Simpel
gezegd kun je op twee manieren dood gaan. Je ziet het aankomen of je
ziet het niet aankomen. Als je een dodelijke ziekte
hebt
zie je het aankomen. Als een auto je schept op het zebrapad is het
gebeurd voor je het door hebt. In het eerste geval
weet
je dat je dood bent, maar je merkt dat het niet is afgelopen. In het
tweede geval ga je dood, maar je denkt dat je nog
op
aarde leeft. Je hebt slechts één probleem, je
ziet iedereen nog, maar het lukt je niet om met hen te communiceren
en je
begrijpt er geen donder van. Deze dolende zielen kunnen pas verder als
ze zich bewust worden dat ze overleden zijn en verder
willen.
In het geval dat iemand via een ziekbed dood gaat en hij of zij zat al
jaren in een rolstoel, dan kan de overledene
nog
steeds denken dat hij of zij in een rolstoel zit. Aan gene zijde wordt
hij of zij opgevangen door liefdevolle lichtwezens
om
duidelijk te maken, dat ze vrij moeten komen van hun aardse denken, dat
ze nog gehandicapt zijn. Afhankelijk van de starheid
van
iemand duurt deze periode korter of langer. Hierna kan men zijn reis in
het hiernamaals vervolgen. In eerste instantie
toont
de ziel jou alles van dit leven en je mag er zelf een oordeel over
vellen. Niets ontkomt aan jouw eigen oordeel. Je
ervaart
ook kraakhelder wat het resultaat van jouw gedrag was op anderen. In
tweede instantie ervaar je wat het resultaat
was
van het gedrag van anderen op jou, met de vraag of je het hen kan en
wilt vergeven. Deze twee kernprocessen bepalen in
welke
sfeer je past. Ben je haatdragend en niet vergevingsgezind, dan kom je
in de sfeer terecht van je "geestelijke" soortgenoten.
Duisternis
heet dat. Ben je daarentegen liefdevol en vergevingsgezind dan kom je
ook in de sfeer van je "geestelijke" soortgenoten
terecht.
Zomerland heet dat. Pas als je de Lichtsferen (voorbij zomerland)
bereikt, dan hoef je niet terug naar de aarde.
Zelfs
de Lichtsferen kent vele niveaus. Pas als je in de hoogste Lichtsfeer
bent, dan heb je het niveau van het meesterschap
bereikt.
Als je Geest daarna kiest om verder te gaan naar de Goddelijke sferen,
dan pas raak je je laatste beetje persoonlijkheid
kwijt
en dus ook je ziel. Maar zover zijn we nog bij langena niet! Dus wij
keren terug op aarde. De tijd tussen twee levens
schijnt
tussen de 50 en de 150 jaar te liggen. Er kunnen redenen zijn om
sneller of langzamer te reïncarneren. De sfeer waarin
een
ziel komt, na zijn of haar dood, is op dat moment het startpunt voor
verdere groei. Eeuwig verdoemde zielen bestaan niet.
Er
bestaat geen eeuwige hel. Dat is de aardse variant om angst aan te
jagen en daardoor macht te krijgen over mensen. Als
iets
op angst gebaseerd is, boer pas op je kippen. Oftewel je wordt belazerd
waar je bij staat. Maar een ding is zeker, zoals
je
dood gaat, zo kom je aan in het hiernamaals. Ga je met haat dood, dan
kom je met haat aan. Het is maar dat je het weet.
De
meeste mensen komen in het schemergebied aan, omdat onwetendheid en
goedgelovigheid op aarde hun deel was.
De
begrippen karma en reïncarnatie zoals die gewoonlijk gebruikt
worden hangen nauw samen met ons tijds- en causaliteitsbegrip.
Reïncarnatie of wedergeboorte betekent dat we meerdere levens
hebben. Dingen die we in onze vorige levens gedaan hebben liggen vast
en bepalen het heden; dit is ons Karma.
Aan
dit idee liggen twee opvattingen ten grondslag:
Tijd
bestaat uit een causale opeenvolging van gebeurtenissen; het verleden
veroorzaakt de gebeurtenissen in het heden.
