Fairy tales








Ik denk dat we alle sprookjes die over het hiernamaals verteld zijn 
nu maar eens overboord moeten gooien. Er klopt namelijk niets van.

Die sprookjes zijn verzonnen om mensen met een kluitje in het riet 
te sturen, omdat de religies op dit terrein eigenlijk geen antwoord
hadden/hebben waar mensen mee verder konden.
WAAR MENSEN MEE VERDER KONDEN. Uit de sprookjes 
die de religies vertellen blijkt hun beperktheid. Uit die sprookjes
blijkt de beperktheid van de verkondigers, en zelfs de beperktheid
in menszijn van de profeten en messiassen die die religies begonnen.
Ook blijkt uit wat Jc allemaal zei over de vader en zo en over
'wie mij volgt zal het eeuwige leven hebben' zijn beperktheid als mens.

We mogen het hem niet kwalijk nemen: hij had (waarschijnlijk, maar
dat is tegen de natuurwet dat je altijd iemand krijgt waar je als mens
mee verder kan!)(dus misschien heeft hij toch planken voor de kop
willen houden!)(puntjepuntjepuntje...) niemand waar hij zelf wat van 
leren kon. Hij had een weg gevonden om mensen te genezen. 
Deze weg werd en wordt altijd gebruikt om te bewijzen dat Jezus 
'van god', DE redder en verlosser was en zo. Diezelfde weg echter
wordt nu veel gebruikt in allerlei therapieën. Dat genezen wordt
hedentendage echter niet 'vader' genoemd, maar 'kosmische energieën'.

Ik weet dat voorspeld is dat er een antichrist zou komen in deze tijd.
Dat ben ik niet, zoals mij verweten wordt: ik ben niet tegen Jc, maar
ik ben verder, ik ben de volgende stap na Jc. Zoals iedereen die
volstrekt eerlijk en kritisch leeft de volgende stap na Jezus IS.

Over andere profeten heb ik het maar niet, want die waren nog
beperkter dan JC. Als je dit boek uit hebt en, waar ik op stá: hebt
gecontroleerd in eigen lijf en leven, kun je aan de hand van de 
na-de-dood-fantasieën van religies hun beperktheid (h)erkennen. 
In welke religie je ook bent opgevoed.

Ik doe mijn verhalen aan de hand van eigen ervaringen, van dingen 
dus die ik gezien en gevoeld heb en niet gevoeld vanuit sentimentaliteit
en dweperigheid en angst, maar als weten vanuit volgende stappen
in de revolutie die ik nog dagin daguit zet. Je kunt ook zeggen: 
ik leef vanuit natuurwetten. Vaak gebeurden die ervaringen op
momenten dat ik met heel andere dingen bezig was.

Mijn verhaal

Ik zal eerst iets over mijzelf vertellen om de betrouwbaarheid van 
mijn verhalen te ondersteunen.
Ik ben katholiek opgevoed. Van heel jong af had ik mijzelf emotioneel
vastgeklonken aan het christendom. Dat christendom leerde dat je in 
de hemel kwam als je maar braaf genoeg leefde. Wat 'braaf' was 
leerde die religie aan de hand van wat men meende te kunnen uitleggen
van wat Jc gezegd en gedaan zou hebben. Maar ook uit het OT en de
handelingen van de apostelen en de overgeleverde tradities.

Maar: wat JC zei en deed was onhaalbaar voor gewone mensen 
(leerde men) en ook het voorbeeld van Maria, die zonder zonde
geboren was, was onhaalbaar. Toch werden zij als idealen ons 
voorgeschoteld. Voel je de kneep van emotionele manipulatie en
beschadiging en ziekmaken?

En ook: als je die idealen niet haalde, lag het helemaal aan jou:
zonde. Het christendom had zorgvuldig uitgeplozen wat zonde was.
Om je echter te troosten en jou hoop te geven waren zowel Jc als
Maria helpers en voorspraken bij god: afschuifsysteem.

Bleef het feit dat die idealen onhaalbaar bleken en dat je dus dagin
daguit zondig was. Dat was een zeer onzekere factor: zou je nou wel
of niet in de hemel mogen? In de katholieke kerk hadden ze daar nog 
een oplossing bij gevonden: de biecht en de daarbij opgelegde
penitentie, een klein of iets groter strafje in de vorm van een paar 
gebedjes of zo. Dan waren je zonden vergeven en kon je op dat 
moment in de hemel komen als je plotseling zou sterven: 
kruidenierspolitiek. Alleen al het feit dat die god of Jc jou iets 
kon vergeven was een afschuifsysteem.

Ze hadden echter toch nog iets waar ze niet goed raad mee wisten: 
als jouw zonden je vergeven waren, was je je straf nog niet kwijt 
verkondigden ze, zonder het gecontroleerd te hebben. Zoals ze alles 
zomaar verkondigden zonder het te controleren.Wat een onzin
allemaal, maar het werd ons zo voorgeschoteld. Welnu: daarvoor
vond Men de aflaten uit: je moest een gebed of serie gebeden doen,
of een of andere noveen houden, of een bedevaart en dan werd jou
de straf ook kwijtgescholden: alweer kruidenierspolitiek. Zo hing 
ons leven van afschuifsystemen en kruidenierspolitiek aan elkaar 
en ikzelf zat daar emotioneel helemaal in. Ik heb wat novenen
gehouden en heel wat aflaten verdiend…

Als ik zeg: 'emotioneel' dan bedoel ik met het hele lichaam,
want voelen doe je met je hele lichaam. De gang van zaken was
eigenlijk een spiraal: jou werd een ideaal voorgeschoteld en
afgedwongen met
beloning bij streven naar dat ideaal en
straffen tot zeer strenge straffen bij het in gebreke blijven.

Je ging dus steeds weer opnieuw je best doen en dwong je lichaam,
je gevoel dus in de richting van wat jou geleerd werd. Omdat je
steeds weer faalde, 'zondigde', kreeg je andere gevoelens in je lijf:
die van minderwaardigheid, onmacht, angst voor na de dood, 
bewondering voor figuren die dat ideaal wel gehaald hadden, enz.
Naar die gevoelens hoefde je je lijf niet te dwingen, die ontstonden
automatisch als gevolg van die eerdere gevoelens. Dit kun je als
gelovige allemaal controleren met je eigen lijf.

Dan kwam er wat verlichting door gebed, een ritueel, een biecht 
of een goed werk of zo en dat nare viel een beetje weg. Nooit 
helemaal, want dat kon natuurlijk niet.

Na jaren was je een gelovige robot die helemaal vastgedraaid zat in
het geloof. Met lichaam en ziel. Als je niet goed met dingen omgaat,
zetten die dingen zich vast in je lichaam of je steekt er teveel 
energieën in die je zelf nodig hebt of die je aan dingen zou moeten 
besteden die goed voor jou waren. Dan put je jezelf uit. In beide
gevallen maak je jezelf ziek.

Mensen zitten emotioneel vast aan een persoon, bijvoorbeeld als je
verplichtingen aan hem of haar hebt; ze zitten vast aan situaties, 
bijvoorbeeld als je er je geld moet verdienen of als het een groep is
die dezelfde doelen nastreeft, dezelfde dingen gelooft enz., of je gezin.
En een gezin zit vol emotionele wanorde.

Wie zich ergens aan verbonden voelt, zit emotioneel eraan vast en 
dat is ziek, verslaafd of hoe je het ook wil noemen.

Zo zat ik ziek te zijn aan de RK Kerk. En ik dacht dat het goed was.
Ik moet even iets anders zeggen: Men is zo gemakkelijk in het
zeggen van: 'wat stom! Je kon toch beter weten! Je was er toch zelf 
bij bij al die dingen!' Vooral in de hulpverlening is Men zo goed in het
terugschuiven van alle stommiteiten op de patiënt. Ik noem het 
patiënt, want iemand die in de war is is dat ook lichamelijk, dus 
een patiënt.

Maar als je met dingen geïndoctrineerd bent vanaf de conceptie 
door je hele omgeving, niet alleen door je ouders, dan kom je al 
voorgeprogrammeerd ter wereld. Dan blijf je te beïnvloeden tot je 
een robotje bent zoals jouw religie, jouw cultuur dat wil. En blijf in 
godsnaam (!) de schuld niet meer op de ouders afschuiven! Maar op
de religies en de culturen. Dat is de stap die de hulpverlening en de
religies móéten zetten! (Tweede Inzicht)

Ik was dus zeer vroom. Wat er in het evangelie stond was letterlijk
waar en dat zat stevig in mijn lijf verankerd. Toen kwam de beweging
op gang die zei dat het evangelie maar een verhaal was, dat je alles
symbolisch moest zien en ik ging daaraan kapot. Heel mijn wereld
viel in duigen, alle hoop vervlogen, alle zekerheden weg. Ik kon niet 
meer eten en slapen en huilde mezelf leeg. Na 4 dagen was ik kilo's
afgevallen en diep wanhopig. Allemaal lichamelijk, ben je er nog?

