gedicht11

Ik ben een lichtwezen.

Ik heb ineens inzicht
in de oorzaak en de oplossing
van het probleem
van het mezelf niet geheel kunnen accepteren.

Dit niet kunnen accepteren van mezelf
stamt voort uit het weten
dat ik niet geheel de 'IK' ben
die ik werkelijk ben.

Hierdoor kan ik mijn leven
niet geheel leven zoals 'Ik' dat in mijn hart wens.

Ik moet heel diep van binnen geloven
dat de ik die dit leven leid
een projectie is
van de werkelijke 'IK' die ik ben.

Deze werkelijke 'IK'
is een prachtig 'wezen' van licht
(lichtwezen = energie, ziel, bewustzijn of hoger ik).
Deze energie,
zal ik hoe dan ook liefhebben.
Deze energie is eigenlijk pure liefde.

In me zit ergens een verbinding
tussen de ik die dit leven leidt
en het lichtwezen 'IK'.

Als ik merk dat ik mezelf,
de afspiegeling van het lichtwezen,
niet kan accepteren,
of dat mijn zelfvertrouwen wegzinkt,
dan moet ik op zoek gaan,
naar de plek waar ik,
verbonden ben met dit lichtwezen 'IK'.

Ik moet me voorstellen,
hoe mooi het is,
en hoe goed ik me voel,
als ik toch eens dat lichtwezen,
zal kunnen zijn (hoewel ik in principe dat lichtwezen ben).

Ik moet proberen me te voelen,
als dat lichtwezen.
Tevens moet ik even vergeten,
dat de ik,
die dit leven leidt,
daarvan slechts een schaduw is.

Ik moet de kracht voelen,
van het zijn van zoiets moois.

Vervuld met vernieuwt zelfvertrouwen,
en vernieuwde levensenergie,
kan ik het leven dan even weer aan.

Auteur onbekend

De Ridder en de Engel.

Twee gedaanten houden wacht,

Beide beschermers van het hart.

Werken altijd zo mooi samen,

Toch nu zo meedogenloos verwart.

Verstrengeld in zoveel woede,

Hanteert de ridder het zwaard.

Verstrengeld in zoveel liefde,

Is de engel die het plekje bewaard.

De ridder bouwt de muur,

Als bescherming tegen de pijn.

De engel breekt elke steen weer af.

Het is als bescherming tegen hoe ik niet wil zijn.

Zo moeilijk om het evenwicht weer te vinden,

Willen ze niet meer samen gaan.

Keren ze elkaar de rug nu toe,

Om te vechten voor een eigen bestaan.

Ik zelf bende controle kwijt.

Wanneer is het toch gebeurd,

Dat zowel ridder als de engel,

Mijn hart hebben verscheurt.

Vertrouwen

Zo verbonden met Uw wereld
en toch voel ik me alleen.
Wetend dat ze op ons wachten,
maar toch verdriet om wat verdween.
Eenzaam tussen zoveel mensen,
terwijl U bij me bent,
het ontbreekt mij aan vertrouwen,
al stopt mijn geloven geen moment.
mens of ziel wie zal het zeggen,
heeft hierbij de overhand.
Wat de ziel als waarheid weet,
verwerpt de mens met zijn verstand.

©Ria Lips