Deze
opvatting leefde zeer sterke in de 19e-eeuwse westerse natuurkunde en
wordt determinisme genoemd. Mensen zoals Blavatsky en Steiner, die in
onze cultuur de reïncarnatie gedachte gepropageerd hebben,
veel sterker door deze opvatting beïnvloed zijn dan ze zelf in
de gaten hadden.
Het
verleden staat vast en is onveranderlijk. Dit in tegenstelling tot het
heden waarin men over een zekere mate van vrijheid in
verantwoordelijkheid beschikt. Hoewel er over dit laatste veel
discussie bestaat vermoed ik dat de meeste mensen toch wel geneigd zijn
dit te geloven.
Het is
duidelijk dat het idee van vrijheid en eigen verantwoordelijkheid in
het heden op gespannen voet staat met het determinisme van punt 1.
Problemen
Het
tweede punt schept filosofische problemen: waarom zou een mens op het
ene moment wel vrij zijn (heden) en op het andere niet (verleden)?
Wij
hebben sterk de neiging om het moment dat we nu ervaren – het
heden – extra waarde toe te kennen; hier is geen enkele
logische reden voor. Alle momenten zijn gezien vanuit het standpunt van
de eeuwigheid gelijkwaardig. We kunnen dit een verduidelijken door na
te denken over de manier waarop we een film bekijken.
Iemand
die in een bioscoop zit bekijkt een film plaatje voor plaatje. De
gebeurtenissen in de film worden lijken dan causaal en tijdgebonden:
het plaatje dat op een bepaald moment gezien wordt is het meest
belangrijke. Het is echter ook mogelijk om de film te ontrollen en al
de plaatjes tegelijkertijd te zien. Dit werpt een heel ander licht op
de film: alle plaatjes zijn nu gelijkwaardig.
Op
deze laatste manier kunnen we ook naar onze werkelijkheid kijken. Ieder
moment is dan gelijk en heeft dezelfde eigenschappen. Maar is deze
manier van kijken ook juist? En, indien dit zo is, ligt dan alles,
zoals het verhaal op de film, ook vast
Laten
we eens kijken wat de moderne natuurkunde hierover te vertellen heeft.
Tijd
in de natuurkunde
Hoewel
binnen de huidige natuurkunde diverse opvattingen over tijd bestaan, is
er een duidelijke trend naar een minder lineair tijdsbegrip. Ook de
19e-eeuwse opvattingen over determinisme en causaliteit worden
langzaamaan losgelaten.
Ik zal
hier drie opmerkelijke dingen noemen
- Hoe
ziet de wereld eruit als ik op een lichtstraal reis?
Iedere
natuurkundige weet dat dit de vraag was die de jonge Einstein zichzelf
stelde en die uiteindelijk leidde tot de ontwikkeling van de
relativiteitstheorie. Het theoretische antwoord op deze vraag is echter
minder bekend.
Stelt
u zich eens voor dat u op een nacht naar de sterren staat de kijken. De
meeste sterren staan vele lichtjaren weg. Dat wil zeggen dat hun licht
jaren nodig heeft gehad om uw ogen te bereiken. Op jaren uiteen
liggende tijdstippen in het verleden zonden de sterren hun lichtstralen
uit om zich in het heden in uw oog te verenigen – een mooie
gedachte.
Maar
dat is uw standpunt. Vanuit het licht bezien ziet alles er heel anders
uit. Voor alles wat met de lichtsnelheid beweegt, het licht zelf dus,
staat de tijd stil. Het moment waarop de lichtstraal de ster verliet en
uw oog raakt is een en hetzelfde. Evenmin is er nog afstand. Het heelal
verliest als het ware zijn dimensies van tijd en ruimte en schrompelt
ineen tot een enkel punt waarin alles wat die ene lichtstraal ooit
meemaakte en tegenkwam is samengeperst
De
Big Bang
Verreweg
de meeste sterrenkundigen nemen aan dat zo’n 10 tot 15
miljard jaar geleden een soort oerexplosie plaatsvond waaruit het
heelal is ontstaan. Als gevolg hiervan dijt het heelal sindsdien uit.