Ik riep de betreffende priester, Frans B. die dat sprookje afgebroken
had. Hij hielp mij met déprogrammeren, want dat is het. Ik werd een
enthousiaste progressieve katholiek. Logisch: dit leek veel 
gemakkelijker, minder zwaar en met meer eigen verantwoordelijkheid.
Toch bleven 'hoop' en idealen. Maar hoe het nou precies met god zat 
dat weet men ook in die kringen nog steeds niet. Men is er zelfs trots op
dat Men zoekende is, ook 'progressieve' priesters en dominees. En er
blijft nog van alles te geloven over. En te troosten en te hopen.
Vergevensgezindheid en verdraagzaamheid vieren hoogtij.

Toen kwam Frans Saelman in mijn leven en we zetten samen de 
volgende stap: niks afschuiven op Jc of wat Men dan god noemt,
geen kapstokken, geen afschuifsystemen, geen kruidenierspolitiek,
maar helemaal zelf bewust leven en leren uit wat je overkomt. 
Dan ervaar je God, omdat je het zelf bent. Dan ga je zelf genezen 
en kun je anderen gaan genezen.

Zo ben ik nu dus bezig. Zo probeer ik andere bewust te maken van
hun mogelijkheden en hun onmogelijkheden en de gigantische waarde
van ook dat laatste. Zie vooral mijn boek: 'Het Pad der Wijsheid',
grote stukken eruit staan hier op Internet.

Vanuit dit leven, zeer kritisch, ging ik van alles inzien wat tegen 
alle religies inging, omdat het natuurwetten bleken. Ik ging inzien
dat de waarheid per moment zwart-wit is: óf je bevordert de Goede
Intelligentie óf de slechte, de Kwade.

Een ander verhaal was, dat ik overleden mensen en zelfs dieren
begon te zien. Enkele van die verhalen volgen nu.

De eerste was mijn vader.

Vader

Mijn vader heb ik 3 keer ervaren/gezien. De eerste keer was op
zijn verjaardag: 9 mei 1974. Ik lag met hernia en ineens besefte ik
dat hij achter mij stond. Maar ik wist daar geen raad mee, wist niet 
wat dat betekende. De tweede keer was toen mijn moeder net 
verhuisd was naar een bejaardentehuis en ons huis voor een deel 
leeg moest: mijn broer zou er blijven wonen. Mijn man en ik waren 
in zijn werkkamer en voelden beiden dat vader dáár was. Dat
vertelden we elkaar later pas. Logisch ook: hij was een werkezel, 
zijn werk was bovendien zijn hobby en zijn talenten Dat kamertje was
zijn huis.

Ik sta niet alleen met dit gevoel. Het gros van de mensen met een
dierbare overledene ervaren hem of haar dagelijks om zich heen op
allerlei manieren. Dat is een vorm van zien. Veel mensen beseffen
niet dàt ze zo iemand zien. Ze denken dat het verbeelding is. Dat is
alweer iets wat de religies ons hadden moeten leren: dat je gevoelens
dat je vader of je vrouw of kind bij jou in huis is juist zijn. 
Niks hemel of hel...

De derde keer was een paar jaar later en dat ging heel vreemd:
ik zette een plaat op: "Hamburger Concerto" en ineens klonk er
een klagelijk gezang doorheen, waarbij ik onmiddellijk aan mijn
vader dacht, al was het zijn stem niet. Ik pakte mezelf terug:
"geen projecties! Nuchter blijven!" en zette de plaat zacht om te 
horen of het geluid ergens anders vandaan kwam. Dat was niet het 
geval. Ik zette de plaat harder en daar was het weer. Heel treurig.
Die middag belde ik mijn zus op en zij vertelde mij, nog vóór ik haar
mijn verhaal vertelde, dat juist op dat moment ons huis in B. 
verkocht was. Hij was zijn eigen kamer kwijt. Waar je emotioneel/lichamelijk 
aan vastzit, daar zit je na je dood ook aan vast. Dat is toch logisch!

Dat gevoel wat ik toen had ben ik nooit meer kwijtgeraakt, dat gevoel
van: als een dode zó treurt omdat hij de plek kwijt is waar hij 
emotioneel aan gebonden was, waar zit hij dan daarna? En waar moet je
heen als je dat alsnog kwijtraakt?

Oma

De tweede was mijn oma.

Door de VOS-cursussen en alles wat ik in andere vrouwengroepen 
mezelf bewust werd, kwam ik soms in een crisis. Toen ook weer.

We hadden nabespreking en ik raakte ineens helemaal van de kook:
huilen. 'Toe maar', zei mijn vriendin, 'gooi alles er maar uit, wat wil je
het liefste doen?' 'Schreeuwen', zei ik huilend. 'Schreeuw maar.' '
Maar de buren', zei ik weer. 'Niks mee te maken, en die zijn hier 
wel wat gewend!'

Ik boog voorover en begon te schreeuwen. Mijn vriendin ging intuïtief 
dwars over mij heen liggen, alsof ze een citroen uit wou persen.
Wat werkte dat goed! Dat was nog in de tijd dat de vrouwenbeweging 
met haarzelf als MENSEN bezig was.

Na korte tijd zakte de huilbui weg en ik kwam weer overeind.'
Wat zie je?' vroeg mijn vriendin. 'Mijn grootmoeder', antwoordde ik. 
'En wat zegt ze.' 'Dat ik zo door moet gaan (met bewust en kritisch
leven) en dat dat goed is voor haar
(en ineens stond de kamer vol voormoeders) en al mijn voormoeders!'

Terwijl ik dit schrijf, krijg ik weer die bijzondere rillingen

Woppie

De derde verschijning was Woppie.

Woppie was ons eerste konijntje, een handje vol wit bont met een
zwart neusje: een brandneusje. Ze was al 10 en had van de dierenarts
antibiotica gekregen voor een ontsteking aan haar oog. Vanaf het
eerste moment dat ik haar dat gaf, had ik het gevoel dat ik haar
beton gaf. Ze wilde het ook niet, maar ze kon geen kant op: ik 
dwong haar en ik redeneerde mijn gevoel weg. Vanaf dat moment kon 
ze niet meer poepen en korte tijd later: niet meer eten. Ik liep de 
dierenarts plat, maar die kon niets doen, zag ook niets verdachts,
dacht dat ze een ontsteking aan de baarmoeder had.

5 Dagen later vluchtten mijn man en ik met haar naar de universiteit.
Ze was helemaal uitgedroogd en haar darmen zaten vol. Ze deden wat
ze konden, maar twee dagen later, op zondag, stierf ze onderweg in 
de tas waarin we haar vervoerden naar de universiteit voor een nieuwe
stoot vocht via een infuus.

We kregen daar alle gelegenheid om te huilen en afscheid van haar te
nemen. Ze was ruim 10 geworden en hoe langer een geschiedenis met
iets of iemand of een dier of mens, hoe meer verdriet je hebt bij het 
afscheid. Dat komt omdat je lijf dan voller zit.

 Weer thuis en een paar uur later. Mijn man was in de keuken bezig,
met koffie of zoiets. Ik zat treurig op de bank. Ineens zag ik Woppie
zitten, op haar lievelingsplekje onder het salontafeltje. Ze was zeker
drie keer zo groot! Toen het tot me doordrong dat ik haar echt zag
zitten, wilde ik mijn man roepen om te komen kijken, maar ik wist 
meteen dat het alleen voor mij bedoeld was. Ik had ook de indruk 
dat ze toestemming had van een vrouwelijk wezen om te verschijnen
aan mij, om mij te troosten en mijn wroeging van me af te nemen.

Op het moment dat tot me doordrong dat ze er echt zat, hoorde ik
woorden in mij, háár woorden, dat weet ik zeker!: "Ik ben gelukkig,
ik ben een stapje verder!" Op het moment dat het tot me doorgedrongen
was dat ze dat echt tegen me gezegd had, verdween ze.

Ik was gelukkig met haar komst, maar ik heb toch lange tijd nodig 
gehad om die wroeging af te leven... Vergeven-worden is niet voldoende...

Vriendin

Het verhaal over mijn vriendin Zuster Myriam Therese, voortaan 
Myriam genoemd, is een heel verhaal. Ik zat op de kweekschool.
Zo heette de opleiding voor onderwijzeres toen. Ik was in mijn
tienertijd en vond dat ik het thuis heel slecht had met een moeder
die niks lief was en een vader die een dictator was en broertjes die
me toen nog pestten, me in de hoek drukten. En al die ruzies, die 
constante spanningen...

We kregen in december van het eerste jaar een non in de klas. 
Ze kwam achter mij zitten. Ze heeft me later wel eens toevertrouwd
dat ze het vreselijk vond dat ze onderwijzeres moest worden, maar
dat ze het volhield in de hoop dat ze dan naar de missie mocht.
Voel je de dwang en de 'troost' die ze zichzelf toestond? Ik raakte
met haar bevriend, praatte veel over mijn problemen thuis. Ze was
zo lief voor me. Dan zat ik weer ergens mee en schreef dat op een
briefje, schoof het achter mijn rug op haar bank. Een tijdje later 
voelde ik een vingerprikje in mijn rug, stak mijn hand naar achter
en kreeg een briefje terug... Ik heb ze heel lang bewaard, ze waren 
me zo dierbaar. Ik weet niet hoe ik ze kwijtgeraakt kan zijn...

