a society
Passed away to stand around him. I decided there myself
Between go begin to because I understood them intention.
We opened our hearts to him and so emerged there
An energy field around Shikitanka that the wrath and
Hate filled. This could, we could not be
Live for him qualify because he has himself free
Choice and he had to his life leyden. But a
Number stuff do not stand his lives lessons in
The way knew and that the guides exactly. Therefore
That the excellent was to for that moment the wrath to
Fill and as Shikitanka on that moment the love
Again tolerated in his heart, then had his life whole
Deviated. But we could only the energy
In his aura take way. He hielt himself his heart
Plant densely and it is not on us to open that.
That is on himself.
I was not well supposing that he our love
Towards allowed in his heart but lay me with it down.
Shikitanka pinkte now nevertheless a tear way and stood
On to finish for the funeral. My
Brothers and his brothers would lever the box and
Be all busy with the preparations. My
Sister had done a beautiful white robe on.
She had a flower wreath in hair, lay hair.
She was pleased both sunny and I did not understand why.
Them was too a kid. I rate such 10 years
Perhaps something junior. Why she was pleased so and
Merry. When realized I call me. My sister
Was unlike the most people in the camp.
Them was a ziener just like I and just like my mother.
But my mother had hair here for barred and
My sister not.
She felt evidently to hair forth and perhaps
She could see me well. I watch my guide on that to
Me nodded. My sister saw it bigger fully and
Evidently her soul was so far in the completion
That she in her love and luck could stay. Something
What I on earth had not recognizesed but now recognized.
Them was a relieved be. She had all lessons of
The earth was her toegeeigend and only again in
A human corpus ingedaald to so a light to
His for all other mean.
I was not the a few that the strange that she found
So merry was. My mother looked with argusogen.
She allowed my sister her passage to go but it found but
Nothing that she did not mourn just like hair mother.
I am pleased that I understood why my sister such
Loving energy was and I hoped that people till
Understanding would come by hair. Because I knew that it
Recover two sides from could go. People could
Made bitter hit and them whole life allow to influence
By my death and one could choose to the fibre again on
To get and what nice of the life to get.
My sister was there the example of. She had immediately
The fibre again picked up and lived by from hair
Heart. There all indians of the camp stood together
On the hill on the foot of a mountain.
It was a big field with grassens stuff difference loins
Graven lay. Not yet as much because we lived still
Not long on this place. We were vetrokken from us
Previous camp had only some years astern and
Here a more fertile and found nicer country.
There was a silence was hit when the drum.
The whole earth could be wake because 1 of them
Soul sizes was buried. For the indians was
Every your sibling and your sister, we stood each other
Whole beside.
The trom was minutenlang hit and the echo had
Till in the far periphery to hear.
It chief stepped forward and born that
The drum could resound gentler. He spoke
Words over the act of murder. That murder a
Devastating act was and that only the big
Spirit could forgive this soul. It was not on the
Indians to convict to the murderer, it was
On the big spirit how he ontfermde over
This act.
With other words as 1 of the indians the murderer
In his hands got then can not he him
Single-handed execute. But he had to/she
This over allow on the big spirit.
It chief had tried a wise man and on
This way to allow the peace in everybody's heart weather
Turn. He told also that we in love further
Had to live and we there nothing on had as we for
Always hates and wrath along would carry.
I had to be a nice reminiscence, that nice
Onge girl that always merry played between
The wigwams.
Sometimes I was ontdeugend and I was to far the wood
In gone. I ran along back the butterflies and
When I grew bigger and an adult woman was,
Do I loving work by ointments and herbal to
Make. It chief allowed this picture of me in
The people by press me to recall so and
Not the mindful day of murder.
Like he that told so had had the nerve I exactly gewild.
I groaned. He levered his hands up after that
Everybody a mourning song screeched and sang.
It was a kind gehuil and laughter. A song and
Wept. It was beautiful.
In every funeral this song was together
Sung.
Of the women vetrok from the group before I
Was buried. I saws in mine eye corners her from
The mass leave during it song. I saws that
A number of guides go her eight after decide and I
To stay till my funeral past was.
After it song the last solar radiation endured
And the sun was completely in the earth disappeared.
Everybody that what in my tomb wanted to overlook could that
Now do, after that they 1 for 1 abandoned the cemetery.
Shikitanka stayed as last over. He threw something
In the tomb but I can not recall my now what.
After that he with the earth my tomb bedolf and astern
Go to it more. Evidently this his place was of
Reminiscences on me. We had here much time
Passed by twos. Summery we swam
Here and had much lol. Winters sat we in the
Snow to the crisp star ren sky to look.
Feeling how the snowflakes on the skin of us
Face fell. It was glamorous as you so up
Look to the sky while millions little one white
Snowflakes down fell.
He passed away here also often only to consider,
It was clear his place. My place was the mountain
Here near. A couple of year astern I detected a
Orifice in the mountain. Nobody had detected this still.
I went then inwards and there was a den. It was
Dark and the only light what inwards seemed come
Via the little one kier true I my frail corpus gauges
Net through just. Only the children and the frail
Women could here through.
This gave me a nice sentiment. It sentiment that here
Never a warrior by forth could come.
I made then a fire and go to sit on a stone
That in the corner of the den lie. I wrote in my
Cluster documents. I wrote poems and love letters.
But I wrote also beautiful stories over the nature.
Everything what I new detected described I.
My parents make a mistake me often missed and did not realize
True I was, just like many of my nice little things. I
Took care that nobody me followed because I wild
Really only be, on a place from which knew nobody.
Also Shikitanka not. The documents blocked I in a
Hole in the ground that had I created in the stone.
It was here securely and dry.
The last three years that we in this new camp
Lived have I described in my stories.
I have written over zovele things that as
Someone this documents found then had that really a
Treasure find. It possessed most valuable what I
I had overlooked in the grotto.
Do not knowing that I so asked will died. No,
I had never expected that I so cub all to the
Him lens will ascend.
After the funeral I would me astern to above
Collapse but something pulled on me to stay.
Beside me a guide stood and me ask or I
There towards was to my girl friend under eyes to
Come. Admittedly she could me just like all
Other earthly people in the camp do not see.
But it was weerzien with hair natural for
Me terribly hard. I lived time on time
The last moment of my life in mind.
She meant me and I opened my arms in
Bliss to see her. I opened my heart and
My wigwam and when at once she severed my throat.
I told all on that moment something in me snapped there.
My confidence in the person and my confidence in love.
Before I had lived with open heart and surrender.
I relied the life and was thankful. I was
Ecstatic. But on that moment when she me
The throat severed was that not the only what
She arranged. She sliced my heart by in the middle.
I hit here literal by divided. Sometimes
I could rely well in love and sometimes I could
That not. I could surrender me no more in crowded
Rely.
Of course I had stayed a loving soul.
I carried much love in my heart. But this parts
With others was terribly hard and has
Me inhibited many life afterward in canning
His who was.
How the story continued.
Shikitanka had stayed angry both embittered and that
He for long time. There was nothing what we could
Do to help him herewith, he chose for this purpose
His heart to close.
I was there sadly under but I had the silent
Comfort that we ever each other again would see and that
I could glance at then his heart again. It was
Did not for eternal it be for now that he embittered
Both angry was and all that wrath in his heart carried.
He was dreary both felt only and allowed he
No spark luck more in in his heart.
He will and must find the perpetrator not earlier would
He rest, that he had vowed after my death.
I am pleased not there completely along but that can
He do not know, he thought that he here well on
Do and that he the injustice from the world would
Slope down. But he made it only worse.
Not only the life of the perpetrator was broken,
The life of him also.
Whereas he nothing erroneous done had, he can
There completely nothing on do. But nevertheless he felt
Guilty. Deep of in had felt he
That morning go to take place that there something but he
Wuifde it remedy. He knew well that I zienersgaven
Had and that they existed but he did not listen
To his.
Why did not stay he but to wonder while
He had been warned so, why he did not have
Listened to have been intuitie. He stayed himself
This but wonder and stayed but guilty
Feel. Kringetjes of thoughts are where he
Always deeper go without food come sit. No light no
Love could flow by these thoughts, that allowed
He not towards.
He be creerde own hell on earth and we
Him could not release there of, he had to
Itself come up with understanding that was his single chance.
Chances got he given of others.
A warm hand lay on his shoulder while
He with pent-up eyes and a forced
Face to it watched chief. His warm
Forceful hand felt he on his shoulder
Rest and he can weep deep of in well.
But he hielt all these emotions in and
Soundly on end between doors of specimen.