Dit begin stelt men zich niet voor als een reusachtige massa die op een
bepaald moment explodeerde, maar als een punt van een oneindig hoge
temperatuur en dichtheid dat aan het begin van de tijd met de
lichtsnelheid begon uit te dijen.
De
meest aanvaarde theorie is dat de tijd begon te lopen op het moment dat
deze uitdijing begon, maar dat het oerpunt zelf buiten de tijd ligt.
Het heeft dus onjuist om te zeggen dat dit punt in het verleden ligt:
mens kan evengoed zeggen dat het nu is en in de toekomst zal zijn. In
feite stuiten we hier op een beperking van de taal die het ons moeilijk
maakt om niet-tijdgebonden fenomenen te beschrijven.
We
kunnen dus op grond hiervan stellen dat het heelal in wezen uit twee
gedeeltes bestaat: de aan de tijdruimte gebonden wereld die wij
ervaren, en het tijdloze oerpunt waaruit de wereld die wij kennen is
voortgekomen.
Zelf
denk ik dat voor de mens hetzelfde geld. Dat ieder mens, diep in
zichzelf, een punt heeft wat los staat van tijd en ruimte.
Antimaterie
In het
begin van de zestiger jaren ontdekte Richard Feynman dat het tot dan
toe niet goed begrepen gedrag van deeltjes die men antimaterie noemt
goed beschreven kon worden door aan te nemen dat het hier om gewone
materie gaat met een negatieve tijdas: hun verleden is onze toekomst,
hun toekomst ons verleden. Aanvankelijk werd dit gewoon als een soort
rekentruc geïntroduceerd, doch tegenwoordig neemt men steeds
meer aan dat deze tijdsomkering werkelijk is.
Het
feit dat het gedrag van deze deeltjes niet voorspelbaar is betekent
voor ons dat het verleden iets is wat niet vaststaat.
Er
lijkt zelfs een soort tijdsymmetrie te bestaan. Een gammafoton, dat in
een soort tijdloze toestand verkeert, kan zich bijvoorbeeld spontaan
splitsen in een elektron (materie) met een positieve tijdas en een
positron met een negatieve (antimaterie) tijdas.
Reïncarnatie
in de tijdruimte
Als de
tijd niet werkelijk is hoe kan dan een aan tijd gebonden proces zoals
reïncarnatie dat wel zijn? Ik zal hierop een antwoord trachten
te geven door de begrippen reïncarnatie en karma te
beschrijven vanuit een minder tijdgebonden standpunt. Omdat onze hele
taal doordrongen is van het tijdsbegrip zullen mijn formuleringen
logisch gezien niet helemaal correct zijn. Ik hoop dat de lezer van dit
stukje daar doorheen kan kijken en het idee achter mijn woorden
probeert te ontdekken.
Laten
we mijn tijdloze ik, dat steeds weer in de tijd incarneert, de overziel
noemen. Dit is het punt in ons dat los staat van de tijdruimte. Deze
overziel kunnen we ons voorstellen als een ster die naar alle kanten
stralen uitzendt. Iedere straal symboliseert een incarnatie ergens in
de tijdruimte; en iedere incarnatie vertegenwoordigt een bepaald facet
van de overziel. Al die incarnaties tezamen vormen de weerspiegeling in
de tijdruimte van die overziel.
Vanuit
mijn tijdgebonden standpunt kan ik nu wel spreken over
reïncarnatie en vorige levens, maar in werkelijkheid is dit
niet juist. Vanuit het standpunt van de overziel vinden alle
incarnaties tegelijkertijd plaats. Iedere incarnatie heeft zijn eigen
vrijheid en verantwoordelijkheid.