Ze vond altijd een stiekem plekje in het grote gebouwencomplex
en stal steeds een momentje voor mij, als ik het weer eens niet zag 
zitten. Ze was niet alleen voor mij een praatpaal, maar voor meer
meiden uit onze en andere klassen. Daar kreeg ze wel eens voor
op haar donder van moeder overste, omdat het begeleiden van
studentes haar teveel tijd kostte en het werk was van onze lerares
psychologie. Dan liet ze de anderen 'vallen', maar mij nooit... 
We hielden zo veel van elkaar... We konden ook zo lachen.

Eens had ze weer bij 'moeder' moeten komen en ik zie haar nog
lopen daarna: tranen in haar ogen, maar wel de neus in de wind.
Stom: zo'n klooster, waar je gehoorzamen moet en niet je eigen
gevoel kunt volgen. Mij echter heeft ze niet laten vallen. 
De anderen wel. En ik vermoed dat ze tot het examen die anderen
ook niet meer heeft begeleid. Toen we allebei geslaagd waren, heb
ik nog wel eens gepoogd om haar op te zoeken, maar ik kreeg haar
niet te pakken. Ik had sterk het gevoel dat ik bij haar weggehouden
werd: vriendschappen mochten immers niet voor nonnen...

Ik heb haar slechts één keer toevallig ontmoet: ik was wezen 
solliciteren en stapte de bus uit die zij net instapte...

Een heel jaar heb ik geprobeerd...

Ik kwam in het ziekenhuis, voor de eerste longoperatie. Mijn man,
toen nog verloofde, bracht op 'n dag een krantenknipsel mee:
mijn vriendin was weg, naar de missie. God wat had ik een 
verdriet en wat was ik woest!

Weer thuis ben ik gaan schrijven. Dat waren al spoedig geen
babbelbrieven meer: ik was nou eenmaal een filosoofje. Ik kwam 
ook met heel persoonlijke dingen. Af en toe MOCHT ze terugschrijven.
Dikwijls zei ze dan bij wijze van waarschuwing dat mijn brieven
gelezen werden door haar overste: censuur. Dat wist ik best, maar 
ik had niets te verbergen.

Toen ze de eerste keer op verlof kwam, bracht ze een paar uur bij
mij door. Ik was inmiddels getrouwd. En ik heb haar er altijd van 
verdacht dat ze me stiekem kwam opzoeken: haar zus woonde in
onze stad en daar logeerde ze een paar dagen...

Ik bleef schrijven, kwam in mijn veranderingsproces, gevolgd door
het feminisme en liet haar meeleven met mijn ontwikkeling. Ze schrok
nogal eens van mijn brieven, zei ze eens toen ze op verlof was, maar
zag dan later in dat ik gelijk had. Ze was zo eerlijk! Ze had veel aan
mijn geschrijf, en gebruikte, wat ze nu zelf verwerkte door mij, 
voor haar leerlingen. Alhoewel gehandicapt, werden die vrouwen 
geëmancipeerder dan andere vrouwen van dat land... Ook als ze al
wijd en breed uit het doven-instituut weg waren, bleven ze contact 
met haar houden, advies aan haar vragen... Ze had het heel druk
met corresponderen.

Bij het laatste bezoek aan Nederland vóór haar pensioen, 
had ik haar opgehaald uit B. en weer teruggebracht. Ik zette
haar af aan de achterkant van het klooster. Daar was een 
plantsoentje met een achterpoort naar de kloostertuin.
Ik stond met de auto langs de stoeprand op een plaats waar ik
niet stil mocht staan. Ik kon dus onmogelijk uitstappen, heb in
de auto afscheid genomen... Ze liep van me weg... De motor 
ronkte zachtjes. Het was stralend weer, hoogzomer. Midden
in dat plantsoen stond ze stil, keerde zich om, keek zó lief... zwaaide.
Ik zwaaide terug en ineens wist ik dat ik haar nooit meer terug 
zou zien... Ik verklaarde mezelf voor gek: over een paar jaar
zou ze voorgoed naar Nederland komen en dan konden we samen
op vakantie en eens helemaal goed bijpraten. Er was geen enkele
reden om zo te doemdenken...

Maar dat beeld heb ik van haar nog steeds, zo lief als ze keek...

Toen kwam ik op een punt waarop ik wilde gaan scheiden. 
Totdantoe had ik nooit iets over mijn huwelijksproblemen gezegd 
of geschreven. Wat ik erover schreef was in het algemeen.
Eigenlijk geen wonder dat ze zo schrok en zo reageerde zoals ze deed,
zie ik nu ineens: ze had die verhalen niet toegepast op mijn 
huwelijk/gezin... Maar nu móést ik het haar wel schrijven: ik kon 
niet zomaar plotsklaps gescheiden zijn, zonder dat ze het wist.

Ze schreef kwaad terug: als zij getrouwd was, zou ze altijd de minste zijn. 
Toen heb ik haar geschreven dat ze dan nu vol reuma zou zitten of die 
hele rij huisvrouwen-kwalen zou hebben; dat ze reageerde vanuit ideeën,
vanuit idealen over huwelijk en gezin, die ten koste gingen van 
vrouwen; dat ze geen ervaring had; dat ervaring vóór wetenschap, 
vóór ideeën, idealen gaat; dat mijn ervaringen dezelfde waren als die 
van miljarden andere vrouwen; dat het huwelijk zo in elkaar zat, ook
bij ons.

Ik schreef over mijn moeder: dat ik haar begreep en blij met haar
was; dat ze een góéde moeder was geweest; dat ik er 'fout' aan had 
gedaan me indertijd zo te beklagen; dat we daarover zouden moeten
praten als ze naar Nederland kwam. Het was tóén wel goed, omdat
we allebei niet anders wisten en konden, maar we moesten dat nú
bespreken met elkaar. Schrijven was te ingewikkeld...

Toen heeft ze me afgeschreven... Ik heb nog verscheidene keren
geprobeerd... Kreeg helemaal geen antwoord meer. Hoe kon ze mij,
iemand waar ze van hield, die van haar hield, nou zó plotseling, zó
definitief afschrijven? Ik besefte al heel lang dat, als ze indertijd
geen non was geweest, wij goede vriendinnen zouden zijn gebleven.
Misschien waren we wel gaan samenwonen... Erger was: hoe kon ze
iemand die duidelijk dingen geleerd had en nog leerde, zo afschrijven?
 

Na een paar jaar belde ik naar haar klooster, omdat ze inmiddels 
met pensioen weer in Nederland moest zijn. Ik heb haar nóg eens
geschreven, geen antwoord. In '93 op haar verjaardag (mijn man 
en ik waren een weekje in Duitsland) heb ik haar de hele dag met 
me meegedragen, voelde me zo treurig... Thuis schreef ik haar 
meteen een brief.

Na een paar dagen kreeg ik een envelop met het handschrift en de 
naam van een andere non en mijn brief... Ik dacht nog gemeen: 
'ze heeft iemand anders mij mijn brief terug laten sturen,' maar dat
kon niet, want zo was zij niet! In het begeleidende briefje stond dat
mijn vriendin al drie maanden dood was!

Ik heb veel gehuild, was kwaad, begreep niet waarom ze me niet 
geroepen had toen ze ziek bleek te zijn, ze wíst dat ik kon genezen.
Ik was verdrietig, ook omdat we dingen niet recht hadden kunnen
zetten. Ik had zo gehoopt dat ik alles met haar had kunnen doorpraten,
al wist ik wel dat ze dan waarschijnlijk het klooster uitgegaan zou 
zijn... Ik verwacht nog altijd van volwassen mensen dat ze de onderste
steen boven willen hebben, dat ze kost wat kost de waarheid willen weten. 
Waarom durven mensen dat niet? Ik wéét wat angst is om zekerheden
los te moeten laten, angst voor de reacties van anderen en veel 
mensen rondom mij kennen die angst... Waarom durf ik wel en anderen
niet?

Ik vond het vreselijk dat ze zó dood was gegaan: als een non, met al 
dat gehoorzamen wat ze had gedaan, met al dat bidden, die plichten,
kloosterregels, die idealen, dat uitsloven en zo... Dat niet-dingen-willen-leren, grenzen-trekken… Hoe zat ze nú? Na dit leven? En wat kon ze ermee?

Al spoedig had ik af en toe het gevoel dat ze bij me was, maar ik wilde 
me niks inbeelden, dus schonk ik er geen aandacht aan. Intussen liep ik 
dikwijls te huilen en in de war te zijn.

Op een gegeven moment was ik achter mijn computer ingespannen
met mijn boek bezig en ik voelde haar plotseling zó duidelijk, bijna
opdringerig: ik móést haar wel gewaar worden. Ik begon weer te huilen 
en zette mijn computer op nul. Ik wist dat ze rechts van me stond, 
naast de boekenkast. Ze droeg kloosterkleren, die ze allang niet
meer gedragen had, zwart met een sluier. Ze keek niet gelukkig.
Ze leek verrast over mijn verdriet. "Je moet niet zo verdrietig zijn Ien,"
kwamen de woorden in mijn hoofd, "ik heb hier voor gekozen, ik heb
het zelf zo gewild!"

Ik was zo blij haar te 'zien', maar anderzijds ook in de war. Ze
bedoelde dat ze gekozen had voor deze manier van leven en dus 
ook van sterven. Ik wist zo gauw niks terug te zeggen, te vragen.
'Ik zal zorgen dat je boek uitgegeven wordt.' zei ze nog. Toen was ze weg.