It chief spoke wise words crowded
Love did not come but themselves really and
So chances passed there only, that
He would open his heart again for luck.
Shikitanka stayed embittered and crowded with wrath.
Shileila go stoop under her act that they
From wrath in an impulse have done. Them
Did not realize with her logical reasoning that they till something similar
Was able been. Her emotions had her
So inflated that she exploded and outside intentions
If a wild her heart girl friend had the throat
Severed. She could not here meal even. Them
Felt her small both puny and the biggest funk.
She dared this with nobody to share, this big
Secret carried what themselves in her heart.
Many time thought them there haarzelf of hair
Live to rob but they did not dare, she was
Also scared for the death. What would there with hair
Take place after such serious act. After such
Chilly murder effort. Them was scared in order to living
And scared to go dead and so could not she a
Can more on. I pity with hair and
I had forgiven hair for a long time.
But I knew well that they never from this circle
Are come, this would keep on long time because with
This act could not live them.
I was much in hair. I lay my hand invisible
On her shoulders in my scary lens sight
I stood beside hair. I cherished hair in my
Light to make to it dragelijker, but further
I could do nothing. I could do further nothing,
Than love and to send receiving.
Little one felt little both I hair sorrow and
Her pijn and I sang hair smooth in sleep
In her dreams. I stilde her thoughts so that
She rested got.
Them was still my heart girl friend although I
Self had been not sloped down. I had a big hole
In my heart and that hurt. But I knew that
This hole would go ever again densely.
Just like Shileila and Shikitanka would slope down I,
It asked only time.
Forgiven have I her all but I was my
Rely lost. Since a harstvriendin
That you with open arms want to receive in you
Live, in your heart and that then to a knife
Seizes and you death. That is rather what and that
Is not something what just sloped down has been.
I continued with my love work, it lichtwerk
What many souls do. I chose in front of it to the
See on earth to escort and along to look
With the guides that these souls on earth escort.
I pass much time in Shileila,
Shikitanka and also my mother. She had spasms
In her heart since the day that I murdered was.
Her small daughter.
It was not for me readily to this only
To survive but it brought me well much
Understandings and I was supported by the souls
In the light. After a long day on earth went
I night found much home and there I receiving
And cow star ion. I could lead many talks and
I had much support on the souls home in the
Celestial atmospheres. Without that will I call never
Have coped. It was a heavy way but I
Will forget this way never more and actual
Is it the grassroots of everything what I now be.
Shileila went as first. She retreated with much
hurts both distressed and it had a cluster person.
She had long gray hair and wrinkles of disfavor
In her face. Her corpus stayed so inanimate
Back on earth, while the sky gate open
Go and her soul with love was meegevoerd.
She allowed hair to include in this light, them strijde
Here do not against and hair threw. There we were
Very thankful for, them it tolerated and themselves
Do not stay in it dusk there stuff between
Sky and earth may many souls still times
Stay. Them was to tired and for hair it was
Been, she have enoughed many years been in custody in
Her misery and I are pleased that they finally home
Was in the light. She had the hard, them expected
Still that she punishment would get, but nobody
Was angry and everybody discussed hair with love
And respect. Do not knowing that she herself had chosen
To this violent act on hair to take.
This could not place we her too from, them
Nothing would understand. Her consciousness was still
If the person on earth, small and ignorant of what
Only in advance have gone on hair reincarnatie
When she as baby on earth be born. It was
Not yet time for interpretation. It was tense for rested
Both receiving would and step for step her consciousness
Increased and would she it fully are going to understand.
I do not have time hair the first met. I could
Hair do not see well in the celestial atmospheres but a
Contact with hair have. This would not them
Handled and the guides limited that the contact
Between us just to existence could follow. I
It understood although I her the nicest in my
Arms wanted to bask and hair release of the
Misery understood, but I also that it not yet
The just time was for us wederzien.
She sloped down slow, she stayed were in custody in
The same thoughts as on earth. The thoughts
Of it violent what she me had moved
And she felt hair terribly.
Them do not come here but dissociated of.
I was much in Shikitanka that still
Made bitter was. He lived on the margin of
The camp and had been an elderly man. Also
He had gray hair and a twisted face.
Previously he had such nice smile, but that
Smile had I since my death no more on
His see face. It did not sit there real in,
He can his not hate dissociated allow and he would
Revenge take. But that revenge could not take he
And the injustice could not put he law.
The murderer has found he never.
His man corpseness had been deprived him, he had
His woman may not shelter. He was
Total changed and also he did not retreat much later.
Shileila had been fixed meanwhile enough and them
Wanted again incarneren on earth. This did them also,
But she had been not sloped down absolutely. She felt deep
In her soul still always the existence of hair
Bad act and that life on earth did not live them
From luck. Again she ascended to the sky,
Again she fell again to the earth and again
She lived in it dusk of her soul. I was
One that Shikitanka could recover and when he
Retreat saw his soul immediately my earthly sight
And I lay my hand on his heart while this
Opened as a flower. He allowed immediately again love
In and started terribly to weep. He sobbed
Hours long, weeping in my arms till I him
Only abandoned with his guide. He was pleased so
Again love to feel and was so happy me again
To see.
His guide gave him his lives book and he read it
And was consciously of the contrasts had that he
Undergo on earth. The first 20 years of are living
Had been he ecstatic and the last sixty
Year of be life was he deep unhappily.
He recognized that he had all that time their own choice
Had and he chose for bitterness. For hate,
Wrath and grudge.
He recognized that he by grudge everything only
Worse had created and fell kneeling on the ground
Whereas he struck his hands against his face.
On that moment he chose for the luck and the love.
He would choose never again for bitterness and
Shikitanka was at once gets rid of all his anger.
Providential how his soul this tolerated and had I
This never expects. But he could that and he it did.
Shikitanka is then still many times to the earth
Been and have done beautiful love work.
Shileila and Shikitanka incarneerden time on time
But did not have met in the celestial
Atmospheres.
Shileila came home every time again after a strain
Live, but sloped down never complete of the pijn
That she carried still in her heart.
She had not closed still a peace with hair itself
And her conscience was harassed still always with
The reminiscence.
Till on a moment they Shikitanka wild meet.
She appeared in the light and Shikitanka saw hair
Tackle. She had her earthly sight
If Indian woman. The nice woman with long
Dark hair and brown effulgent eyes. Like them
Was when we only still lived in that one lifes.
He Greet her crowded love and before Shikitanka
But something could terminate told she that they something
Wild confessions told and there them Shikitanka what
She had done. He opened his arms for hair and
She accepted his love, after that two souls were 1.
Finally she could forgive haarzelf, finally carry
Them this big secret no more in her soul. After
As much lives on earth she had sloped down and could them
It allow dissociated.
I lived on earth when this took place only,
Whereas them consciousness were absolutely and all
Puzzelstukjes got a place.
Shileila and Shikitanka both the same soul had,
Them soul were and mine together 1. So our soul
Was original 1 soul. This soul had himself
Subdivided in three souls exactly alike, it
Whole complete consciousness was exact alike
When we keep out three souls strange of each other.
We to outline limited a route and on
Earth started to incarneren and so our story as
Three unities were, so we geincarneerd in that
Indians live.
Shileila and Shikitanka were here now consciously
Of and they lived now in the celestial atmospheres, but
I was on that moment still ordinary person on earth.
I was still normally busy with my earthly
Worries while they recognized what our
Appointments were, while them absolutely relieved
Be and again complete.
I was not still sloped down and I carried still
Always the hole of that life when in my heart.
My heart could rely no more, no more
Entire confidence. I was a loving person
And I do beautiful work.
How this story now continues, well!?
Ikzelf am so now still on earth and she
Be till rebated ago in the him lens. With
Them were beautiful lichtwerk them busy all
Many lives.
Till the moment was that the tense for my
Wake, exiting and particularly because how would go that.
A number of years was astern the first set up created,
I wrote a beautiful story the revelation of love.
An Indian story where an old woman astern searched
On her life. This woman sat in the fire and searched
In her hands that old and rugose had been.
She went along no more to the winter camp and while
All other indians them packed things and the
Wigwammen trip clear made sat they in the fire.
She gazed interminable in the flames and all hair
Reminiscences flashed in lumps past as
A film. It chief asked or she went along,
But she bent her head down and told
That she went this trip no more maken.
While the her voice Leave and she in the stems
Gazed felt she it in her be, her voice was
In danger there schuilde evil blood. She would nevertheless still
The others earn back and them with her predictions
Try to protect, or would she her spirit at
Ruste place and their own trip go maken. Hair
Fire strengthens of in and she tries hair
Stem in to get, but as them in a big mountain
Comes recognizes she that they her stem must peel off.