Laat
ik een voorbeeld geven om het verschil tussen beide opvattingen
duidelijk te maken. Stel iemand heeft last van hoogtevrees. Hij gaat
naar een regressietherapeut en ja hoor: hij blijkt in een vorig leven
te pletter zijn gevallen. Deze gebeurtenis wordt een aantal malen
doorleefd en de hoogtevrees blijkt verdwenen te zijn.
De
traditionele opvatting is dan dat het doodvallen in een vorig leven een
angst heeft doen ontstaan die op de een of andere manier niet goed
verwerkt is en zich in dit leven manifesteert als hoogtevrees. Het weer
bewust maken en het opnieuw doen doorleven van de oorzaak van die angst
zorgt voor een oplossing.
Ik
denk dat de werkelijkheid anders in elkaar zit.
Er is
ergens iemand in de tijdruimte die bezig is te vallen. Hij heeft angst.
Die angst is zo groot dat er een noodkreet door de tijdruimte heen
gezonden wordt die wordt opgevangen door een incarnatie met een
verwante psychische structuur. Een incarnatie van dezelfde overziel.
Deze ervaart de noodkreet als hoogtevrees. Op het moment dat hij in
regressie gaat verbindt hij zijn eigen bewustzijn met dat van de
vallende persoon en verzacht zijn lot hiermee. Gedeelde smart is halve
smart.
Dit
verklaart ook waarom regressietherapeuten soms, tot hun eigen verbazing
ontdekten, dat oorzaken van psychische problemen soms niet in het
verleden maar in de toekomst liggen.
Een
belangrijk verschil met de traditionele opvatting is dat de
communicatie altijd in twee richtingen plaatsvindt: als persoon A een
invloed heeft op B, heeft B ook altijd een invloed op A, ook al leven
ze eeuwen van elkaar.
Dit
betekent dat het verleden niet vast ligt.
Karma
Wat is
nu karma?
De
overziel ziet zichzelf weerspiegelt in de tijd door middel van vele
incarnaties. Al die incarnaties zijn met elkaar verbonden via die
overziel: het geheel is een dynamisch web. Zodra een incarnatie iets
doet heeft dat gevolgen voor alle andere incarnaties, en volgt er een
reactie.
Dit
proces van actie en reactie is karma. Wij ondervinden gevolgen van de
daden van andere incarnaties. Als er bijvoorbeeld een incarnatie
besluit om als een monnik door het leven te gaan, kan een andere daarop
reageren met seksuele uitspattingen.
Dit is
karma. Maar we zijn hier geen slachtoffers van; we kunnen signalen
teruggeven door de tijdruimte heen.
Ly said you can die in two
manners. You see arriving if you do not see arriving. If you a deadly
sickness
to see you have arriving. If
a car creates you on the zebra path it has happened for you it by has. In the
first case
weet you that you are dead,
but you see that it has not expired. In the second case you die, but you think
that your still
on ground lives. You have
only one problem, you see everyone still, but it succeeds you not to communicate
with them
and you understand of it no
thunder. These wandering souls are possible just further if they become aware
himself that they died its and further
want. In the event that
someone goes by means of a sickbed dead and he or they drunk for years in a role
chair, then the deceased can
still think that he or she
sits in a role chair. To gene side he or she is caught by loving
lichtwezens
to make clear, that they must
rather think come of their earthly that they are still disabled. Depending on
stiffness
of someone this period lasts
shorter or longer. Hereafter one can continue be travel in the afterlives. In
the first place
the soul shows you everything
of this life and you can pass yourself a judgment. Nothing escapes to your own
judgment. You
experiences also
spick-and-span what was the result of your behavior on others. At a later stage
you experience what the result
were of the behavior of
others on you, with the question if you it can them and wants forgive. These two
core processes stipulate in
which environment you is
appropriate. Be rancorously and not you discharge-disposed, then arrive you in
the environment of your mental type-enjoyed.
Darkness is called that. Be
you on the other hand loving and discharge-disposed then comes you also in the
environment of your mental type-enjoyed
correct. summer country is
called that. Just if you reach the Lichtsferen (beyond summer country), then do
not need you to the ground.