Ik had wel het gevoel dat ze nog een heel eind te gaan had. Dat had 
niet gehoeven als we dingen hadden kunnen doorpraten, uitwerken. 
Dan was ze niet ziek geworden en had nu nog lekker geleefd... Maar
ik was nog steeds verdrietig, dat moet er toch uitgeleefd worden. 
Het hielp niet dat ze het zei. Wel hielp het dat ik besefte dat ze zorg
om me had, me niet vergeten was, nog van mijn hield...

Maar mijn vraag bleef, waarom ze me niet geroepen had. De 
consequenties besefte ze natuurlijk net zo goed als ik. En die kon ze
niet aan, omdat ze er nog niets anders voor in de plaats kende,
laat staan dat ze dat andere wàs. Daardoor werd ze na haar dood
met die consequenties geconfronteerd, toen er niets meer te 
veranderen viel, zo zonder lichaam. Het enige wat ik eraan kon
doen was: dit bekend maken en dat heb ik toen ook gedaan, zodat
dingen die door haar gehoorzaamheid, idealisme en vroomheid
verkeerd waren gegaan, rechtgezet konden worden door al degenen
met wie ze te maken had gehad. Als die wilden/durfden tenminste...

Ik heb na haar verschijning geschreven aan de zuster die mij 
geschreven had met de brief van Myriam. Myriam zelf had mij de 
boodschap doorgegeven: 'je moet naar mijn klooster gaan!' Om te
proberen de nonnen daar een ander zicht te geven op hoe een mens
hoort te leven: bewust en kritisch, en zich onafhankelijk makend
van àlles en iedereen!

Ik ben er heen geweest, naar dat klooster. Ik heb alle ruimte 
gekregen om te huilen als dat zo uitkwam. Ze waren erg lief 
voor me. 'Ze is gestorven aan een te groot hart,' zeiden ze.
De zuster met wie ik sprak zei: 'ze had een groot hart, stond
voor iedereen klaar. Ik weet niet of een te groot hart iets te
maken heeft met een groot hart?' Ik antwoordde: 'reken daar 
maar op, dat is wel zeker!' Ik ben op haar kamer geweest, waar
nu een andere zuster woonde, maar ik voelde dat zij daar ook 
nog was... Ze zat ineengedoken op het hoofdkussen, maar ik 
wist niet wat ik moest doen. Dat hele klooster hing trouwens 
vol nonnengeesten…

Dat ik probeerde de zusters een ander zicht op na de dood te
geven was vergeefse moeite: Men had geen oor naar mij, sprak 
steeds over: 'Myriam zou nu vast wel in de hemel zijn…' terwijl ze
daar zat: op haar vroegere bed…

Ik besprak dit met iemand en laat dat verhaal volgen. Uit: JOANNES XXIV

'Waarom ben je tóén niet naar haar toe gegaan Ina?'

'Ik durfde niet,' bekende ik, verschrikt door die onverwachte vraag.

'Waarom durfde je niet?'

Daar moest ik over nadenken: ik had vaak op het punt gestaan er 
heen te gaan, naar haar te vragen, haar op te bellen… En ik begon
me te schamen, vertelde hem dat ook: ik had niet gedurfd omdat ik 
bang was, bang voor ruzie, bang om de deur gewezen te worden.

'Dan is het mede dank zij jouw angst dat…'

'O God o God!' En ik borg mijn hoofd in mijn handen, was kwaad op
mezelf, wroeging verlamde me. Maar hij had weer zo gelijk: als ze
me had gezien, had ze misschien wel opengestaan. Ik had tenminste
iets kunnen zeggen, wat beter was geweest dan dat gestuntel met 
brieven. Ojee: 'wat een schuld kan een mens op zich laden!'

Hij legde zijn hand zwaar in mijn nek:

'Je hoeft jezelf niets te verwijten Ina: zelfs dit hoorde erbij: dat je 
bang was. Het heeft zo moeten lopen. Het heeft zo gemóéten!'

Hij nam mijn handen voor mijn gezicht weg, draaide mijn wat onwillige
hoofd naar zich toe en zei:

'Je moet me aankijken Ina (wat ik met enige tegenzin deed, bang
voor een veroordeling, voelde zijn bijkans zwarte in mijn tegenstribbelende 
ogen kijken): 'spinnenwebbenvrouwtje,' glimlachte hij.

'Dat jij nog kan glimlachten!' riep ik uit, 'en een grapje maken!
Het gaat over een mensenleven!' Meteen werd hij ernstig. 'En ik
wil niet meer dat je me spinnenwebbenvrouwtje noemt! Ik ben 
een volwassen vrouw die met serieuzer dingen bezig is dan 
spinnenwebben in haar kop breien!'

'Je hebt gelijk Ina: het is te ernstig. En ik zal je niet meer zo 
noemen. Het zijn geen hersenspinsels van je. Ik bedoel het ook
alleen maar als vergelijking met jouw in-de-knoop-zitten!

Maar ik wou je dit zeggen: je hebt herhaaldelijk, in elk geval 
schriftelijk, geprobeerd contact met haar te maken. Dat wilde
ze duidelijk niet. Maar vooral: ze heeft jou gezegd bij haar 
verschijning: "ik heb dit zelf zo gewild, ik heb hier voor gekozen!"
Daarmee nam ze de hele verantwoording op zich!'

Opgelucht keek ik hem aan. Voelde een last van mij afglijden,
een last waar ik me niet bewust van was geweest…

We zaten zwijgend bij elkaar. De wroeging was van me afgevallen, 
ik voelde me vredig, ondanks het verdriet.

Ineens zei hij:

'Je hebt zoveel voor haar betekend en dóór haar voor anderen, daar is 
jouw verdriet maar klein bij! En ik zeg net zoiets als toen je me over je
vader vertelde: als je toen met haar was gaan samenwonen, had je
nooit zóveel voor haar kunnen betekenen, want dan had je de
dingen niet geleerd uit te leven die je geleerd hebt. Je had onmogelijk
jouw moeder kunnen gaan begrijpen als je niet zelf getrouwd was
geweest!' zei hij met nadruk op elke lettergreep, 'je had dan dat
boek niet kunnen schrijven, had hier nu niet gezeten. Het is goed zo 
Ina, het is zó goed zo. Huil je verdriet maar uit, dat zit er nou eenmaal, 
maar je hoeft niet in de war te zijn.' En hij sloeg zijn armen om me 
heen, liet me op zijn schouder uithuilen.

Broer Piet

Mijn broer Piet stierf. Hij was een zeer gelovig man, deed van alles
voor en in de kerk, onder andere speelde hij orgel.

Een dag of 3 voor hij overleed, verscheen hij een keer aan mij en
zei: 'Je hebt helemaal gelijk Ina! Je hebt helemaal gelijk!' Mijn 
vriend zei dat hij toen waarschijnlijk even 'weg' was geweest.

Na zijn dood verscheen hij aan mij midden in de nacht. Hij stond met 
zijn armen wanhopig uitgespreid op zijn eentje helemaal in het 
hartstikke donker. Mijn kamer is niet donker: ik slaap met de gordijnen
open en er is in de buurt veel licht vanuit de achtertuinen uit angst voor
inbrekers. Dus dàt donker was het niet.

Ik wist niet zeker of ik hem echt gezien had en vroeg het mijn vriend,
een deskundige. Hij vroeg wat ik gezien had, hoe de omgeving van 
mijn broer eruit zag. 'Hij stond in het donker', zei ik. 'Dan heb je hem
echt gezien.'

2 Weken later kwam hij weer. Nu stond hij nog wel helemaal in zijn
eentje, maar in een grote grasvlakte. Hij was ook niet meer wanhopig.

Toen schreef ik deze brief aan mijn schoonzusje:

"Verbaas je niet als je het gevoel hebt dat Piet nog bij jou thuis is: 
dat is heel dikwijls de realiteit: overledenen gaan naar de plek en/of
naar de persoon waar ze de sterkste band mee hebben. Hèbben ja, 
want die band is zomaar niet weg. De religies komen aanzetten met
hemel en nirwana enz. Maar dat klopt niet: mensen blijven in de 
situaties waaraan ze verknocht zijn.

Veel mensen die een kind, een man, een vrouw verloren hebben
waar ze zeer aan gehecht waren, lees: waar ze emotioneel zeer 
afhankelijk van waren... ervaren duidelijk dat de geest van de dode
nog aanwezig is in huis... Dat is de realiteit: de geest blijft bij degene
en in de situatie waar hij/zij 'van hield', waar hij/zij dus emotioneel van
afhankelijk is.

Bijvoorbeeld: P. en ik hebben indertijd mijn vader ervaren in zijn
werkkamer in het huis in Den Bosch. Later gaf hij een treurend 
signaal via een plaat: 'Hamburger concerto', terwijl op dat moment
het huis in Den Bosch verkocht werd: hij moest het huis daardoor
verlaten. Ik wist niet dat op dat moment het huis verkocht werd,
dus het was niet mijn invloed...

Ik zag mijn eerste konijntje, een paar uur na haar dood. Ze zat
drie keer zo groot op haar geliefde plekje onder het salontafeltje:
'ik ben gelukkig,' zei ze mij, 'ik ben een stapje verder...'