She can place hair Lightkarma down, free of that
Can travel she further.
I recognize that I that woman am and that I so that
Choice have in it now and all writing me be
More and more clear. Till on a given moment
I in a chapter am going to astern in an other
Indianenleven true I a young woman am
And the man of my dreams meets.
The chapter what I for a part with you
Have divided, where my dear girl friend me
Literal severs the throat.
From that moment I recognize writer of that
Narrate, that me this is happen and that this
Events have still fasciation with who
I in be am.
Have not been sloped down I now well or of that life where
Literal our world of these three souls on the
Head has been sat.
But I peel off because the life spreads itself and
Things are self clear. So I sit on a
Moment give back the computer and writing further
On that particular story over the three unities.
Shileila and Shikitanka, or at least them soul me allow
That they know on that moment my guides are. I vote
Me feel off on Shikitanka and he still good
And he goes beside me. After that I me subsequently on
Shileila done vote and the feeling again in me appears
Of what is takes place.
I recognize that I her have not forgiven well with my
Logical reasoning, but not with my heart.
Now I realize that they in be is, that Shileila
As much distressed and disfavor has had to her act
And that I still further can not open I my
Heart for hair.
Because deep of in knows I better.
Do not much later lie I to sunbathe and them felt
Existence. They are parts of my soul and I
Am part of them see. We be since with be
Threesome 1. If the ziele frequency over 1 comes then
Is the also logical that them energy can intermingle
With mine without resistor.
And so allow they me to know, that two parts of my
Soul that the tense is to again to synthesizing.
To be again together 1. With as a result that everything
What I have learned, everything what they have learned 1
Be in 1 energy in 1 soul. I perceived there what of,
That we synthesized. No, because since we were all that
Time on 1 or other way strong joint.
Yes I am also quite benieuwt how this story stops?
I can tell you well that it is quite particularly.
Ikzelf am so now still on earth and she was till
Rebate ago in the him lens. With them beautiful
Lichtwerk were them busy all many lives.
Till the moment was that the tense for my ontwaking,
Exiting and particularly because how would go that.
A number of years was astern the first set up created,
I wrote a beautiful story the revelation of love.
An indianenverhaal where an old woman astern searched
On her life. This woman sat in the fire and searched
In her hands that old and rugose had been.
She went along no more to the winter camp and while
All other indians them packed things and the wigwammen
Trip clear made sat they in the fire. She gazed
Interminable in the flames and all her reminiscences
Flashed in lumps past as a film. It
Chief asked or she went along, but them bow her
Head down and told that they this trip not
More went maken.
Whereas the her stem was vetrokken and she in the
Flames gaze felt she it in her be, hair
Stem are in danger schuilde evil blood. Will
They earn back nevertheless still the others and them with hair
Predictions try to protect, or them her
Spirit at ruste place and their own trip go maken.
Her fire strengthened of in and she tries hair
Stem in to get, but as she in a big mountain comes
She recognizes that she must peel off her stem. She can hair
Lichtkarma down place, free of that can she further travel.
I recognize that I that woman am and that I so that choice
Have in it now and all writing was me more and more
Clear. Till on a given moment I in a chapter
Astern am going to in an other indianenleven true I a young
Woman have been met and the man of my dreams.
The chapter have what I for a part with you
Shared, where my dear girl friend me literal
The throat severs.
From that moment I recognize writer of that story,
That me this is happen and that these events
Still fasciation have with who I in be am.
Have not been sloped down I now well or of that life where
Literal our world, of these three souls on the
Head has been sat.
But I peel off because the life spreads itself and
Things are self clear. So I sit on a
Moment give back the computer and writing further
On that particular story over the three unities.
Shileila and Shikitanka, or at least them see allow
Me know that they on that moment are my guides.
I coordinate me Shikitanka and he feels still
Well and he goes beside me. After that I me subsequently
On Shileila done vote and the feeling again in me appears
Of what is takes place.
I recognize that I her have not forgiven well with my
Logical reasoning, but not with my heart. Now I recognize that
She in be is me, that Shileila as much sorrow and
Disfavor has had to her act and that I still
Further can not open I my heart for hair. Because
Deep of in knows I better.
Do not much later lie I to sunbathe in the garden and feel
Them existence. They are parts of my soul and I
Am part of them see. We be since with his threesome 1.
If the ziele frequency over 1 comes then is it also
Logical that them energy can intermingle themselves with the
My without resistor.
And so allow they me to know, that two parts of my
Soul that the tense is to again to synthesizing.
To be again together 1. With as a result that everything
What I have learned, everything what they have learned 1
Be in 1 energy in 1 soul.
I perceived there what of, that we synthesized. No,
Because since we all that time on 1 or other were
Way strong joint. How deep hate from deep
Love can come forward.
Later I will tell your more over the receiving
That emanates from giving away, because that is o.a. 1
Of the main things that I have learned of
Shileila hair quality.
And or the things literal stuff takes place have been, well! .. .. .. .. .. .. ..?
Willing also indianenverhalen may be.
What the intention of this only is will me
Self still clear are going to be and so direct
I me try not here surplus on and I nothing
To call up.
Since on my time it is given self
Either on 1 or other way clear.
What I well have learned is that deep hate from
Deep love can originate and that is the lesson
That Shikitanka wanted with pleasure with you parts
Shileila was amorously on Shikitanka and themselves dared
About this nothing against me to say. Since
I had married with Shikitanka and stack madman with him.
We were not all of since young age on each others mate and
To each other to beat away and Shileila felt hair in
That intention harmed wheel on the car.
She had since swell with pleasure also such love gewild and hair
Corpus handed over all signals as Shikitanka in
The neighborhood come. In the pubertijd played this on in
Hair had to, what do them with all that feelings, stuff
Weariest they there along forth. Shikitanka had only
Eye for me viewed and Shileila as girl friend.
But Shileila wanted to start more and these feelings
More and more on hair to gnaw, she could them with nobody
Share because since I and Shikitanka heard when
All to each other in everybody's eyes.
I was her dear girl friend and themselves was stack madman
With me, logical since we be 1 and the same soul.
Of course felt her soul that and understood my
Soul her soul as no other.
We were in that intention literal to each other toegetrokken
And we were soulmates.
But by all earthly veils did not feel I on
That she was in love with Shikitanka my friend.
And Shileila dared these feelings of fierce
Infatuation with nobody to share scared, that I
Hair would tolerate no more. Scared for my reaction.
Of course she could not these intense feelings with
Me share, she thought. She could not nevertheless on hair
Dear girl friend tell, that they was in love with
Her friend.
So she withheld these feelings and she shared this with
Nobody, never do not in shame and fear for the
Reaction of others.
When I married with Shikitanka stayed them still
Amorously on him and you can follow well how that is
On a trouwerij to must look towards how the
Love of your life with an other marries. Without
That you have still these feelings with someone
Shared.
It gnawed on Shileila and it beinvloede her
More and more and she hit through here mental
In the war. Her feelings stuff can not themselves a along
On could and so exploded this from faint. In a
Act that she never would have and to never done
With her loving intentions. But she did it
Well and so she sliced in an impulse my throat by.
All her frustrations and her all suppressed emotions
Allow them to go and just before the act she threw this there
Only from to me towards. With all reproachments that
With it came.
She took me it kwalijk that I never had perceived what,
Was not I or such good girl friend as I this
Once have sensesed on hair.
Shileila had me murdered and from this act she could
Completely no more with haarzelf live, she could no more
In the mere come with haarzelf. She disgusted literal
Of haarzelf both felt her small and puny.
So small that she found that they nothing more deserved
To can there be. She hated haarzelf terribly.
Eventually she has commited suicide on elderly
Age. Because she was older both older and
Tried hair whereas to hold, but that succeeded
Hair not. Them go stoop constantly under this
Devastating act.
Like you have read has it her much difficulty
Cost in order to slope down. Self was when them death and in the
Him lens was could them nothing quell. She got
Escort and receiving could not but themselves in the mere
Come with her act. Her consciousness stayed to sliced
Of it bigger fully, normally because them as soul for
This everything took place for this purpose have chosen.
She did not want to remember hair that she chosen intended
This hard both heavy way and did not want to recall,
That her soul was a part of mine, just like that
Of Shikitanka. And we had chosen all three in front of it
That we wanted to remember this no more.
Shileila went so time on returns to the earth
Without acquintance to have of the real image,
That for our every still hidden was.