Even the Lichtsferen know a
lot of levels. Just if you are in the highest Lichtsfeer, then have you the
level of the mastership
reaches. If you choose spirit
afterwards further to go to divine environments, then just touch themselves you
last smattering individuality
lost and therefore also your
soul. But up to that point we are not still at langena! Therefore we return on
ground. The time between two lives
seems lie between 50 and the
150 years. There reasons can be more rapidly or more slowly reincarnate.
Environment in which
a soul comes, after its or
its dead, is at that moment the start point for further increase. Indefinitely
damned souls do not exist.
There exists none eternal
tends. That is the earthly boost alternative fear and as a result, power get
concerning people. As
something is based on fear,
farmer just on your chickens. Oftewel is taken in your where your at state. But
a thing is certainly, such as
you dead go, this way arrive
you in the afterlives. You die with hatred, then arrive you with hatred. But it
is that you the weet.
Most of people arrive in the
shimmering area, because ignorance and naivety on ground were their
part.
The terms karma and
reincarnation such as those are usually used to hang closely with our times and
causaliteitsbegrip. Reincarnation or rebirth means that we have several lives.
Things we have done that be tied up in our previous lives and stipulate the
present; this is our karma.
This idea two conceptions
underpin:
Time exists from a causal
consecution of events; the past causes the events in the
present.
This conception lived very
strong in 19e-eeuwse Western physics and determinism is called. People such as
Blavatsky and Steiner, who in our culture the reïncarnatie has propagated idea,
much by this conception are more strongly influenced then them in the breaches
had.
The past is certain and is
invariable. This in contrast to the present in which one has a certain degree of
freedom in responsibility. Although there concerning this last much discussion
exists I suspect that most of people nevertheless am tended believe
this.
It is clear that the idea of
freedom and own responsibility in the present on strained foot stands with the
determinism of point 1.
Problems
The second point creates
philosophical problems: why would people at the one moment be, however, free
(present) and on the other not (past)?
We have strongly the
inclination the moment which we experience now - the present - extra value to
know; here is absolutely no logical reason for. All moments have been seen from
the point of view of perpetuity equivalent. We can clarify this by thinking
concerning the way we examine a film.
Someone who sits in a cinema
examines a film blade for blade. The events in the film become lijken then
causal and time-tied: the blade that at a certain moment is seen is most
important. It is however also possible the film and unroll even if the blades at
the same time to see. This throws a complete different one slightly on the film:
all blades are now equivalent.
In this last manner we can
look at also to our reality. Every moment is then right and has the same
properties. But is this manner of to look at also correct? And, if this is this
way, is tied up then everything, such as the tale on the film,
also
To let we look at once to
what about this modern physics to tell has.
Time in
physics
Although within current
physics several conceptions over time exist, there is a recent development clear
to a less linear time term. Also 19e-eeuwse the conceptions concerning
determinism and causaliteit are langzaamaan released.
I will call here three
remarkable things
- How does the world see if I
travel on a lichtstraal?
Every physicist weet that
this the question was those young Einstein itself put and which led eventually
to the development of the theory of relativity. The theoretical answer on this
question however less has been confessed.
Presents you itself once that
you on night to ASTRE stands to look at. The most of ASTRE stand a lot of
light-years gone. This means that their light years have had necessary to reach
your eyes. On years located times in the past sent to the ASTRE their
lichtstralen from to unite itself a beautiful idea in the present in your eye
-.
But that is your point of
view. From light to consider sees everything complete differently. For
everything what with the lichtsnelheid moves, it slightly itself therefore,
stands the time quiet. The moment on which the lichtstraal left the ASTRE and
affects your eye is and the same. There is not still distance. The universe
loses as it were its dimensions of time and space and shrivels to a single point
in which everything what which one lichtstraal experienced ever and encountered
has been compressed
Big Bang
By far the most of
astronomers adopt that such a 10 up to 15 billion year suffered a type
oerexplosie from which the universe has arisen, took place. As a consequence
dijt the universe since then. This beginning does not present himself one as a
giant mass which exploded at a certain moment, but as a point of an infinitely
high temperature and compactness that started at the beginning of the time with
the lichtsnelheid from at thighs.