Ik zag oma van moeders kant, die een belangrijke boodschap voor
mij had: 'je moet zo doorgaan (ze bedoelde: bewust en kritisch leven), 
dat is ook bevrijdend voor ons', en meteen stond de hele kamer vol 
voormoeders.

Ik zag kort geleden mijn vriendin Myriam... Wat zat ze daar in
het klooster in elkaar gedoken op het bed wat eigenlijk niet meer
van haar was... Ze had mij de boodschap doorgegeven: 'je moet 
naar mijn klooster gaan!' Om de nonnen daar te proberen een ander 
zicht te geven op hoe een mens hoort te leven: bewust en kritisch, 
en zich onafhankelijk makend van àlles en iedereen! Maar dat was
vergeefse moeite: Men had geen oor naar mij, sprak steeds over: 
'Myriam zou nu wel in de hemel zijn...' terwijl ze daar zat: op haar 
vroegere bed...

Mijn schoonzuster B. voelt nog voortdurend haar man, de oudste 
broer van Pierre om haar heen. Datzelfde kan ik van anderen vertellen.
Zo logisch ook.

Ik moet je zeggen dat ik Piet opnieuw bij me heb gehad, een paar weken
geleden, een dag of 15 na zijn dood. Hij wist echter niet hoe hij contact
met mij moest maken en ik wist het ook niet. Ik heb hem gezegd dat
hij gewoon met mij kon praten, maar dat vatte hij niet. Ik sprak er over
met mijn vriend, helderziende, homeopaat, handlijndeskundige, 
chakra-healer, magnetiseur. Een eerlijk mens. Hij vroeg mij of ik Piet
gezien had. In eerste instantie voelde ik nl. zijn aanwezigheid. Maar ik
zei toch, ondanks mijn neiging tot ontkenning door voorprogrammering 
door o.a. de kerk, en om het verbeelding te vinden, dat ik dàcht hem
gezien te hebben. Maar mijn vriend vroeg hoe zijn omgeving eruit zag.
Ik zei: 'Piet stond in het donker.' Daaraan wist mijn vriend dat ik 
Piet echt gezien had.

Mijn vriend zei dat ik de volgende keer aan Piet moest zeggen dat
hij naar het licht moest gaan. Dat zal ik dan maar doen. Maar misschien
heeft hij het inmiddels begrepen.

Vergis je niet: ik ben er niet op uit om met geesten te verkeren: 
die moeten hun eigen leven leiden/lijden(?) over de grens. Wij moeten
er vanaf blijven. En voor mijn genezen heb ik ze niet nodig: ik doe het 
met mijn eigen energieën.

En: ik genees ook niet door middel van kosmische energieën.
Wat ik doe is iets toevoegen aan de kosmos. Wat ik doe is kennelijk 
nog nieuw. Het is veel meer dan magnetiseren. Vandaar dat ik met
mijn eigen energieën ook geesten uit kan drijven. Zowel uit ruimtes 
als uit mensen. Ik heb daar bewijzen voor.

Lagere geesten willen graag mensen inpikken en veroorzaken dan
stemmen in hun hoofd of ze dwingen hen om zichzelf allerlei ellende 
aan te doen. Zulke mensen zijn vaak heel zachtaardig en gevoelig.

Sommige geesten hebben niet geaccepteerd dat ze dood zijn en blijven
vaak eeuwenlang in ruimtes hangen waar ze oorspronkelijk thuishoorden.
Ook zo'n geval heb ik verdreven. Dat doe ik op een heel simpele
manier en ik hoef er niet eens voor naar zo'n ruimte of persoon 
toe. Ik vul de persoon of de ruimte met mijn energieën en 'druk' 
de geest uit de persoon of de ruimte. Een ruimte dicht ik dan
helemaal af met mijn energieën, zodat er geen geest meer in kan.
Rond de persoon zet ik een soort 'stolp' van mijn energieën, zodat
de persoon beschermd wordt. In psychiatrische inrichtingen zou ik
veel goed kunnen doen!

Intussen, Grietje heb ik Piet opnieuw gesproken. Hij zit niet meer
in het donker en was ook niet meer zo rampzalig uitzichtloos, maar
wel heel alleen. En weer: 'jij hebt gelijk Ina!' En ook: 'het spijt me'.
Maar dat laatste hoefde van mij niet meer, daar ben ik al mee 
klaar, fijn voor hèm dus dat hij zover is gekomen. Wel: 'Ik moet
nog een heel eind!'"

Mijn Moeder
Ik heb mijn moeder niet gezien, terwijl ik dat eigenlijk wel verwachtte
nadat ik haar een jaar na haar dood ben gaan begrijpen.

Op een dag zei ik: 'Ik wou je wel eens zien Moeder!' Toen hoorde ik
haar stem in mijn binnenste: 'IK BEN ALTIJD BIJ JE!'

Dat vond ik heel logisch.

dit hoort bij ervaringen

Hemel? Niks hemel!

Nu ik zoveel heb gezien over geesten die tegen mij eerlijk durfden zijn, 
is voor mij dat idee van: 'als je maar gelovig bent kom je in de hemel' 
en 'Jezus redt, hij vergeeft je alle zonden en dan kom je bij hem in de
hemel' gewoon bedrog die veel slachtoffers maakt.

Ik was bij mijn vriend, helderziende. Die vroeg mij: 'ken je ene 
Theo?' Ik zei: "dat is mijn zwager die ruim een jaar geleden
overleden is" "Hij is hier. Ken je een Mien?" Ik zei dat dat zijn 
zuster was. "Je moet haar van Theo zeggen dat hij het goed maakt."

Als er één was die zijn vrouw emotioneel zwaar onderdrukt heeft
was het Theo wel. Hij was een egoïst met alleen eigenbelang als 
dringend onderwerp. Hij had mij meer dan eens de mond gesnoerd
omdat ik dingen wilde zeggen die verder gingen dan het
christendom… Ik kon mij niet voorstellen dat die 'goed aangekomen'
was. Ik hoor vaker van dat soort gezegdes over mensen in speciale seances.

Ik geloof die geesten niet meer: niks hemel, niks 'goed aangekomen'… 
Het is ook niet te controleren. Trouwens: wie bewust leeft, heeft het
niet nodig om te weten wat er na de dood is. Geesten die toch 
menen iets door te moeten geven van hun toestand weten niet wat 
goed is voor mensen. Geesten die dingen voorspellen, voornamelijk 
rampen en bedreigingen, weten ook niet wat goed is voor de levenden. 
Daar kun je beter niet naar luisteren.

Ik ben zelfs bang dat het zó zit: geesten verschijnen aan mensen die
op hun "niveau" zitten en wel om hen daar te houden, zodat ze ze later
bij zich kunnen hebben. Ik ban bang dat ze dáárom zeggen dat
het "goed" met ze gaat of dat ze "goed" aangekomen zijn!

Ook begin ik te vrezen dat gelovigen die na hun dood dus niet in 
die beloofde hemel komen en die beloofde Jezus niet zien, zichzelf 
verwijten makend dat ze niet genoeg christen zijn geweest. En DAT 
is een hel! Terwijl het niet waar is!

Helaas is deze ervaring anoniem  mij toe gezonden
©Martina
I
a
Hedentendage however did not 'father' call, but 'kosmische energies'.

I know that predicted is that an antichrist are come in this time.
That am not I, like me is reproved: I am not against Jc, but
I am further, I am the next step after Jc. Like everybody that
Complete truthful and critical lives the next step after Jezus IS.

Over other prophets do not have had the nerve I but, because that am still
More limited then JC. If you have this book from and, true I on stá: Has
Supervised in own body and life, you may with the
After-the-dead-fantasies of religions their limitedness (h) acknowledge.
In which religion your also have been raised.

I do my stories with own experiences, of things
So that I seen and sensed do not have and sensed from sentimentaliteit
Both dweperigheid and fear, but as know from next steps
In the revolution that I still dagin daguit put. You can say also:
I live from nature laws. Often that experiences took place on
Moments that I gauge quite other stuff busy was.

My story

I will tell first something over myself to the reliability of
My stories to support.
I have been raised catholic. Of quite cub off I had myself emotional
Riveted on the Christianity. That Christianity learnt that you in
The sky come as you lived but good enough. What 'good' was
Learnt that religion with what one meant to can lengthen
Of what Jc said and done are have. But also from the OT and the
Actions of the apostles hand over and the traditions.

But: What JC said and did was nonpracticable for grass-root
(One learnt) and also the example of Mary, that without sin
Born was, was nonpracticable. Nevertheless they were as ideals our
Dished up. Feel you the kneep of emotional manipulation and
Damage and ziekmaken?

And also: If you that ideals did not get, it lay completely on jou:
Sunned. The Christianity had carefully uitgeplozen what sin be.
To you however to comfort and jou hope to give were both Jc and
Mary enablers interceded and in god: Afschuifsysteem.

The fact stay that that ideals whiten nonpracticable and that you so dagin
Daguit sinful was. That was a very uncertain factor: You would probably well
Or in the sky can not? In the catholic church they had there still
A solution in find: The confession impose and the there
Torment, a small or something bigger punishment in the form of a couple of
Prayers or so. Then are you sent forgive and can you that
Moment in the sky come as you would retreat suddenly:
Grocer politics. Only all the fact that that god or Jc jou something
Can forgiven was an afschuifsysteem.