A life was not where them really happy on earth
Because still always in her soul the feelings of her bad act
Domineered. She did not have still spoken with Shikitanka,
Them was not there for her sentiment on towards and him did not dare
Under eyes to come. She has had many chances after her earthly
Lives to happen to him, but she did not dare. Every time
She departed again to the earth having this ballast in her soul.
Till she on a day recognized that they Shikitanka under
Eyes wanted to come, he that in that mindful life on earth
After the murder on me, everything would do to the murderer
In hands to get. My death would avenge he. So
Be in Shikitanka deep hate emergence towards
The murderer and Shileila observed this every
Dawn that earthly life. She lived since in the same
Stem could see as Shikitanka and she how he of a
Loving man for the murder, made into a hate
Carrying person.
He had no good word over for the murderer and
Will not do not rest do not rest rest,,.
And indeed that rested got he on this way also
Not.
He was look for a man, because he has all
That time do, that a man only able
Was till such gruesome act. Was it a wild
Been another stem from? He knew nothing
And got here never reply.
But what he well can after that life is it himself
Immediately forgive when he realized, what he himself
Moved all that years and years have.
His love was made into hate.
This wanted forgive he never more both so he himself and
Sloped down.
He chose for love.
He looked no longer for the murderer and was here
No longer more along busy, he continued on the path
Van licht and helped other see with his understandings.
Understandings in what hate can do with the person and what for
Giving away guides.
Shileila appeared on him, finally she dared it.
This understanding had got them after the earthly life what
She hundreds years had guided later. Them was a
Adult woman lived a white and in England.
That life allowed her view stuff themselves all that time all
That centuries had been all that lives along busy.
After this live will she that consciously and dared finally
The step to cover Shikitanka with eyes to come and
Haarzelf to forgive. Because by the step to sit forgave
Them haarzelf.
Happy Shikitanka bore with relieved and he there when
She on him appeared and when them allowed to see her his strain,
Kon he only his heart for hair both and hair
In the arms take.
Like I all previously tell, on that moment were
Two souls 1.
So nice reader wants I you allow to know how important
Giving away is. He is important this in a receiving process.
Because just as you really forgives from your heart, whole
You come to an end and space for love.
But I intend to see you also la, that hate not
Only from hate prevents.
Hate can emanate from love, because since in 'of the
Beginne are only love". It was a summery day. The wind blew smooth over
The earth and the sun appeared net. It was still quite asked
In the morning when my man Shikitanka beside me under it
Berenkleed lay and roused. He watched me in the eyes
And I saws on his face that he was scared.
I asked still on him or he badly slept had but
He did not want tell me answers and me that I
With a safely heart further could sleep. I knew on
His mime to see that he not the
Reality spoke, but decided me again down to give.
He tumbled by our wigwam and ready himself for
On the guard that he have this day would. He dressed
On. His white shirt and be brown lerenbroek.
His boots of berenvacht put on he. Two red
Dashes wiped he with his finger over his cheek and
I looked secretly. Like I searched so often to my
Urge as he in the morning in all early hours for
Ready on the guard.
His maize loaf got he in and did he in a pouch
To neck are. The vessel with arrows hung he over be
Shoulder and he got the bow from the corner of the wigwam.
He pulled slow on it thread in order to look whether the
Voltage was tight enough. He knotted an extra knot
In the fibre so that everything was ready for the yacht. He
Search to me and I watch him on but this time went
He without me to issue a zoen the wigwam. I
Nothing realized, this did he otherwise never.
What played nevertheless by be thoughts. I had now
But kept asking when I in his eyes saw that there
Something occured.
I stood up and can no more both and to myself
To occupy ging make I maize loaf.Light
Shikitanka went meanwhile by it fresh green
Grassens and the sun was fierce red on the distance.
He began to dubious for watch out when
He the warriors distantly the wood in saw march.
He this week was on duty and next week would he
Again along the warriors go.
The men alternated each other. A small party stayed
In the camp to watch over the women and children
And a group went on yacht.
Light
Shikitanka groaned and thought on his dream. It
Was a horrid dream and he knew deep in be
Soul was that the a warning. Dreams could
A warning are, dreams could your things
Tell. Shikitanka fails too little of dreams.
But the feeling stuff he now the whole morning along around
Go did not please him.
He ascended on the big rocks on the margin of the camp
And went to sit. He searched over the maize fields and stared
Along the fringe of the wood. There was nothing to see.
Except then it hert what grazed and the birds that
Press busy his with nests build.
Normal he could enjoy the view and the
Rest and silence but it nare sentiment in his tummy
Do not seem to leave.
He rethinked on the trouwerij with and it
Succeeded what we together had. We be deliriously with
Each other and so verzonk Shikitanka deep in his thoughts.
He lived our youth years again. We could
Each other all of since young age on and good-bye corpse were.
A little friend and girl friend that many adventures
Together survived.
When we were what older and I feminine forms
Get appeared our friendship really to be. We
Did not grow from each other but hit till over
Our ears amorously on each other.
We shared our secrets and we hindered us in
The holst of the night for our parents.
Sneaky layers we then under the star ren sky.
Staring to the secret of the big spirit.
We told on each other what we think that it
Secret was of the celestial father.
We had invented only wild stories and we
Could laugh there wonderful to.
Our parents allowed us with rest because they knew well
That we good-bye corpse were and them them had for a long time
That we lay down in the fact likely quickly
Would marry. We were since good-bye corpse. Yes,
It sounds like a real love story and that was
It also. We held soul much of each other.
You feel it of course well arrive. There sat
Shikitanka way plummeted in his thoughts and I had
Home busy busy with getting of maize loaf. I
Wild this time something try news.
I had plucked cherries both berries and this fijngestampt,
After that I call in the inside of the stuffing did of
The paste. I lay it on the stones in order to swell and
Meanwhile finished I call evening eat. I was of
Plan Shikitanka to request what he felt and what he
That morning thought. During the cookery I reflect on here.
My mother came by still and was pleased to see me.Light
She found that she me saw too little. I laughed and
Understand that she me missed.
Since the trouwerij I was often busy and it took
Me to do not visit always on time to my parents.
It was a big indianenkamp and we had it
Only pressure so in this season. There had to harvested
Are and disseminated.
Everybody had his own tasks and I held me
Busy with harvesting of the first inflorescence
The trees. You know the well that beautiful blossom.
I ascended then in the tree and dexterously I overthrew many
Blossoms in my shoulder bag. We used in
That time everything from the nature.
Or for the food either for herbage or ointments, it
Did not terminate.
The beautiful white and pink blossom I sampled.
I pulverized the blossom till it completely disintegrates
Both in each other pressed was and ready it till ointments.
I wanted to learn much over the healing operation of the
Nature and so had I endure lesson in the mode from the village.
He told me everything and he told me that I
Ever really a medication woman would be.
I was then in need of and bow with my head headfirst.
He had been ensured but I did not know it. I
Was happy with Shikitanka and I did not know or I
Well the responsibility as medication woman wanted to have.
I had prepared net the last blossom when my mother
Me a kiss gave both the wigwamopening exited and my
Nice girl friend in the wigwamopening appeared. It
Sunlight fell inwards and seemed on her face.
Her sparkling brown eyes looked at me and I was
Glad hair to see. I opened my arms and wiped
Quickly still what blossom of my fingers remain on my
Suspend after that I on my girl friend towards went for a
Welkoms greet.
She pushed me at once way. I do not want of jou a greeting.
I realized nothing of and am upset, whence now
At once this anger.
I look with interrogative eyes both asked what there was and
When she told me her innermost heart very.
I had paid attention never and never that they perceive
Unhappily was reproved she me.
All that years were had that we girl friends them deep
Distress in hair carried and I had that never
Hair perceive.
She took it me kwalijk. Good girl friends belong
That in each other eyes to see said she.
I did not know what I must reply.
All that time had been jealous them on me.
That I had the love of my life and that I
With him married was. She wanted that also and
Moreover them was stack madman on Shikitanka.
I was perplexed, I had perceived this never. Yes well
That they happy was him to do not see but that,
There more back friendship put then.
I know no more exactly what there took place but
Shileila was angry and cooked over.
She seized the knife of the ground and sliced in a
Impulse my throat by, just like a wild animal.
I allowed me to fall and grasp with my fingers to
The snij wound up. I look to my hand and saw only
Bleed. Shileila looked at me and I looked at hair
With interrogative eyes.
There something in me snapped whereas she reversed her head
Both me the back toekeerde and urged the wigwam abandoned.