The most accepted theory is
that the time started run the moment these uitdijing started, but that the
oerpunt themselves lie outside the time. It has to therefore incorrect say that
this point lies in the past: people can evengoed say that it is now and in the
future will be. In fact we run up here against a restriction of the language
which it makes our difficult to describe phenomena
niet-tijdgebonden.
We can therefore on this
basis state that the universe exists really from two parts: to the time space
world bound which we experience, and the timeless oerpunt from which the world
which we know has originated.
Itself thinks I that for
people the same money. That every people, deeply in itself, have a point what
loose state of time and space.
adversary
matter
Richard Feynman that until
then not well understood, discovered at the beginning of the zestiger years, it
behavior of particles which one adversary matter calls be well described could
by adopting that it here for ordinary matter goes with negative tijdas: their
past is our future, their future our past. Initially became this simply
introduced as type rack trick, yet nowadays takes one more and more to that this
time inversion is real.
The fact which the behavior
of these particles is not predictable means for us that the past something is
what is not certain.
There seems even exist a type
time symmetry. A range photon, which finds oneself in a type timeless situation,
can split up himself for example spontaneously in an electron (matter) with
positive tijdas and positron with negative (adversary matter)
tijdas.
Reincarnation in the time
space
If the time real how then to
time has been bound a process cannot be such as reincarnation that, however? I
on this will try an answer give by describing point of view the terms
reincarnation and karma from less time-tied. Because penetrated our complete
language of the time term my formulations have been logically seen be not
entirely correct. I hope that the reader of this bit can look at there doorheen
and the idea behind my words tries discover.
To leave we my timeless I,
that always in the time incarneert, the overziel to call. This is the point in
us that loose state of the time space. These overziel are possible we our
proposals as an ASTRE which nasty all to square transmits jets. Every jet
symbolizes a incarnation somewhere in the time space; and every incarnation
represents a certain facet of the overziel. All those incarnations together form
the reflection in the time space of those overziel.
From my time-tied point of
view can I speak now, however, concerning reincarnation and previous lives, but
in reality am not this correctly. From the point of view of the overziel all
incarnations take place at the same time. Every incarnation has its own freedom
and responsibility.
I let give an example to make
the difference between both conceptions clear. Couple of someone has charge of
altitude apprehension. He goes to a regression therapist and yes hears: he
proves to be have fallen in a previous life at pletter. This event a number of
times is lived through and altitude apprehension appears have
disappeared.
The traditional conception is
then that falling dead in a previous life has a fear do arise which is not well
processed in a or other manner and in this life manifests itself as an altitude
apprehension. Aware make and again doing live through cause of that fear ensures
a solution.
I think that reality sits
differently in each other.
There is somewhere someone in
the time space which is fall busy. He has fear. That fear is this way large that
a cry of distress is gone sent by the time space that is caught by a incarnation
with a related mental structure. A incarnation of the same overziel. These
experience the cry of distress as an altitude apprehension. The moment he goes
in regression he links its own conscience with that of the falling person and
moderates its destiny. Shared smart is half smart.
This explains also why
regression therapists sometimes, until their own stupefaction discovered that
causes of mental problems do not lie sometimes in the past but in the
future.
An important difference with
the traditional conception is that the communication takes place always in two
directions: if person A has an influence on B, B has also always an influence on
A, also already they live centuries of each other.
This means that the past lies
not fixed.
Karma
What is now
karma?
The overziel see themselves
reflect in the time by means of a lot of incarnations. All those incarnations
are with each other joined by means of those overziel: whole a dynamic web is.
As soon as a incarnation does something that has consequences on all other
incarnations, and there a response follows.
This process of action and
response is karma. We experience impact of the actions of other incarnations. If
there for example a incarnation decides as a monk by living go, another can
react then with sexual rattans.
This is karma. But we are of
this no victims; we can return indicators by the time space gone.