They did not have however nevertheless something else stuff they good council along knew:
If your sent you forgiven had been, you was not your punishment lost
Proclaimed they, without it supervised to have. Like them everything
Just proclaimed without it to supervise.What a nonsense
Only, but it dish up werd our so. Welnu: Before
Find out One the stop: You have to a prayer or series prayed do,
Either some sort of noveen hold, or a pilgrimage and then will jou
The punishment also kwijtgescholden: Again grocer politics. So hung
Our life of afschuifsystemen and grocer politics on each other
And ikzelf sat there emotional completely in. I have what novenen
Held and quite what stop deserved ...

If I say: 'Emotional' then intend I gauge the whole corpus,
Because feel do you with your whole corpus. The proceeding was
Basically a spiral: Jou was dished up an ideal and
Compeled with
Reward in strive for that ideal and
Punishments till very severe punishments in it stay in gebreke.

You was ok again with so always you granny redo and corpus forced,
Your sentiment so in the direction of what jou was learned. Because you
Always again failed, 'sinned', you got other feelings in your body:
That of inferiority, faint, fear for after the death,
Admiration for figures that that ideal well got had, etc.
To that feelings needed your body not too force, that emerged
Automatically as a result of that earlier feelings. This may you as
Believer supervise only with your own body.

Then came to an end what illumination by prayer, ritual, a confession
Either a good work failed or so and that nare a little. Never
Completely, because that could not of course.

After years you bore with a religious robot that completely vastgedraaid in
The faith. With corpus and soul. If you do not deal well with things,
That things fix themselves in your corpus or you put there surplus
Energies in that you ask yourself or that you on things must
Spent that well for jou had been. Then you abate yourself. In both
Fallen maak you yourself diseased.

People detain emotional on a person, for example as you
Duties on him have or hair; They detain on situations,
For example as you honour you must make money or as the a group is
That the same targets hunts after, the same things happens etc., Or your family.
And a family sits crowded emotional disorder.

Who somewhere with connected feels, detain emotional there and
That is sick, addicted or how you it also call will.

So I be sick on the RK Church. And I thinks that the good was.
I must say even something otherwise: One is so readily in it
Say of: 'What dumb! You could know nevertheless better! You were nevertheless yourself
In in all that things!' Especially in the assistance One is so well in it
Slide back of all stupidities on the patient. I call it
Patient, because someone that in the war is is that also physical, so
A patient.

But as you with things geindoctrineerd are from the conception
By your whole environment, not only by you older, then bowl you all
Preprogramed to world. Then you stay to influence till you
A robot is like your religion, your culture intends that. And remain in
Heaven's sake (!) The fault no more on the parents afschuiven! But on
The religions and the cultures. That is the step that the assistance and the
Religions put MóETEN! (Second Understanding)

I was so very pious. What there in the gospel stood was literal
Stuff sat and that soundly in my body entrenched. When the movement come
On passage that said that the gospel but a story was, that you everything
Symbolical must see and I thereby break down. Whole my world
Fall in duigen, all hope last, all certainties way. I could not
More eat out and both and wept myself. After 4 days I was kilograms
Falloffed and deep desperate. Only physical, be you still?

I called the concerning priest, French B. That that fairy tale break
Have. He helped me with deprogrammeren, because that is it. I was a
Enthusiastic progressive catholic. Logical: This seemed much
Easier, less hard and with more own responsibility.
Nevertheless 'hope and ideals stayed'. But how all exactly with god sat
That one knows also in that societies still not. One is self proud of
That One is searching, also 'progressive' priests and vicars. And there
Lasts still of everything to happen. Both to comfort and to hope.
Vergevensgezindheid and tolerance heyday celebrate.

When French Saelman in my life come and we put together the
Next step: Nothing afschuiven on Jc or what One then calls god,
Do not hallstands, do not afschuifsystemen, no grocer politics,
But completely itself consciously life and learn from what you happens.
Then experiences your God, because you the yourself are. Then you go cure yourself
And heal your may go others.

So I am now so busy. So I try to make other consciously of
Their possibilities both their impossibilities and the gigantic value
Of also that last. See especially my book: 'The Path of the Wisdom',
Big much out stand here on Internet.

From this live, very critical, I resisted of everything view what
All religions started, because it nature laws appeared. I went to recognize
That the reality per moment-whitened is black: Or you promote the Good
Intelligence Or the bad, the Evil.

An other story was, that I died people and itself animals
Start to see. Some of those stories follow now.

The first my father was.

Father

My father have seen I 3 times experienced/. The first time was on
His anniversary: 9 May 1974. I lay with hernia and at once I recognized
That he me supported. But I did not know there a council along, did not know
What that meant. The second time was when my mother net
Moved was to an old people's home and our house for a part
Vacant had to: My brother would there stay to live. My man and I were
In its work chamber and both felt that father was dáár. That
We told each other later just. Logical also: He was a work numbskull,
His work was moreover his sideline and his talents was That chamber
His house.

I stand not only with this sentiment. It gros of the people with a
Dear deceased experience him or hair daily to himself forth on
All ways. That is a form of seeing. Many mean beseffen
Do not see dàt they so someone. They think that it representation is. That is
Again something what the religions us have must learn: That your feelings
That your father either your woman or kid in jou in house is just be.
Nothing sky or hell ...

The third time was a couple of year later and that commited adultery quite:
I set up a plate: "Hamburger Concerto" sounded and at once there
A klagelijk song through, whereby I immediately on my
Father thought, all it was his not vote. I got myself astern:
"No projections! Staid stay!" And the plate put smooth in order to
Hear or the sound somewhere otherwise from come. That was not it
Fallen. I put the plate harder and there it was again. Whole dreary.
That midday called I my sister and she told me, still IN front of I her
My story told, that just on that moment our house in B.
Sold was. He was his own chamber lost. True your emotional/physical
On detain, there detain you after you death also on. That is nevertheless logical!

That sentiment what I when had am I never more kwijtgeraakt, that sentiment
Of: If a dead Zó mourns because he the place lost is stuff he
Emotional on joined was, stuff sits he then then? And stuff has to you
Forth as you that still loses?

Grandma

The second was my grandma.

By the VOS-courses and everything what I in other women groups
Myself was consciously, I come sometimes in a crisis. When also again.

We had nabespreking and I hit at once completely of the boiling:
Weep. 'Towards but', my girl friend said, 'throw everything there but from, what will you
The nicest do?' 'Yell', I said weeping. 'Yell but.' '
But the neighbors', I said keep out. 'Nothing to witness, and that his here
Something what got used!'

I stooped headfirst and started to yell. My girl friend went intuitive
Transverse over me forth lie, as if they a lemon from wou persians.
What worked that good! That was still in the time that the women movement
With haarzelf as PEOPLE busy was.

After short time sank the huilbui and I come again upright.'
What see you?' My girl friend ask. 'My grandmother' replied, I.
'And what she says.' 'That I so must continue (with consciously and critical
Live) and that that well is for hair
(And at once the chamber stood crowded voormoeders) and all my voormoeders!'

While I this writing, I received keep out that particular quivers

Woppie

The third sight was Woppie.

Woppie was our first rabbit, a hand crowded white fur with a
Black nose: A fire nose. She was all 10 and had of the veterinary surgeon
Antibiotica get for a detonation on her eye. From it
First moment gave that I her that, I had had the nerve sentiment that I her
Concrete gave. She wanted it not even, but she could a side on: I
Hair force and I reasoned my sentiment way. From that moment could
They shit no more and short time later: No more eat. I went the
Veterinary surgeon plateau, could but that do nothing, zag also nothing suspicious,
Thought that she a detonation on the womb had.

5 Days flew later my man and I gauge hair to the university.
Them was completely dehydrated and her intestines sat crowded. They did what
They could, but two days retreated later, on Sunday, them on the way in
The heap transported where we hair to the university for a new
Thrusts liquid via an infuus.

We got there all opportunity in order to weep and good-bye of hair to
Take. She had been over 10 and how longer a history with
Something or someone either an animal or person, how more afflicted you have in it
Separate. That comes because your body volleyed sits then.

 Keep out home and a couple of hour later. My man was in the kitchen busy,
With coffee or something similar. I sat dreary on the bank. At once saw I Woppie
Sit, on her favourite patch under it lounge table. Them was certain
Three times so big! When it till me came through that I her really saw
Sit, wild I my man call in order to come to look, but knew I
Immediately that it only for me meant had been. I had also the impression
That they permission had of a feminine be in order to appeared
On me, to comfort me and my remorse of me to shorten.

At the moment that till me came through that she there really sat, I heard
Words in me, know for sure háár words, that I!: "I am happy,
I am a step further!" At the moment that it till me penetrated
Was that she that really against me said had, them defuncted.

I was happy with her arrival, but I ask nevertheless long time
Had to live that remorse off ... Are forgiven is not sufficient ...

Girl friend

The story over my girl friend Sister Myriam Therese, henceforth
Myriam called, a whole story is. I sat on the couch-grass school.
So the training for schoolmistress called when. I was in my
Teenager time and found that I call home very bad had with a mother
That was nothing nice and a father that a dictator was and little brothers that
Me pestered when still, me in the corner pressed. And all that quarrels, that
Constant voltages ...