I did not feel a pijn except the burning snij wound up.
My corpus lay inanimate on the ground and I felt
All my vitality from me go. I felt
Lethargic and tired net are as if I in a roes was.
Shikitanka was ready with his guard and went still in
Recollected by the grassens to our wigwam.
Near the wigwam thrusted he against a water bucket
On and returned from his thoughts. He opened
The wigwam and his heart hit in his throat. I lay
There bleeding on the ground and he scattered kneeling
In me down. He got my bloodied hand that all
Cold was and I felt his warm hand to mine.
I opened slow my eyes and watch him upset
On and I can produce still net that last smile
When the last vitality from my corpus flowed
And my whole corpus noiseless silently on the ground
Stay to lie. I hovered there now above and denigrated.
Shikitanka lay weeping against my shoulder and took
My corpus in are strong arms. My corpus hung
Sleep. I minded deep stirred.
He has sat hours so after that he me in peace
Aflag. My hands interbreed over my heart and he
My eyes with his fingers close after that he a kiss
On my forehead gave.
It was a miracle that he still net in time in
Come so that I him a last laugh could give and
This have time I all that thankful in my soul
Meegedragen. It nevertheless still a deserved
Separate of that particular life.
My nicest has me may afleggen and I have
This can see.
When I was got by the scary lens that now my
Beseted in love. It was such beautiful nice
Light and I felt as much love to forth.
I was again home but all my nice little things had
On earth must abandon.
After rested and receiving got I a hard choice.
I have long must after thought either I call well or
Will fail. The choice sympathize to that on earth
To look over the shoulders of the scary lens and guides,
That the souls hail from escort my.
You can see it as meekijken backstage.
If there a drama is played then see we
Only the people and the story what visible
Is, but we see never what there back the coulissen
Takes place. I realized that it terribly
Hard will be as I along can look how it
Continued with my stem. How it continued with
My girl friend Jolita, my man Shikitanka and my
Parents. I knew that there much tears would flow
And was I here well to? And could I this well?.
If it me surplus would be got I always the
Choice in order to stops and so took I call decision to along
To look and understandings to get in love.
After I enough fixed had been of my inward
Pijn and the first earthly confrontation dared to again
I proceeded with my guides to the earth.
It felt very exiting, you can the you
Suggest as a nervous sentiment of voltage
In your tummy. Do not knowing what you will encounter
But on the other hand happily that I now finally again
My sweethearts could see astern. They would not me
See both hear and I can me further not even with
Them live meddle in. My guides and them did guides
The work. The support that the earthly people
Endowments asked she and I could look only towards.
This did not turn out better because all quick we came in the wigwam
Of my mother. She sat weeping in a nook on hair
Sleeping-place. I understood immediately that this with my death
To get had and I knew also that for the earthly
Mean this as little as rebated ago was. Only
Some days ago and I was prepare that
Today the funeral would take place.
For it felt all again long time astern.
The time above does not exist be there well claimed
And I can you tell that, that indeed so
Is. The receiving that in my occured have found
Years as nothing keep on on earth more is.
It was necessary for me to nevertheless on a good way
Along to can look and as I still crowded pijn and
Sorrow sat then have I that dull do not can go.
Why zul then think why chose I in front of it to
Along to can look.
I had time all lives before and all on
That side spent in order to learn in love and
Understandings. Just like you on earth qualified for
Sections choose or a profession, I chose honour all whole
Long ago for to mean as well as astral
(So without physical corpus) as strain
(So with physical corpus) to escort.
I chose there so for on earth mean to can
Souls support both that on that side
Live to support and to escort.
Here I had said many earthly hours rather
Hundreds years on spend and home on that
Side picked up I this fibre again. You can well
Put that I now then also quite far am in this
Quench and that life when was there actual it
Main earthly life in.My mother sat
With her hands for her eyes to weep and I
My hand on her shoulder lie and hair sent
Love from me. Happy I that can do,
As much love send as I but wild and my
Hand on them place shoulder.
You can you proposals that I that life as much
Possibly my nice little things in love have supported,
Because the sorrow and the pijn that by this murder
Emerged was big.
I had never expected and never thought so what
Only forward could come from a murder but that
Life realized I that to rapier.
My mother put on her nicest clothing. Them
Everything have plants with her bareback hands and it
See there as new from. She had beautiful white
Flowers on table lie. A round wreath of
In 1 threaded flowers. Big white flowers with
A pink inside and beautiful yellow pistil.
In the flower you see small green lines that
The flower ornament.
Happy my emotions were what afgevlakt, this
Had my guides consciously done because differently could
I do not look still along.
It would keep on still a time before I myself again
Everything could see really under eyes.
But now it was still to poem.
My father came and lay his hand on the
Shoulder of my mother. Also he did his nicest
Clothing on. It was habit that we were buried
Three days after us death.
In sunset. One looked back how the sun again
In the earth traveled and till the last light over
The earth seemed stayed one on the tomb
Tribute. When the sun was completely disappeared
In the earth one gave the last greeting and one lay
Them right-hand man kruislings over the heart with the
Fist against the breast.
Everybody could what he wanted to overlook/she in it
Tomb and the last earth was excavated then.
The whole camp finished itself for the funeral.
How ironical also the children played on normally.
Self were the children that densely related with me,
They played both laughed and made pleasure.
I enjoy myself from this and I want the nicest
That all that sad adults also pleasure
Could make. I was since so well still
Alive and I home was again.
Mostly such fervid balloting did not hang there in
The camp. The indians recognized that the death inherent
On the life was. But a murder come hardly
For and so this was another funeral with a
Whole other balloting.
The sun decreased slow down above it more
Densely in the camp she reflected over the water.
There Shikitanka sat headfirst curved with his face
In his hands. He wanteded to weep well but can it
Not. He was so angry. The anger had him overpowered
And since then the other emotions had been obstructed way.
Angry was perhaps still softly expressed he had
Flaming and will not rest till he the murderer
In his hands would get. This just completely not
In him. He had been always so crowded love and so
Careful for everybody. I had never before such anger
And wrath in him see. It was deep hate.
He did not know what he with his sentiment on must and
So he could not appear on the funeral.
I saw how my guides and his guides in a society
Passed away to stand around him. I decided there myself
Between go begin to because I understood them intention.
We opened our hearts to him and so emerged there
An energy field around Shikitanka that the wrath and
Hate filled. This could, we could not be
Live for him qualify because he has himself free
Choice and he had to his life leyden. But a
Number stuff do not stand his lives lessons in
The way knew and that the guides exactly. Therefore
That the excellent was to for that moment the wrath to
Fill and as Shikitanka on that moment the love
Again tolerated in his heart, then had his life whole
Deviated. But we could only the energy
In his aura take way. He hielt himself his heart
Plant densely and it is not on us to open that.
That is on himself.
I was not well supposing that he our love
Towards allowed in his heart but lay me with it down.
Shikitanka pinkte now nevertheless a tear way and stood
On to finish for the funeral. My
Brothers and his brothers would lever the box and
Be all busy with the preparations. My
Sister had done a beautiful white robe on.
She had a flower wreath in hair, lay hair.
She was pleased both sunny and I did not understand why.
Them was too a kid. I rate such 10 years
Perhaps something junior. Why she was pleased so and
Merry. When realized I call me. My sister
Was unlike the most people in the camp.
Them was a ziener just like I and just like my mother.
But my mother had hair here for barred and
My sister not.
She felt evidently to hair forth and perhaps
She could see me well. I watch my guide on that to
Me nodded. My sister saw it bigger fully and
Evidently her soul was so far in the completion
That she in her love and luck could stay. Something
What I on earth had not recognizesed but now recognized.
Them was a relieved be. She had all lessons of
The earth was her toegeeigend and only again in
A human corpus ingedaald to so a light to
His for all other mean.
I was not the a few that the strange that she found
So merry was. My mother looked with argusogen.
She allowed my sister her passage to go but it found but
Nothing that she did not mourn just like hair mother.
I am pleased that I understood why my sister such
Loving energy was and I hoped that people till
Understanding would come by hair. Because I knew that it
Recover two sides from could go. People could
Made bitter hit and them whole life allow to influence
By my death and one could choose to the fibre again on
To get and what nice of the life to get.
My sister was there the example of. She had immediately
The fibre again picked up and lived by from hair
Heart. There all indians of the camp stood together
On the hill on the foot of a mountain.
It was a big field with grassens stuff difference loins
Graven lay. Not yet as much because we lived still
Not long on this place. We were vetrokken from us
Previous camp had only some years astern and
Here a more fertile and found nicer country.
