Elke dag leven   Stel dat ik mij geen zorgen maak voor de dag van morgen  En niet langer bedroefd, ontdaan of teleurgesteld  Het verleden onbewust blijf herleven  Het als een sluier over mijn heden  En mijn toekomstverwachtingen leg    Stel dat ik blij zou zijn met mijn lichaam  Mij erin thuisvoel en het koester  Zonder lichamelijke perfectie na te streven  Zonder krampachtig kilootjes en rimpeltjes te tellen  Zonder mij onzeker te voelen en klein te worden  Onder het vermeende kritische oog van De Ander    Stel dat ik vol zelfvertrouwen en zelfbewustzijn  Door het leven zou stappen  Hoe licht zou het leven dan zijn?   Stel dat ik mij onbezorgd en enthousiast  Op nieuwe projecten en ideeën stort  Mij niet bekommer om het resultaat  Maar gewoon geniet van het doen  Daar helemaal in kan opgaan  In het stille besef van onderweg-te-zijn  En nergens heen te hoeven    Stel dat ik mijn liefde vrij de wereld in laat stromen  Niet op één uitverkorene mijn liefdespijlen richt  Of op een kleine cirkel mensen om mij heen  Maar mij verbonden voel van binnenuit  Met iedereen Groot of klein  Arm of rijk  In de buurt of heel ver weg    Stel dat ik elke minuut van de dag  Het besef zou hebben  Dat ik met mijn gedachten en woorden  Vorm geef aan mijn leven  En het beeld dat ik heb  Van het leven en van andere mensen om mij heen    Stel dat ik piekeren en zorgen los zou laten  En er positieve gedachten en woorden  Voor in de plaats zou stellen  Wat zou ik dan een ander mens zijn  Terwijl er eigenlijk 'niets' is veranderd  Dan mijn diepste gedachten en gevoelens    Ik wil vanaf nu elke dag leven  In het besef dat ik oude overtuigingen  En aangeleerd gedrag  Stapje voor stapje  Van binnenuit transformeer  En loslaat    Zo maak ik ruimte Voor een nieuwe IK  Elke dag weer  Zonder haast  Zonder afwijzing  Liefdevol naar mijzelf en De Ander  Zo bekeken is het leven toch fantastisch! ©Martina  Als een Ster   Als de sterren daar flonkerend aan de hemel staan En ze verbleken bij ’t heldere licht van de maan Ik kijk dan naar boven, voel me zo nietig en klein Dan zou ik zo graag een van die sterren willen zijn Om van daarboven, om zo op de aarde neder te kijken Zo ver kunnen zien wat geen oog kan bereiken Misschien voelde ik me dan niet zo nietig en klein Als ik een ster aan de hemel zou kunnen zijn Daarboven te fonkelen als een licht in de nacht Als de mensen weer slapen en dromen zo zacht Om een lichtje te zijn in donkere dagen Altijd ‘s nachts aan de hemel te mogen stralen Zou men een ster moeten zijn om licht uit te stralen Om zo je omgeving te kunnen behagen Elk mens is zo ster zo alleen in ’t heelal Maar een die op aarde zijn licht stralen zal  Voor de mens die in nood zo vaak kan verkeren Voor hen een lichtje zijn is niet moeilijk te leren Een kleine ster voor zijn omgeving op aard Dat is voor een mens toch al heel wat waard   ©Martina De brug      Breng mij op weg tot aan de brug.  Ik ben zo bang, om daar alleen te staan.  Als we daar zijn, ga dan niet direct terug,  maar wacht tot ik overga en zwaai me na,  dan voel ik me heel veilig en vertrouwd.    Breng mij weg tot aan de brug.  Ik heb geen idee hoe diep het water is.  De overkant lijkt me zo ver.  Je kunt de oever hier niet zien.  Zo ver het oog reikt, zie ik mist.  Ik twijfel aan het verder gaan.    Breng mij weg, tot aan de brug  en ga dan niet te vlug, terug.  Zwaai je mij na als ik er over ga.  Een heel klein duwtje in mijn rug,  is alles wat ik nog verlang van jou.    Dank je voor je liefde en je trouw.  Ik ga nu gauw,  want het begin is reeds in zicht:  ik voel de warmte van een licht.      ©Toine Lancet