We received in December from the first year a nun in the grade.
Them come me to be hidden behind. She has entrusted me later well once
That she the horrid found that they schoolmistress had to be, but
That she it allowed to go to volhield in the hope that they then the mission.
Do you feel the force and the 'consolation' that she allowed himself? I hit
With her friendly, talked much over my problems home. Them was
So nice for me. Then sat I keep out somewhere along and streak that on a
Letter pushed, the back my back on her bank. A little while later
I felt a finger jab in my back, my hand put to back
And a letter retrievaled ... I have kept them very long, she was
Me so dear. I do not know how I themselves kwijtgeraakt can be ...

She found always a sneaky patch in the good deal building complex
And stall always a moment for me, as I do not call once again saw
Sit. Them was not only for me an emergency phone, but for more
Maids from our and other leagues. There she got well once for
On her thunder of mother overste, because it escort of
Female students cost her too much time and the work was of our female teacher
Psychology. Then allowed she the others to 'fall', but me never ...
We held so much of each other ... We could laugh also so.

Once have had to come she again in 'mother' and I see hair still
Go then: Weep in her eyes, but well the nose in the wind.
Dumb: Such monastery, true your servants must not and your own
Sentiment can follow. Me do not has however allowed them to fall.
The others well. And I suppose that they till the examination that others
Not even more have supervised. When we both succeeded had, have
I still once endeavored hair to visit, but I hair got
Not too get. I had strongly the feeling that I in hair restrain
Be: Friendships could not since for nuns ...

I have met hair only once accidentally: I was pointing out
Run for election and stepped the bus from that she net got on ...

A whole year have tried I ...

I come in the hospital, for the first lung operation. My man,
When still got engaged, brought along on a day a newspaper clippings:
My girl friend was way, to the mission. God had what I a
Distressed and what was I furious!

Again home I have gone to write. That were not all soon a
Chat letters more: I was well once a philosopher. I come
Also with quite personal things. From time to time she COULD write back.
Often she said then just like warning that my letters
Read were by hair overste: Censor. That I knew granny, but
I had nothing to hide.

When them come the first time on permission, bracht them a couple of hour in
Me by. I had married in the meantime. And I have hair there always of
Suspiciously that they me secretly come to visit: Her sister lived in
Our city stayed and there them a couple of days ...

I stayed to write, come in mine change process, followed by
It allowed feminisme and her meal even with my development. She started
Frequently of my letters, she said once when them on permission was, but
See then later in that I am right. Them was so truthful! She had much on
My written, and used, what she now herself processed by me,
For her apprentices. Although gehandicapt, that women were
Geemancipeerder then other women of that country ... Also as them all
Widely and wide from extinguishing-institute way were, they stayed contact
With hair hold, recommendation on her questions ... She had the whole pressure
With correspond.

In the last visit on Holland IN front of her retirement,
Had me hair recovered from B. And again returned. I put
Hair off on the rear of the monk. There was a
Public garden with an eight gate to the monk garden.
I stood with the car along the curb on a place true I
Could not stagnate. I could get out of a car so impossible, have in
The take car good-bye ... She left of me ... The engine
Smooth snored. It was effulgent again, hoogzomer. In the middle
In that public garden stagnated she, overthrew, searched Zó nice ... Waved.
I waved and at once knew I that I her never more astern
Will see ... I explained myself for madman: Over a couple of year
She would meet once and for all to Holland and then we could
On vacation and once completely well bijpraten. There was no some
Keep to so to doom-thinking ...

But that picture has I of hair still, so nice as she searched ...

When come I on a point whereupon I wild to are going to divorce.
Totdantoe had said I never something over my marriage problems
Or written. What I about it wrote was generally.
Basically did not miracle that she so start and so reacted like did she,
See I now at once: She had that stories do not apply to my
Wedding/family ... But now MóEST I call hair well write: I could
Just plotsklaps divorce have been not, without that she it clarifies.

She wrote back mischief: If she had married, she would be always the least.
When have I hair written that she then now crowded reuma would sit or that
Whole file house wifes would have-diseases; That she reacted from ideas,
From ideals wedding and family, that at cost pass of
Women; That she had no experience; That experience IN front of science,
IN front of ideas, ideals goes; That my experiences were the same as that
Of billions other women; That the wedlock sat so in each other, also
In us.

I wrote over my mother: That I hair understood and happily with hair
Was; That she had been a GóEDE mother; That I honour 'fault' on had
Done me previously so to complain; That we would must over that
Talk as them to Holland come. It was TóEN well well, because
We both did not differently know and could, but we had to that nú
Discuss with each other. Letter was to intricate ...

When she has written off me ... I have still several times
Tried ... Do not get completely an answer more. How she could me,
Someone true she of held, that of hair held, well Zó suddenly, Zó
Definitive write off? I recognized all very long that, as them previously
Nun had no been, we good girl friends would have been stayed.
Perhaps we had gone well to live together ... Worse was: How she could
Someone that clear stuff have learned and still learnt, so to write off?
 


After a couple of year called I to hair monastery, because them in the meantime
With retirement again in Holland had to be. I have hair NóG once
Written, no answer. In '93 on her anniversary (my man
And I am a week in Germany) has I hair the whole day with
Me felt meegedragen, so dreary ... Home wrote I her
Immediately a letter.

After a couple of days got I an envelop with it script and the
Name of another nun and my letter ... I think still have in common:
'She has allowed someone else me my letter astern to send,' but that
Can not, because so was not she! In the incidental letter stood that
My girl friend was all three months death!

I have much wept, was angry, did not did not understand why them me
Called have when she diseased appeared to be, them wíst that I can heal.
I was sadly, also because we do not stuff law have may
Put. I had hoped so that I had may everything with hair keep talking,
All I knew well that she are exited then likely the monk
His ... I expect still always of adult people that they the bottommost
Groan above want to have, that they cost what cost the reality want to know.
Why dare mean that not? I know what fear is to certainties
Dissociated to must allow, fear for the reactions of others and much
Mean around me know that fear ... Why I dare well and others
Not?

I found dead the horrid that they Zó be are going to: If a nun, with all
That servants what she had done, with all that pray, that requirements,
Monk rules, that ideals, work out hard that and so ... That do not-things-want to-learn, limits to-pull ... How sat she nú? After this live? And what could she with it?

All soon I had from time to time the feeling that they in me was, but I wild
Me nothing inbeelden, so shed I do not honour an attention on. Yet I went
Often to weep and in the war to be.

On a given moment was I back my computer ion aspen anns
With my book busy and I felt hair suddenly Zó clear, almost
Officious: I MóEST her well wandered are. I started again to weep
And my computer put on zero. I knew that she stood right of me,
Beside the bookcase. She carried monk clothes, that they for a long time not
More behaved have, black with a veil. She did not search happy.
She seemed surprised over my sorrow. "You must not so sadly his Ien,"
Came the words in my head, "I have here for chosen, have I
It itself so gewild!"

I am pleased so hair to 'see', but on the other hand also in the war. Them
Meant that she chosen had for this way of life and so
Also of dying. I knew so quick nothing to retort, to request.
'I will care that your book is issued.' She said still. When them was way.

I had well the feeling that they go had still a whole end to. That had
Did not need as we stuff have may finish keep talking,.
Then she had been not diseased and had lived now still nice ... But
I was still sadly, that must there nevertheless be lived out.
It did not help that they it zei. Well helped the that I recognized that they care
To me had, do not forget was, still of my held ...

But my question stayed, why she me did not to call had. The
Consequences recognized them of course so well as I. And that she could
Do not on, because she there still nothing otherwise for in the place knew,
Allow to stand that they that other wàs. Thus she was after hair death
With that consequences faced, when there nothing more to
Change fell, so without corpus. The only what I there can
Do was: This make known and that I have done when also, so that
Stuff that by hair compliance, idealism and piety
Erroneous had gone, could be rectified by all ones
With who she to get have had. If that wanted/dared at least ...

I have written after her sight on the sister that me
Written have with the letter of Myriam. Myriam myself me have the
Message pass on: 'You must to my monastery go!' In order to
The nuns try to give there an other visibility on how a person
Hears to live: Consciously both critical, and independent getting
Of àlles and everybody!

I have been forth, to that monastery. I have all space
Got in order to weep as that so resulted. She was very nice
For me. 'She has died of a to big heart,' they said.
The sister with who I spoke said: 'She had a big heart, stood
For everyone clear. I do not know or a to big heart something to
Make has with a big heart?' I replied: 'Reckon there
But on, that is well certain!' I have been on her chamber, stuff
Now another sister lived, but I felt that she there also
Still was ... She sat ineengedoken on it pillow, but I
Know what I must fail. That whole monastery hung moreover
Crowded nonnengeesten ...

That I tried the sisters an other visibility on after the death to
Give was ineffectual difficulty: One had no ear to me, spoke
Always over: 'Myriam would now went without food well in the sky be ...' While them
There sat: On her previous bed ...

I discussed this with someone and allows that story to follow. From: JOANNES XXIV

'Why have you did not go TóEN to hair towards Ina?'

'I did not dare,' friend I, frightened by that unexpected question.

'Why did not dare you?'

There I have to pass consider: I had stood often on the point there
To pass away, after hair to inquire, to call hair ... And I started
Me told to schamen, him that also: I do not had dared because I
Scared was, scared for quarrel, to the door former flinch.