There was a silence was hit when the drum.
The whole earth could be wake because 1 of them
Soul sizes was buried. For the indians was
Every your sibling and your sister, we stood each other
Whole beside.
The trom was minutenlang hit and the echo had
Till in the far periphery to hear.
It chief stepped forward and born that
The drum could resound gentler. He spoke
Words over the act of murder. That murder a
Devastating act was and that only the big
Spirit could forgive this soul. It was not on the
Indians to convict to the murderer, it was
On the big spirit how he ontfermde over
This act.
With other words as 1 of the indians the murderer
In his hands got then can not he him
Single-handed execute. But he had to/she
This over allow on the big spirit.
It chief had tried a wise man and on
This way to allow the peace in everybody's heart weather
Turn. He told also that we in love further
Had to live and we there nothing on had as we for
Always hates and wrath along would carry.
I had to be a nice reminiscence, that nice
Young girl played that always merry between
The wigwams.
Sometimes I was ontdeugend and I was to far the wood
In gone. I ran along back the butterflies and
When I grew bigger and an adult woman was,
Do I loving work by ointments and herbal to
Make. It chief allowed this picture of me in
The people by press me to recall so and
Not the mindful day of murder.
Like he that told so had had the nerve I exactly gewild.
I groaned. He levered his hands up after that
Everybody a mourning song screeched and sang.
It was a kind gehuil and laughter. A song and
Wept. It was beautiful.
In every funeral this song was together
Sung.
Of the women vetrok from the group before I
Was buried. I saws in mine eye corners her from
The mass leave during it song. I saws that
A number of guides go her eight after decide and I
To stay till my funeral past was.
After it song the last solar radiation endured
And the sun was completely in the earth disappeared.
Everybody that what in my tomb wanted to overlook could that
Now do, after that they 1 for 1 abandoned the cemetery.
Shikitanka stayed as last over. He threw something
In the tomb but I can not recall my now what.
After that he with the earth my tomb bedolf and astern
Go to it more. Evidently this his place was of
Reminiscences on me. We had here much time
Passed by twos. Summery we swam
Here and had much lol. Winters sat we in the
Snow to the crisp star ren sky to look.
Feeling how the snowflakes on the skin of us
Face fell. It was glamorous as you so up
Look to the sky while millions little one white
Snowflakes down fell.
He passed away here also often only to consider,
It was clear his place. My place was the mountain
Here near. A couple of year astern I detected a
Orifice in the mountain. Nobody had detected this still.
I went then inwards and there was a den. It was
Dark and the only light what inwards seemed come
Via the little one kier true I my frail corpus gauges
Net through just. Only the children and the frail
Women could here through.
This gave me a nice sentiment. It sentiment that here
Never a warrior by forth could come.
I made then a fire and go to sit on a stone
That in the corner of the den lie. I wrote in my
Cluster documents. I wrote poems and love letters.
But I wrote also beautiful stories over the nature.
Everything what I new detected described I.
My parents make a mistake me often missed and did not realize
True I was, just like many of my nice little things. I
Took care that nobody me followed because I wild
Really only be, on a place from which knew nobody.
Also Shikitanka not. The documents blocked I in a
Hole in the ground that had I created in the stone.
It was here securely and dry.
The last three years that we in this new camp
Lived have I described in my stories.
I have written over zovele things that as
Someone this documents found then had that really a
Treasure find. It possessed most valuable what I
I had overlooked in the grotto.
Do not knowing that I so asked will died. No,
I had never expected that I so cub all to the
Him lens will ascend.
After the funeral I would me astern to above
Collapse but something pulled on me to stay.
Beside me a guide stood and me ask or I
There towards was to my girl friend under eyes to
Come. Admittedly she could me just like all
Other earthly people in the camp do not see.
But it was weerzien with hair natural for
Me terribly hard. I lived time on time
The last moment of my life in mind.
She meant me and I opened my arms in
Bliss to see her. I opened my heart and
My wigwam and when at once she severed my throat.
I told all on that moment something in me snapped there.
My confidence in the person and my confidence in love.
Before I had lived with open heart and surrender.
I relied the life and was thankful. I was
Ecstatic. But on that moment when she me
The throat severed was that not the only what
She arranged. She sliced my heart by in the middle.
I hit here literal by divided. Sometimes
I could rely well in love and sometimes I could
That not. I could surrender me no more in crowded
Rely.
Of course I had stayed a loving soul.
I carried much love in my heart. But this parts
With others was terribly hard and has
Me inhibited many life afterward in canning
His who was.
How the story continued.
Shikitanka had stayed angry both embittered and that
He for long time. There was nothing what we could
Do to help him herewith, he chose for this purpose
His heart to close.
I was there sadly under but I had the silent
Comfort that we ever each other again would see and that
I could glance at then his heart again. It was
Did not for eternal it be for now that he embittered
Both angry was and all that wrath in his heart carried.
He was dreary both felt only and allowed he
No spark luck more in in his heart.
He will and must find the perpetrator not earlier would
He rest, that he had vowed after my death.
I am pleased not there completely along but that can
He do not know, he thought that he here well on
Do and that he the injustice from the world would
Slope down. But he made it only worse.
Not only the life of the perpetrator was broken,
The life of him also.
Whereas he nothing erroneous done had, he can
There completely nothing on do. But nevertheless he felt
Guilty. Deep of in had felt he
That morning go to take place that there something but he
Wuifde it remedy. He knew well that I zienersgaven
Had and that they existed but he did not listen
To his.
Why did not stay he but to wonder while
He had been warned so, why he did not have
Listened to have been intuitie. He stayed himself
This but wonder and stayed but guilty
Feel. Kringetjes of thoughts are where he
Always deeper go without food come sit. No light no
Love could flow by these thoughts, that allowed
He not towards.
He be creerde own hell on earth and we
Him could not release there of, he had to
Itself come up with understanding that was his single chance.
Chances got he given of others.
A warm hand lay on his shoulder while
He with pent-up eyes and a forced
Face to it watched chief. His warm
Forceful hand felt he on his shoulder
Rest and he can weep deep of in well.
But he hielt all these emotions in and
Soundly on end between doors of specimen.
It chief spoke wise words crowded
Love did not come but themselves really and
So chances passed there only, that
He would open his heart again for luck.
Shikitanka stayed embittered and crowded with wrath.
Shileila go stoop under her act that they
From wrath in an impulse have done. Them
Did not realize with her logical reasoning that they till something similar
Was able been. Her emotions had her
So inflated that she exploded and outside intentions
If a wild her heart girl friend had the throat
Severed. She could not here meal even. Them
Felt her small both puny and the biggest funk.
She dared this with nobody to share, this big
Secret carried what themselves in her heart.
Many time thought them there haarzelf of hair
Live to rob but they did not dare, she was
Also scared for the death. What would there with hair
Take place after such serious act. After such
Chilly murder effort. Them was scared in order to living
And scared to go dead and so could not she a
Can more on. I pity with hair and
I had forgiven hair for a long time.
But I knew well that they never from this circle
Are come, this would keep on long time because with
This act could not live them.
I was much in hair. I lay my hand invisible
On her shoulders in my scary lens sight
I stood beside hair. I cherished hair in my
Light to make to it dragelijker, but further
I could do nothing. I could do further nothing,
Than love and to send receiving.
Little one felt little both I hair sorrow and
Her pijn and I sang hair smooth in sleep
In her dreams. I stilde her thoughts so that
She rested got.
Them was still my heart girl friend although I
Self had been not sloped down. I had a big hole
In my heart and that hurt. But I knew that
This hole would go ever again densely.
Just like Shileila and Shikitanka would slope down I,
It asked only time.
Forgiven have I her all but I was my
Rely lost. Since a harstvriendin
That you with open arms want to receive in you
Live, in your heart and that then to a knife
Seizes and you death. That is rather what and that
Is not something what just sloped down has been.
I continued with my love work, it lichtwerk
What many souls do. I chose in front of it to the
See on earth to escort and along to look
With the guides that these souls on earth escort.
I pass much time in Shileila,
Shikitanka and also my mother. She had spasms
In her heart since the day that I murdered was.
Her small daughter.
It was not for me readily to this only
To survive but it brought me well much
Understandings and I was supported by the souls
In the light. After a long day on earth went
I night found much home and there I receiving
And cow star ion. I could lead many talks and
I had much support on the souls home in the
Celestial atmospheres. Without that will I call never
Have coped. It was a heavy way but I
Will forget this way never more and actual
Is it the grassroots of everything what I now be.