'Then it is likewise thanks to your fear that ...'

'O God o God!' And I rescued my head in my hands, was angry on
Myself, remorse paralysed me. But he had again so alike: If them
Me had seen, she had gaped possibly. I had at least
Something may say, what better was been then that fumbling with
Letters. Ojee: 'What a fault a person can lade on himself!'

He laid his hand hard in my neck:

'You need yourself nothing to rebuke Ina: Self this heard with it: That you
Scared was. It had to has gone so. It has so Gemóeten!'

He took away my hands for my face, dialed my what unwilling
Head to itself towards and said:

'You must look at me Ina (what I gauge single aversion did, scared
For a conviction, felt his bijkans smut in my in contradiction rib loin
Eyes look): 'Spinnenwebbenvrouwtje,' he smiled.

'That you can smile still!' Announce I, 'and a joke make!
It passes a human life!' Immediately he was serious. 'And I
Want call no more that you me spinnenwebbenvrouwtje! I am
An adult woman that with more serious things is busy then
Spinnenwebben in her head knit!'

'You are right Ina: It is to serious. And I will you no more so
Call. It be a fantasies of you. I mean it also
Only as comparison with your in-the-knot-sit!

But I wou your this sedges: You have repeatedly, in any event
In writing, contact with hair try to get. That wanted
Them clear not. But especially: She has said jou in hair
Sight: "I have this itself so gewild, I have chosen here for!"
Thereby she took the whole responsibility on!'

Relieved looked at I him. Felt a burden of slide off,
A burden had been not true I me consciously of ...

We sat silently to each other. The remorse had falloffed of me,
I felt peaceful, in spite of the sorrow.

At once he said:

'You have as much for hair meant and DóóR hair for others, there is
Your sorrow but small in! And I say net something similar as when you me over you
Father told: If you be are going to when with hair live together, you have
Never ZóVEEL for hair may mean, because then had you the
Do not stuff from to live that you scholarly have learneds. You had impossible
Your mother may go understand as you had not married yourself
Been!' He accented on every syllable, 'you had then that
Do not register may write, did not have here now sat. It is good
Ina, it is Zó good. Weep you sorrow but from, that sits there well once,
But you needs not in the war to be.' And he struck his arms to me
Forth, me allowed on his shoulder to weep out.

Brother Piet

My brother Piet retreated. He was a religious man, hurt of everything
For and in the church, in particular he played organ.

A day died or 3 for he, he appeared once on me and
Say: 'You completely are right Ina! You completely are right!' My
Friend said that he had been when likely even 'way'.

After have death appeared he on me midterm the night. He stood with
His arms spread desperate on his small one completely in it
Hartstikke dark. My chamber is not dark: I sleep with the curtains
Open and there is near much illuminate from the backyards from fear
Burglars. So dàt darkely nothing was.

I did not know for sure or I him really seen had and asked the my friend,
A specialist. He asked what I seen had, how the environment of
My brother saw out. 'He stood in the dark', I said. 'Then your him have
Really seen.'

2 Weeks followed he again. Now stood he still completely in be
Small one, but in a good deal grassens plain. He was not even more desperate.

When streak I this letter on my schoonzusje:

"Do not marvel as you the feeling has that Piet still in jou home is:
That is quite often the reality: Deceaseds go to the place and/or
To the person stuff they the strongest tape along have. Hèbben yes,
Because that tape is not just way. The religions come to inspire with
Sky and nirwana etc. But that does not rap: People stay in the
Situations are upon which themselves devoted to.

Many mean that a kid, a man, a woman lost have
Stuff they very on attached had been, reading: True they emotional very
Depending on be ... Experience clear that the spirit of the dead
Still is present in house ... That is the reality: The spirit stays in one
And in the situation stuff he/she 'of held', stuff he/she so emotional of
Depends.

For example: P. And I have previously my father experienced in be
Work chamber in the house in Den Bosch. Later he gave a mourning
Signal via a plate: 'Hamburger concerto', while on that moment
The house in Den Bosch was sold: He had to the house thus
Abandon. I did not know that on that moment the house was sold,
So it my influence was not ...

I saw my first rabbit, a couple of hour after hair death. She sat
Three times pleased so big on hair patch under it lounge table:
'I am happy,' she said me, 'I am a step further ...'

I saw grandma of mothers side, that an important message for
Me have: 'You must continue so (meant she: Consciously and critical life),
That is also freeing for us', and immediately the whole chamber stood crowded
Voormoeders.

I saws rebate ago my girl friend Myriam ... What she sat there in
The monastery in each other plunge on the bed what basically no more
Of hair was ... She had passed on me the message: 'You must
To my monastery go!' To the nuns to try there an other
Visibility to give on how a person hears to live: Consciously and critical,
And independent getting of àlles and everybody! But that was
Ineffectual difficulty: One had no ear to me, spoke always over:
'Myriam would probably be now in the sky ...' Whereas she sat there: On hair
Previous bed ...

My sister-in-law B. Permanent her man feels still, the oldest
Brother of Pierre to hair forth. That same can tell I of others.
So logical also.

I have to you sedges that I Piet have had again in me, a couple of weeks
Ago, a day or 15 after death are. He did not know however how he contact
With must get and I knew it not even. I have him said that
He could talk normally with me, but that he did not grapple. I spoke about
With my friend, helderziende, milt grandfather at, line in the hand specialist,
Chakra-healer, magnetiseur. A truthful person. He asked me or I Piet
Seen have. Firstly felt I nl. His existence. But I
Say nevertheless, in spite of my slant till negation by voorprogrammering
By o.a. The church to find, and to it representation, that I dàcht him
Seen to have. But my friend asked how his environment out saw.
I said: 'Piet stood in the dark.' Thereby my friend knew that I
Piet really seen have.

My friend said that I the next time on Piet had to say that
He to the light had to go. That I will do then but. But perhaps
He has understood it in the meantime.

Do not make a mistake you: I am not on from to be with spirits:
That must suffer guide their own life/(?) Over the limit. We must
There from stay. And for my heal do not ask I themselves: I do it
With my own energies.

And: I heal not even by means of kosmische energies.
What I do is something add to the cosmos. What I do is obviously
Still new. It is much more then magnetizing. Thus gauge I
My own energies can drive also spirits from. As well as from spaces
If from people. I intend there proofs.

Lower spirits want with pleasure mean inpikken and cause then
Vote in their head or they force them to himself all misery
To put on. Such people are often quite smooth relatively and sensitive.

Certain spirits do not have accepted that they death be and stay
Often century-long in spaces hang stuff they original belonged.
Also such case have expeled I. That I get on a quite dull
Way and I need there not even for to such space or person
Towards. I fill the person or the space with my energies and 'pressure'
The spirit from the person or the space. A space densely I then
Completely off with my energies, so that there spirit more in can no.
Around the person I put a kind 'stolp' of my energies, so that
The person is protected. In psychiatric institutions I would
Much well may do!

Yet, Rhombus I Piet have again spoken. He sits no more
In it dark and was not even more so disastrous hopeless, but
Well quite only. And again: 'You are right Ina!' And also: 'Calls regret me'.
But that last needed of me no more, there am I all along
Clear, delicate for hèm so that he so far has come. Well: 'I must
Still a whole end!'"

My Mother
I do not have seen my mother, whereas I expected that basically well
After I hair be are going to a year after her death to understand.

On a day I said: 'I see wou your well once Mother!' When I heard
Her vote in my interior: 'I AM ALWAYS IN YOU!'

That I found whole logical.

This belongs to experiences

Sky? Nothing sky!

Now I as much have seen over spirits that against me truthful dared his,
Is for me that idea of: 'If you are but religious bowl you in the sky'
And 'Jezus keeps, he forgives your all sun and then bowl you in him in the
Sky' makes ordinary deceit that many victims.

I was in my friend, helderziende. That me ask: 'Know your one
Theo?' I said: "That is my brother-in-law that hold a year ago
Dieds is" "He is here. Do you know a Mien?" I said that that are
Sister was. "You must say hair of Theo that he it makes well."

If one was that was woman emotional hard downtrodden has
Was the Theo well. He was an egoist with only own interest as
Urgent object. He had me more then once the mouth gesnoerd
Because I stuff meant that continued then it
Christianity ... I could not arrive me propositions that that 'well'
Was. I hear frequenter from that kind predicates over people in special seances.

I believe that spirits no more: Nothing sky, nothing 'well arrived' ...
It is not even to supervising. Moreover: Who consciously lives, has it
Did not necessary in order to know what after the death have been. Spirits that nevertheless
Mean something by to must know do not give of their situation what
Well is for people. Spirits that things predict, chiefly
Ram and threats, known not even what well has been for the living persons.
There may do not listen your better to.

I am afraid that self the Zó sits: Spirits appear on people that
On their "level" sit and well to hold them there, so that them themselves later
In may have. I spell scared that they dáárom say that
The "well" with she is going to arrive or that she be 'well'!

Also beginning I to that believers fear that after their death so not in
That promised sky come and that did not promise Jezus see, himself
Reprove getting that they enough christian have not been. And THAT
Is a hell! Whereas nothing stuff is!

Unfortunately this experience has sent anonymous me towards
©Martina