Shileila went as first. She retreated with much
Pijn both distressed and it had a cluster person.
She had long gray hair and wrinkles of disfavor
In her face. Her corpus stayed so inanimate
Back on earth, while the sky gate open
Go and her soul with love was meegevoerd.
She allowed hair to include in this light, them strijde
Here do not against and hair threw. There we were
Very thankful for, them it tolerated and themselves
Do not stay in it dusk there stuff between
Sky and earth may many souls still times
Stay. Them was to tired and for hair it was
Been, she have enoughed many years been in custody in
Her misery and I are pleased that they finally home
Was in the light. She had the hard, them expected
Still that she punishment would get, but nobody
Was angry and everybody discussed hair with love
And respect. Do not knowing that she herself had chosen
To this violent act on hair to take.
This could not place we her too from, them
Nothing would understand. Her consciousness was still
If the person on earth, small and ignorant of what
Only in advance have gone on hair reincarnatie
When she as baby on earth be born. It was
Not yet time for interpretation. It was tense for rested
Both receiving would and step for step her consciousness
Increased and would she it fully are going to understand.
I do not have time hair the first met. I could
Hair do not see well in the celestial atmospheres but a
Contact with hair have. This would not them
Handled and the guides limited that the contact
Between us just to existence could follow. I
It understood although I her the nicest in my
Arms wanted to bask and hair release of the
Misery understood, but I also that it not yet
The just time was for us wederzien.
She sloped down slow, she stayed were in custody in
The same thoughts as on earth. The thoughts
Of it violent what she me had moved
And she felt hair terribly.
Them do not come here but dissociated of.
I was much in Shikitanka that still
Made bitter was. He lived on the margin of
The camp and had been an elderly man. Also
He had gray hair and a twisted face.
Previously he had such nice smile, but that
Smile had I since my death no more on
His see face. It did not sit there real in,
He can his not hate dissociated allow and he would
Revenge take. But that revenge could not take he
And the injustice could not put he law.
The murderer has found he never.
His man corpseness had been deprived him, he had
His woman may not shelter. He was
Total changed and also he did not retreat much later.
Shileila had been fixed meanwhile enough and them
Wanted again incarneren on earth. This did them also,
But she had been not sloped down absolutely. She felt deep
In her soul still always the existence of hair
Bad act and that life on earth did not live them
From luck. Again she ascended to the sky,
Again she fell again to the earth and again
She lived in it dusk of her soul. I was
One that Shikitanka could recover and when he
Retreat saw his soul immediately my earthly sight
And I lay my hand on his heart while this
Opened as a flower. He allowed immediately again love
In and started terribly to weep. He sobbed
Hours long, weeping in my arms till I him
Only abandoned with his guide. He was pleased so
Again love to feel and was so happy me again
To see.
His guide gave him his lives book and he read it
And was consciously of the contrasts had that he
Undergo on earth. The first 20 years of are living
Had been he ecstatic and the last sixty
Year of be life was he deep unhappily.
He recognized that he had all that time their own choice
Had and he chose for bitterness. For hate,
Wrath and grudge.
He recognized that he by grudge everything only
Worse had created and fell kneeling on the ground
Whereas he struck his hands against his face.
On that moment he chose for the luck and the love.
He would choose never again for bitterness and
Shikitanka was at once gets rid of all his anger.
Providential how his soul this tolerated and had I
This never expects. But he could that and he it did.
Shikitanka is then still many times to the earth
Been and have done beautiful love work.
Shileila and Shikitanka incarneerden time on time
But did not have met in the celestial
Atmospheres.
Shileila came home every time again after a strain
Live, but sloped down never complete of the pijn
That she carried still in her heart.
She had not closed still a peace with hair itself
And her conscience was harassed still always with
The reminiscence.Light
Till on a moment they Shikitanka wild meet.
She appeared in the light and Shikitanka saw hair
Tackle. She had her earthly sight
If Indian woman. The niceLight woman with long
Dark hair and brown effulgent eyes. Like them
Was when we only still lived in that one lifes.
He groette her crowded love and before Shikitanka
But something could terminate told she that they something
Wild confessions told and there them Shikitanka what
She had done. He opened his arms for hair and
She accepted his love, after that two souls were 1.
Finally she could forgive haarzelf, finally carry
Them this big secret no more in her soul. After
As much lives on earth she had sloped down and could them
It allow dissociated.
I lived on earth when this took place only,
Whereas them consciousness were absolutely and all
Puzzelstukjes got a place.
Shileila and Shikitanka both the same soul had,
Them soul were and mine together 1. So our soul
Was original 1 soul. This soul had himself
Subdivided in three souls exactly alike, it
Whole complete consciousness was exact alike
When we keep out three souls strange of each other.
We to outline limited a route and on
Earth started to incarneren and so our story as
Three unities were, so we geincarneerd in that
Indians live.
Shileila and Shikitanka were here now consciously
Of and they lived now in the celestial atmospheres, but
I was on that moment still ordinary person on earth.
I was still normally busy with my earthly
Worries while they recognized what our
Appointments were, while them absolutely relieved
Be and again complete.
I was not still sloped down and I carried still
Always the hole of that life when in my heart.
My heart could rely no more, no more
Entire confidence. I was a loving person
And I do beautiful work.
How this story now continues, well!?
Ikzelf am so now still on earth and she
Be till rebated ago in the him lens. With
Them were beautiful lichtwerk them busy all
Many lives.
Till the moment was that the tense for my
Ontwaking, exiting and particularly because how would go that.
A number of years was astern the first set up created,
I wrote a beautiful story the revelation of love.
An indianenverhaal where an old woman astern searched
On her life. This woman sat in the fire and searched
In her hands that old and rugose had been.
She went along no more to the winter camp and while
All other indians them packed things and the
Wigwammen trip clear made sat they in the fire.
She gazed interminable in the flames and all hair
Reminiscences flashed in lumps past as
A film. It chief asked or she went along,
But she bent her head down and told
That she went this trip no more maken.
While the her stem vetrok and she in the stems
Gazed felt she it in her be, her stem was
In danger there schuilde evil blood. She would nevertheless still
The others earn back and them with her predictions
Try to protect, or would she her spirit at
Ruste place and their own trip go maken. Hair
Fire strengthens of in and she tries hair
Stem in to get, but as them in a big mountain
Comes recognizes she that they her stem must peel off.
She can place hair lichtkarma down, free of that
Can travel she further.
I recognize that I that woman am and that I so that
Choice have in it now and all writing me be
More and more clear. Till on a given moment
I in a chapter am going to astern in an other
Indianenleven true I a young woman am
And the man of my dreams meets.
The chapter what I for a part with you
Have divided, where my dear girl friend me
Literal severs the throat.
From that moment I recognize writer of that
Narrate, that me this is happen and that this
Events have still fasciation with who
I in be am.
Have not been sloped down I now well or of that life where
Literal our world of these three souls on the
Head has been sat.
But I peel off because the life spreads itself and
Things are self clear. So I sit on a
Moment give back the computer and writing further
On that particular story over the three unities.
Shileila and Shikitanka, or at least them soul me allow
That they know on that moment my guides are. I vote
Me feel off on Shikitanka and he still good
And he goes beside me. After that I me subsequently on
Shileila done vote and the feeling again in me appears
Of what is takes place.
I recognize that I her have not forgiven well with my
Logical reasoning, but not with my heart.
Now I realize that they in be is, that Shileila
As much distressed and disfavor has had to her act
And that I still further can not open I my
Heart for hair.
Because deep of in knows I better.
Do not much later lie I to sunbathe and them felt
Existence. They are parts of my soul and I
Am part of them see. We be since with be
Threesome 1. If the ziele frequency over 1 comes then
Is the also logical that them energy can intermingle
With mine without resistor.
And so allow they me to know, that two parts of my
Soul that the tense is to again to synthesizing.
To be again together 1. With as a result that everything
What I have learned, everything what they have learned 1
Be in 1 energy in 1 soul. I perceived there what of,
That we synthesized. No, because since we were all that
Time on 1 or other way strong joint.
Yes I am also quite benieuwt how this story stops?
I can tell you well that it is quite particularly.
Ikzelf am so now still on earth and she was till
Rebate ago in the him lens. With them beautiful
Lichtwerk were them busy all many lives.
Till the moment was that the tense for my ontwaking,
Exiting and particularly because how would go that.
A number of years was astern the first set up created,
I wrote a beautiful story the revelation of love.
An indianenverhaal where an old woman astern searched
On her life. This woman sat in the fire and searched
In her hands that old and rugose had been.
She went along no more to the winter camp and while
All other indians them packed things and the wigwammen
Trip clear made sat they in the fire. She gazed
Interminable in the flames and all her reminiscences
Flashed in lumps past as a film. It
Chief asked or she went along, but them bow her
Head down and told that they this trip not
More went maken.
Whereas the her stem was vetrokken and she in the
Flames gaze felt she it in her be, hair
Stem are in danger schuilde evil blood. Will
They earn back nevertheless still the others and them with hair
Predictions try to protect, or them her
Spirit at ruste place and their own trip go maken.
Her fire strengthened of in and she tries hair
Stem in to get, but as she in a big mountain comes
She recognizes that she must peel off her stem. She can hair
Lichtkarma down place, free of that can she further travel.
I recognize that I that woman am and that I so that choice
Have in it now and all writing was me more and more
Clear. Till on a given moment I in a chapter
Astern am going to in an other indianenleven true I a young
Woman have been met and the man of my dreams.
The chapter have what I for a part with you
Shared, where my dear girl friend me literal
The throat severs.
From that moment I recognize writer of that story,
That me this is happen and that these events
Still fasciation have with who I in be am.
Have not been sloped down I now well or of that life where
Literal our world, of these three souls on the
Head has been sat.
But I peel off because the life spreads itself and
Things are self clear. So I sit on a
Moment give back the computer and writing further
On that particular story over the three unities.
Shileila and Shikitanka, or at least them see allow
Me know that they on that moment are my guides.
I coordinate me Shikitanka and he feels still
Well and he goes beside me. After that I me subsequently
On Shileila done vote and the feeling again in me appears
Of what is takes place.
I recognize that I her have not forgiven well with my
Logical reasoning, but not with my heart. Now I recognize that
She in be is me, that Shileila as much sorrow and
Disfavor has had to her act and that I still
Further can not open I my heart for hair. Because
Deep of in knows I better.
Do not much later lie I to sunbathe in the garden and feel
Them existence. They are parts of my soul and ILight
Am part of them see. We be since with his threesome 1.
If the ziele frequency over 1 comes then is it also
Logical that them energy can intermingle themselves with the
My without resistor.
And so allow they me to know, that two parts of my
Soul that the tense is to again to synthesizing.
To be again together 1. With as a result that everything
What I have learned, everything what they have learned 1
Be in 1 energy in 1 soul.
I perceived there what of, that we synthesized. No,
Because since we all that time on 1 or other were
Way strong joint. How deep hate from deep
Love can come forward.
Later I will tell your more over the receiving
That emanates from giving away, because that is o.a. 1
Of the main things that I have learned of
Shileila hair quality.
And or the things literal stuff takes place have been, well! .. .. .. .. .. .. ..?
Light
Willing also indianenverhalen may be.
What the intention of this only is will me
Self still clear are going to be and so direct
I me try not here surplus on and I nothing
To call up.
Since on my time it is given self
Either on 1 or other way clear.
What I well have learned is that deep hate from
Deep love can originate and that is the lesson
That Shikitanka wanted with pleasure with you parts
Shileila was amorously on Shikitanka and themselves dared
About this nothing against me to say. Since
I had married with Shikitanka and stack madman with him.
We were not all of since young age on each others mate and
To each other to beat away and Shileila felt hair in
That intention harmed wheel on the car.
She had since swell with pleasure also such love gewild and hair
Corpus handed over all signals as Shikitanka in
The neighborhood come. In the pubertijd played this on in
Hair had to, what do them with all that feelings, stuff
Weariest they there along forth. Shikitanka had only
Eye for me viewed and Shileila as girl friend.
But Shileila wanted to start more and these feelings
More and more on hair to gnaw, she could them with nobodyLight
Share because since I and Shikitanka heard when
All to each other in everybody's eyes.
I was her dear girl friend and themselves was stack madman
With me, logical since we be 1 and the same soul.
Of course felt her soul that and understood my
Soul her soul as no other.
We were in that intention literal to each other toegetrokken
And we were soulmates.
But by all earthly veils did not feel I on
That she was in love with Shikitanka my friend.
And Shileila dared these feelings of fierce
Infatuation with nobody to share scared, that I
Hair would tolerate no more. Scared for my reaction.
Of course she could not these intense feelings with
Me share, she thought. She could not nevertheless on hair
Dear girl friend tell, that they was in love with
Her friend.
So she withheld these feelings and she shared this with
Nobody, never do not in shame and fear for the
Reaction of others.
When I married with Shikitanka stayed them still
Amorously on him and you can follow well how that is
On a trouwerij to must look towards how the
Love of your life with an other marries. Without
That you have still these feelings with someone
Shared.
It gnawed on Shileila and it beinvloede her
More and more and she hit through here mental
In the war. Her feelings stuff can not themselves a along
On could and so exploded this from faint. In a
Act that she never would have and to never done
With her loving intentions. But she did it
Well and so she sliced in an impulse my throat by.
All her frustrations and her all suppressed emotions
Allow them to go and just before the act she threw this there
Only from to me towards. With all reproachments that
With it came.
She took me it kwalijk that I never had perceived what,
Was not I or such good girl friend as I this
Once have sensesed on hair.Light
Shileila had me murdered and from this act she could
Completely no more with haarzelf live, she could no more
In the mere come with haarzelf. She disgusted literal
Of haarzelf both felt her small and puny.
So small that she found that they nothing more deserved
To can there be. She hated haarzelf terribly.
Eventually she has commited suicide on elderly
Age. Because she was older both older and
Tried hair whereas to hold, but that succeeded
Hair not. Them go stoop constantly under this
Devastating act.
Like you have read has it her much difficulty
Cost in order to slope down. Self was when them death and in the
Him lens was could them nothing quell. She got
Escort and receiving could not but themselves in the mere
Come with her act. Her consciousness stayed to sliced
Of it bigger fully, normally because them as soul for
This everything took place for this purpose have chosen.
She did not want to remember hair that she chosen intended
This hard both heavy way and did not want to recall,
That her soul was a part of mine, just like that
Of Shikitanka. And we had chosen all three in front of it
That we wanted to remember this no more.
Shileila went so time on returns to the earth
Without acquintance to have of the real image,
That for our every still hidden was.
A life was not where them really happy on earth
Because still always in her soul the feelings of her bad act
Domineered. She did not have still spoken with Shikitanka,
Them was not there for her sentiment on towards and him did not dare
Under eyes to come. She has had many chances after her earthly
Lives to happen to him, but she did not dare. Every time
She departed again to the earth having this ballast in her soul.
Till she on a day recognized that they Shikitanka under
Eyes wanted to come, he that in that mindful life on earth
After the murder on me, everything would do to the murderer
In hands to get. My death would avenge he. So
Be in Shikitanka deep hate emergence towards
The murderer and Shileila observed this every
Dawn that earthly life. She lived since in the same
Stem could see as Shikitanka and she how he of a
Loving man for the murder, made into a hate
Carrying person.
He had no good word over for the murderer and
Will not do not rest do not rest rest,,.
And indeed that rested got he on this way also
Not.
He was look for a man, because he has all
That time do, that a man only able
Was till such gruesome act. Was it a wild
Been another stem from? He knew nothing
And got here never reply.
But what he well can after that life is it himself
Immediately forgive when he realized, what he himself
Moved all that years and years have.
His love was made into hate.
This wanted forgive he never more both so he himself and
Sloped down.
He chose for love.
He looked no longer for the murderer and was here
No longer more along busy, he continued on the path
Van licht and helped other see with his understandings.
Understandings in what hate can do with the person and what for
Giving away guides.
Shileila appeared on him, finally she dared it.
This understanding had got them after the earthly life what
She hundreds years had guided later. Them was a
Adult woman lived a white and in England.
That life allowed her view stuff themselves all that time all
That centuries had been all that lives along busy.
After this live will she that consciously and dared finally
The step to cover Shikitanka with eyes to come and
Haarzelf to forgive. Because by the step to sit forgave
Them haarzelf.
Happy Shikitanka bore with relieved and he there when
She on him appeared and when them allowed to see her his strain,
Kon he only his heart for hair both and hair
In the arms take.
Like I all previously tell, on that moment were
Two souls 1.
So nice reader wants I you allow to know how important
Giving away is. He is important this in a receiving process.
Because just as you really forgives from your heart, whole
You come to an end and space for love.
But I intend to see you also la, that hate not
Only from hate prevents.
Hate can emanate from love, because since in 'of the
Beginne are only love"
© Martina
|
